Sprawa Sary

„Sprawa Sary” to drugi solowy thriller psychologiczny Karoliny Głogowskiej. I choć moim zdaniem nie całkiem takie skategoryzowanie tej książce służy, to mimo wszystko spędziłam z lekturą przyjemnie czas. To dobry wybór na gorące popołudnia – część akcji toczy się latem w 1993, które okazuje się ostatnim latem dzieciństwa bohaterów. Te fragmenty dają poczucie sielskości, powrotu do lat beztroski, czasów przeżywania pierwszych miłości. Naprzemiennie z nimi akcja toczy się 27 lat później, kiedy to dorosły Witold, dziennikarz i ostatnia osoba, która wtedy widziała tytułową Sarę, postanawia jeszcze raz przyjrzeć się tej sprawie. I choć faktycznie całość związana jest tą zagadką kryminalną, to jednak nie odczuwa się specjalnie napięcia nią wywołanego. Raczej na spokojnie przyglądamy się poczynaniom bohatera, który w tym samym czasie walczy z dziwnymi objawami neurologicznymi, które przyglądaniu się dawnym śladom nieco utrudniają. Finał z pewnością zmienia spojrzenie na całość, nadaje książce rysów dramatu rodzinnego, jednak i tak uczucie lekkiej wakacyjnej lektury pozostaje. Ogólnie, mimo że niepozbawiona wad, to całkiem przyjemna lekturka na letnią porę roku.

"Sprawa Sary" to powieść z dwutorową akcją. Bieżące śledztwo dziennikarza Witolda, który po latach postanawia wyjaśnić, co stało się z jego koleżanką z dzieciństwa Sarą, przeplata się ze wspomnieniami z feralnych wakacji, kiedy to dziewczyna zaginęła. On jako ostatni widział ją żywą.

Przede wszystkim podobało mi się w tej książce to, jak realnie autorka oddała klimat lat 90. Lat, gdzie dzieciaki biegały, gdzie chciały i to najczęściej bez wiedzy rodziców. Totalna beztroska i wiara, że nam nie może przydarzyć się nic złego. A jednak tego lata jest inaczej, bo ginie koleżanka, nagle nad ten luz nadciągają czarne chmury. Bardzo dobrze ten moment w książce czuć, atmosfer gęstnieje i tak jest już do samego końca.

Akcja nie pędzi, czytelnik ma czas przeanalizować gromadzony przez Witolda materiał, a kiedy wydaje się, że chyba czas na rozwiązanie, pojawia się kolejny trop, kolejna niewiadoma. Dodatkowo te dziwne ataki, które ma główny bohater, w jakiś sposób muszą pasować do całości, ale jak?

Nie można autorce odmówić lekkiego pióra, "Spawa Sary" to powieść obyczajowa z elementami domestic noir i kryminalnym pazurem. Z wierzchu to powieść o beztroskich nastolatkach, pierwszych zauroczeniach, głębiej wychodzą przemoc, toksyczne relacje, agresja. Mocny debiut, który daje nadzieję na kolejne — jeszcze lepsze — książki p. Karoliny.

Witold Wedler to 40-letni, niespełniony zawodowo i prywatnie dziennikarz śledczy. Jego szef wysyła go na zwolnienie z powodu choroby na jaką zachorował. On jedzie do Brzezińca, gdzie jako dziecko w 1993 roku spędził ostatnie szczęśliwe wakacje.

Tam poznał 13-letnią Sarę, która była jego pierwszą miłością.

Witold chce rozwikłać zagadkę sprzed 27 lat i odkryć, co wtedy stało się z Sarą? Została zamordowana, uciekła, a może żyje? I kim jest tajemnicza Lena, która tak bardzo ją przypomina?

Gdy będzie szperał w przeszłości odkryje wiele mrocznych sekretów.

Powieść bardzo wciągająca, szokująca i wstrząsająca.

Książkę czyta się bardzo szybko. Napisana jest z dwóch perspektyw czasowych. Teraźniejszość i przeszłość przeplatają się.

Świetna fabuła . Nie mogłam oderwać się od tej książki. Autorka potrafi wyprowadzić czytelnika na manowce.

Zapewniam, że nie odłożycie książki dopóki nie rozwiążecie zagadki zniknięcia Sary.

Genialny thriller, o którym długo nie zapomnę. Dostarczył mi wiele emocji.

Polecam!

“Sprawa Sary” Karoliny Głogowskiej to niesamowity thriller psychologiczny, który zapada w pamięć. Historia przedstawiona w tej książce jest zaskakująca i momentami wstrząsająca. Muszę przyznać, że potrafiła trzymać w napięciu a emocje, które autorka potrafi przelewać na papier, powodowały u mnie niezły rollercoaster. Nie potrafiłam jej odłożyć, z każdą przerzuconą stroną byłam wciągana w przedziwną kryminalną zagadkę. Dodajmy do tego lata 90-te i mamy genialną historię, od której nie można się oderwać. 40-letni Witold Wedler pracuje jako dziennikarz “Magazynu”, prywatnie jego czas zajmuje dziennikarstwo śledcze, które pochłania większość jego czasu. Przepracowanie i niezdrowy tryb życia są przyczyną nietypowej padaczki, dzięki której przypomina sobie dawno zapomniane szczegóły pamiętnych wakacji w 1993 roku. Po pierwszym napadzie szef wysyła go na zwolnienie, lecz Witek pchany wspomnieniami o zaginionej koleżance decyduje się wszcząć własne prywatne śledztwo, chce dowiedzieć się co stało się z Sarą Bielską, którą widział jako ostatnia osoba przed jej zaginięciem. Podzielenie historii na czas obecny i na ten przeszły, na lato roku 1993, było genialnym posunięciem autorki. Historia została opowiedziana przez dojrzałego 40-to latka i przez roztrzepanego i zakochanego na “zabój” 13-to latka. Dzięki temu zabiegowi nie tylko miałam lepszą perspektywę na całą fabułę, lecz również przypomnienie sobie lat 90-tych było ciekawą podróżą w czasie. Mimo tego, że jestem troszkę młodsza od głównego bohatera, to pamiętam czasy błogich wakacji w kurortach, czy zwykłych ośrodkach wczasowych nad jeziorem. Dzieciaki biegające samopas, głupie pomysły na które wpadają dzieciaki oraz pierwsze miłości, sympatie, przyjaźnie. Historia wydaje się skomplikowana, nikt nie wie, gdzie jest Sara, czy żyje czy może Lena, którą poznał przez internet główny bohater, jest jego zaginioną młodzieńczą miłością. Styl autorki jest bardzo przyjemny, książkę czytało się bardzo szybko a po jej zakończeniu musiałam wszystko sobie przemyśleć. Zakończenie zostawiło mnie z niezłym mętlikiem w głowie. Niby wszystko się wyjaśniło, lecz to co odkrył główny bohater pozostawiło w moim sercu wielką dziurę. Wszystkie dramaty jakie przedstawiła autorka łączą się w interesującą, lecz za razem przerażającą historię. Karolina Głogowska potrafi idealnie budować napięcie w książce, dramaty rodzinne, które przedstawiła w książce wydają się jednocześnie nierealne i prawdziwe. Starsi czytelnicy pewnie wiedzą jak kiedyś dorośli potrafi skrywać wszelkie tajemnice przed nami dzieciakami, a dzieci niejednokrotnie były świadkami zła, które odbywało się niejednokrotnie w ich domach. Najgorsza jest świadomość, że niejednokrotnie te dzieci nie były tylko świadkami. Szczerze polecam “Sprawę Sary”, nie powinniście się przy niej nudzić. Za książkę do recenzji dziękuję bardzo wydawnictwu WAB. Książka będzie miała premierę już 11 sierpnia.

Dzięki wielu zwrotom akcji oraz niespodziankom Sprawa Sary staje się książką, od której nie sposób się oderwać aż do samego zakończenia. Czytanie tego tytułu to czysta przyjemność. Docenią go wszyscy czytelnicy, a w szczególności fani thrillerów, którzy w osobie Karoliny Głogowskiej mogą odnaleźć nowego ulubionego autora.

Twórczość pani Karoliny Głogowskiej jest mi znana już z dwóch wigilijnych powieści, które miałam okazję swego czas czytać. Kilka jej książek ominęłam, jednakże z pewnością będę je nadrabiać w niedalekiej przyszłości. Kiedy otrzymałam propozycję przeczytania i zrecenzowania najnowszego tytułu, który wyszedł spod pióra autorki - zgodziłam się bez wahania. Tak oto mogę Wam dziś opowiedzieć o powieści Sprawa Sary, czyli thrillerze, który skutecznie wciągnął mnie na kilka godzin.

Jest rok 1993. Witek spędza wakacje w Brzezińcu wraz z kuzynami. Pewnego dnia do miejscowości przyjeżdża Sara, wraz z mamą. Chłopiec wydaje się zafascynowany nową koleżanką, a już wkrótce Sara zaczyna spędzać z nim i grupką innych dzieciaków coraz więcej czasu. Nikt jednak nie przewidział tego, jak tragiczne skutki będą miały te wakacje. Po latach wciąż nikt nie rozwiązał zagadki, co stało się tamtego feralnego lipcowego dnia. Witek pracuje jako dziennikarz i na własną rękę postanawia odkryć prawdę. Czy uda mu się odnaleźć odpowiedzi na nurtujące go pytania? Czy koniec tej sprawy ma szansę na szczęśliwy finał?

Pozwólcie, że rozpocznę od dobrych stron tej pozycji. Karolina Głogowska ma bardzo dobre pióro, dzięki któremu czytanie tej książki było dla mnie po prostu lekkie i przyjemne. Jakimś trafem autorce udało się wciągnąć mnie do swojego wykreowanego świata i przedstawić historię, która bazuje na schemacie, który z kolei teoretycznie może być znany każdemu. Tutaj jednak pojawia się o wiele więcej niewiadomych, a napięcie budowane jest od pierwszej strony.

Kolejnym plusem, który zauważyłam podczas lektury, jest klimat lat 90. Jaki udało się odtworzyć autorce. Nie jest to coś łatwego, ponieważ często zapomina się o takich szczegółach, które właśnie są charakterystyczne tylko dla tej dekady. Karolina Głogowska o tym pamiętała i to właśnie sprawiło, że podczas czytania czułam się tak, jakbym sama przeniosła się do Brzezińca i spędzała czas z tymi dzieciakami.

Nie mogę zapomnieć o samym głównym bohaterze książki. Witold, znany również po prostu jako Witek wzbudził moją sympatię, choć nie zawsze zgadzałam się z jego postępowaniem. Jego determinacja w dążeniu do rozwiązania tej zagadki zaimponowała mi i nadała tej historii dynamizmu. Tak naprawdę nie widziałam tutaj dłuższych momentów “postoju”, ponieważ autorka dbała o to, bym jako czytelnik się nie nudziła.

Sprawa Sary to powieść, która kojarzy mi się bardzo z wszystkimi przypadkami, gdzie w tajemniczych okolicznościach ginie jakaś osoba i nikt nie ma pojęcia, co się z nią stało. Policja jest bezradna i krąży w kółko, a bliscy zaginionego/ej też przerzucają odpowiedzialność na kogoś innego. Ta historia może wydać się dla kogoś okrutnie przewidywalna - oczywiście, w pewnym stopniu taka jest. Jednakże zakończenie tej książki sprawiło, że zaczęłam wątpić we wszystko, co do tej pory przeczytałam. Nie będę ukrywać też faktu, że poczułam minimalny niedosyt, ale raczej jest to kwestia indywidualna.

Ta pozycja zasługuje na tytuł naprawdę dobrego thrillera psychologicznego. Jest budowanie napięcia, są zwroty akcji, ciekawie skonstruowani bohaterowie oraz ona, tytułowa Sara, która po prostu znika. Kto i dlaczego ją porwał? A może sama uciekła? Na to pytanie musicie odpowiedzieć już sobie sami, sięgając właśnie po tę książkę.

Wakacje z rodziną w leśnej chatce.

Czy może być coś piękniejszego?

Sara też takie miała do chwili kiedy zaginęła. Rozpłynęła się niczym poranna mgła.

Miało to miejsce w latach 90tych w 1993roku, a wtedy przyjmowano, że dzieciaki poprostu uciekają z domu.

Śledztwo stanęło w miejscu, a po latach odeszło w zapomnienie.

Po dwudziestu siedmiu latach poznajemy kogoś kto chce dociec prawdy. Ktoś dla kogo Sara była kimś bardzo ważnym. Była jego pierwszą miłością. To ON widział ją ostatni żywą.

Witold teraz jest dziennikarzem śledczym, który zmaga się z padaczką, podczas ataku widzi obrazy przeszłości. Wyjeżdża do Brzezińca i rozpoczyna swoje śledztwo.

Czy ma szansę na rozwikłanie zagadki zaginięcia swojej młodzieńczej miłości? Czy 13latka może żyć? Do czego uda dotrzeć się Witoldowi?

Sprawa Sary to bardzo dobrze napisany thriller psychologiczny. Czytając czas przeszły czujemy klimat tamtych lat. Niemal jesteśmy w tym lesie, nad tym jeziorem i w tej chatce.

Wydarzenia wywołamy u mnie karuzelę emocjonalną. Tyle emocji co dostarczyła mi matka Sary to nikt mi nie dostarczył. Gołymi rękami bym ją rozszarpała. Autorka poruszyła temat znęcania się nad dziećmi w tamtych latach, gdzie wszystko działo się w czterech ścianach własnego domu.

Historia wciągnęła mnie od pierwszych stron, a książkę niemal pochłonęłam na raz.

Wielokrotnie ułożyłam sobie w glowie jak to było, kto to zrobił, żeby na koniec powiedzieć... "Acha czyli to było tak"

Polecam jeśli lubicie klimat tamtych lat plus nierozwiązane śledztwo i powrót do niego po latach.

Wakacje z dzieciństwa kojarzą mi się przede wszystkim z pobytem u babci. Do tej pory mam przed oczami uginającą się od papierówek jabłoń, którymi zajadałyśmy się z kuzynkami. Czuję zapach świeżo upieczonego ciasta drożdżowego z rabarbarem. Pod stopami rosę na trawie, po której biegałam boso… Te beztroskie chwile zostaną ze mną na zawsze i są jednymi z tych wspomnień, które zajmują w moim sercu szczególne miejsce. A co gdyby… Gdyby ktoś sprawił, że wspomnienia z wakacyjnych wyjazdów kojarzyły się z... koszmarem?

Witold Wedler pamięta to lato i tamtą dziewczynę, która była towarzyszką dziecięcych zabaw. Obiekt młodzieńczej fascynacji, trochę zagubioną - Sarę. To ON był ostatnim, który ją widział, zanim w tajemniczych okolicznościach zniknęła. Ówczesne dochodzenie nie przyniosło odpowiedzi na pytanie: co się stało z Sarą? Pewne okoliczności sprawiły, że mężczyzna postanowił wrócić do historii z 1993 roku i na nowo zmierzyć się z traumą z przeszłości. Dowiedzieć się, co tak naprawdę się wówczas wydarzyło.

Karolina Głogowska stworzyła powieść, która balansuje na granicy kryminału i thrillera psychologicznego. Wciąga czytelnika w swoistego rodzaju grę, podrzucając mu kolejne poszlaki. Te bieżące i te z przeszłości, o których dowiadujemy się ze wspomnień głównego bohatera. Zupełnie tak, jakby testowała jego czytelniczą wnikliwość i instynkt detektywa. Poznanie sekretu zniknięcia Sary nie jest sprawą łatwą, a kolejne elementy układanki wciąż do siebie nie pasują. Pojawiają się nowe postaci, które są niczym zmyłki, które mają wywieźć go w pole. I choć będzie się starał dowiedzieć z całych sił, co się wydarzyło 27 lat temu, to finał tej historii przyniesie szok i niedowierzanie! Takiego obrotu spraw się nie domyślił. Przynajmniej mi się nie udało, a Karolina Głogowska dwa razy zmyliła mój trop. Najpierw zaskakując mnie, przebieg wydarzeń z tamtego dnia, a potem serwując plot twist w epilogu.

Na szczególną uwagę, poza świetnie poprowadzoną fabułą oraz ciekawą i wciągającą sprawą kryminalną, zasługuje tło społeczno – obyczajowe. Autorka bardzo dobrze oddała realia lat 90-tych, jednocześnie pokazując mentalność mieszkańców małej miejscowości. Miejscowości, w której każdy każdego zna, wie o drugim prawie wszystko. Miejsce, gdzie prywatne brudy są prane w czterech ścianach, przy cichym przyzwoleniu sąsiadów... Głogowska skupiła się na młodzieńczych uczuciach, które są tak dalekie od tych dojrzałych, ale niemniej ważne. Dziecięcych problemach, pierwszych zauroczeniach, a także na bolesnych, emocjonalnych ranach, które mimo upływu lat, nie zabliźniły się, a pokłosie ciosów kiedyś zadanych, wciąż zbiera swoje żniwo.

Podsumowując:

W najnowszej książce Karolina Głogowska zadbała o każdy szczegół. Drobiazgowe śledztwo, które czytelnik próbuje doprowadzić do finału na własną rękę, wciąga bez reszty. Rozbudowana warstwa obyczajowa sprawia, że wydarzenia z 1993 stają się bardzo wiarygodne. To nie tylko porywająca powieść bazująca na rozwiązaniu tytułowej sprawy, ale także poruszająca historia o młodzieńczych ideałach odartych ze złudzeń. O samotności, poczuciu odrzucenia i dziecięcych uczuciach, które nie zawsze są pełne beztroski. Thriller, który wciąga czytelnika w wir niedopowiedzeń, mrocznych sekretów i tajemnic, które wprawią Was w osłupienie. Małomiasteczkowy klimat i sielskość to tylko pozory, które skrywają przerażającą prawdę. Polecam!

Nawet nie spodziewałam się, że tak szybko ją przeczytam. Druczek jest nieco większy niż w innych książkach, więc przez nią przepłynęłam raz dwa. A do tego historia, która porwie was od pierwszej strony. Uwielbiam thrillery psychologiczne i ten zdecydowanie należy do niesamowicie wciągających. Za nic nie potrafiłam go przewidzieć. Co do zaginięcia Sary miałam cały ogrom hipotez z których każda legła w gruzach po czytaniu dalszych stron. Wierzcie mi, że kiedy dojdziecie do pewnego momentu, sami odniesiecie wrażenie, że muzyka jest dla was słyszalna.

Jak to możliwe?

Co do naszego bohatera, to jest ON najbardziej niezrozumianą przeze mnie postacią. Gdy się upija, to idzie do łóżka z kobietą z pracy. Następnego dnia ona ciąży mu niczym największa zgaga. Dziwił mnie fakt, że nie wiadomo ile razy była odrzucana, wracała jak bumerang uświadamiając mu, że to jemu na niej zależy. Była dla mnie pod obserwacją od samego początku, bo wciąż coś mi w niej nie pasowało. Była głupia, czy szalona?

On w najbardziej nieodpowiednich momentach zaczął słyszeć tajemniczą muzykę, która skądś mu się kojarzyła. Czasami była na tyle silna, że tracił przy tym przytomność. Nigdy nie zgadniecie, co wyjdzie na konsultacji lekarskiej.

Dodatkowo mamy tutaj motyw jak z książki ,,Znaleziona" Gythy Lodge. Momentami wracają jego wspomnienia i wtedy przenosimy się do czasów, kiedy miał trzynaście lat. Historia po kolei pokazuje nam co wtedy robili i że zaginiona Sara wtedy jeszcze z nimi była. Poprzez te historie zobaczymy kto do kogo miał pociąg i jak to wszystko postrzegali. Uwierzcie mi, że nie każdy mając trzynaście lat jest niedojrzały płciowo. Tam było czuć ta magię, speszenie i chwilami nawet obojętność na to, co się stanie. Więcej nie napiszę, bo streściłabym wam książkę, a nie zrecenzowała...

Pozycja naprawdę godna uwagi i poświęconego czasu. Przeskoki czasowe ją upiększają, a tajemnice rodzą się niczym grzyby po deszczu. Jedno jest jednak pewne. Nie ufaj w tej książce nikomu, bo każdy ma coś na sumieniu...