Spełnione życzenia

„Spełnione życzenia” - kilku bohaterów, kilka różnych historii. Elwira i Damian szczęśliwi młodzi ludzie, którzy jedyne czego pragną to zostać rodzicami, niestety los zdecydował inaczej i odebrał Elwirze możliwość zostania matką. Krystyna opiekuje się swoimi wnukami, które są dla niej całym światem. Tadeusz pracownik dobrze prosperującej firmy budowlanej, notorycznie zdradzający żonę Małgorzatę. Pracoholik Zbyszek, dla którego rodzina jest zawsze na drugim miejscu. Daniel i jego partner, o którym chce, ale boi się powiedzieć rodzicom oraz dwoje nastolatków poważnie chory Bartek i jego dziewczyna Natalia. Dla kogo zaświeci pierwsza gwiazdka, która spełnia życzenia?

„Spełnione życzenia” przypomina trochę historię o dziewczynce z zapałkami. Motywem, który łączy wszystkie postaci występujące w powieści, jest właśnie drobna dziewczynka, która stoi pod centrum handlowym. Żebraczka? Zagubiona? Sierota? A może Anioł w ludzkiej skórze? Karolina Wilczyńska pokazała, że w grudniu, w przededniu świąt Bożego Narodzenia wszystko jest możliwe, choć trzeba uważać, czego sobie życzymy. Wbrew okładce ta książka nie opływa słodyczą, ale w ostateczności jest przepełniona dobrem.

Spośród wszystkich historii, jakie autorka opisała, mnie najbardziej poruszył los dwójki rodzeństwa, którymi opiekuje się babcia Krystyna. Bieda nie jest im obca, tak samo, jak i zapach alkoholu z ust mamy. Babcia daje im to, czego od rodzicielki nigdy nie dostały — miłość, ciepło i opiekę. Krystyna dorabia sprzątaniem u młodego małżeństwa Elwiry i Damian, którzy mają wszystko — piękny dom, świetnie prosperującą firmę, jedyne czego im brak to śmiechu i tupotu małych stóp. Drugą chwytającą za serce był los chorego Bartka i całkowicie oddanej mu dziewczyny Natalii. Bycie nastolatkiem to czas, kiedy powinno się cieszyć życiem, umawiać na randki, przeżywać pierwsze rozczarowania i świętować małe sukcesy, jednak dla Bartka to czas, kiedy z tym dopiero co zaczętym życiem przychodzi się żegnać. Ta Wigilia będzie dla wszystkich dniem, który wywróci ich życie do góry nogami.

Karolina Wilczyńska przekazuje w prosty sposób to, o czym niejednokrotnie zapominamy, że najważniejszy w życiu jest drugi człowiek, ten, którego na co dzień może nie doceniamy, nie zauważamy, bo przecież jest od zawsze i na zawsze, ale czy na pewno? „Spełnione życzenia” zostawiło mnie z pytaniem, czy warto? Czy warto gonić, spieszyć, ciągle być w biegu? Sami na nie odpowiedzcie :) Serdecznie polecam!

Karolina Wilczyńska dała się poznać z naprawdę ciekawych i chwytających za serce historii. Czy ,,Spełnione życzenia" są jedną z nich?

Bohaterów jest tutaj naprawdę mnóstwo, czasami trudno się połapać w tym, czy są ze sobą spokrewnieni. Jest mężczyzna, który marzy o awansie i nie ma czasu dla żony i małej córeczki. Mamy też niewiernego męża, który jest z żoną tylko dla jej bogactwa. Jest też babcia, która ma córkę alkoholiczkę i dwoje wnucząt, którym stara się zapewnić dwoje wnucząt. Mamy też kobietę, w której domu brakuje dziecięcych śmiechów. Jest też młody mężczyzna, który nie chce się przyznać rodzicom, że ma partnera.

Karolina Wilczyńska pisze naprawdę piękne obyczajowe historie, dlatego korzystając z wolniejszego dnia postanowiłam zapoznać się z jej najnowszą powieścią. ,,Spełnione życzenia" to powieść typowo świąteczna, nie jest to zbyt obszerna lektura, całość fabuły toczy się w jeden dzień. Historie wszystkich bohaterów łączy postać jednej małej dziewczynki.

Nie ukrywam, że w okresie listopadowo-grudniowym lubię zapoznać się z bożonarodzeniowymi historiami. Zamysł najnowszej książki pisarki bardzo mi się podoba, jednak nie do końca jestem usatysfakcjonowana wykonaniem. Dla mnie zabrakło tutaj większej gamy emocji. Mimo tego, że czasami współczułam bohaterom, nie potrafiłam do końca wczuć się w ich sytuację.

,,Spełnione życzenia" Karoliny Wilczyńskiej to krótka powieść, z którą zapoznacie się w wolniejsze popołudnie. Na tle innych świątecznych publikacji i książek autorki ta niestety wypada dość blado. Postać dziewczynki na śniegu jest jednak mistrzowsko przemyślana.

Czym dla nas jest Wigilia? Jakie symbole mają największe znaczenie tego dnia? Ku czemu kierujemy naszą uwagę? Czy oby na pewno priorytetem jest to, co być powinno? Możecie mi wierzyć, lub nie ale ta książka Karoliny Wilczyńskiej potrafi zmienić światopogląd niejednego człowieka... Skąd taki wniosek?

Akcja książki rozgrywa się tylko i wyłącznie jednego dnia - dwanaście godzin licząc od wigilijnego poranka. Otwierając magicznie błękitną i gwieździstą okładkę zaglądamy pięciokrotnie (co kilka godzin) w codzienność sześciu rodzin. To bardzo wyjątkowe rodziny, gdyż starają się żyć dobrze i dążyć do szczęścia, ale jednocześnie jakże zwyczajni ludzie, którzy błądzą, popełniają gafy i podejmują złe decyzje... Czasami nie potrafią powiedzieć prawdy, zdradzić marzeń, otworzyć się, uwierzyć w prawdziwość uczucia drugiego.

"Czasami trzeba plecy zgiąć i być wdzięcznym, że ludzka dobroć jeszcze całkiem ne umarła." *

Niespełna trzydziestoletni Daniel pracuje w kancelarii adwokackiej, choć nie jest to jego marzenie, ale nie potrafi sprzeciwić się ojcu. Nie ma w sobie dość siły, by wyznać rodzicom prawdę o sobie.

Krystyna jest starszą panią, która sprząta u bogaczy, by zadbać o wnuczęta. Jej córka spadła na dno i żadne argumenty nie chcą sprawić, by zadbała o dzieci. Czy babci uda się uratować je przed domem dziecka?

Tadeusz uważa się za człowieka na poziomie, ale jeszcze kiedy żona była w ciąży, znalazł sobie uciechy na boku... I tak już od kilkunastu lat... Co musi się zdarzyć by się opamiętał?

Natalia unika rodziców, pragnie żyć po swojemu i być z miłością swojego życia. To nic, że ON jest chory...

Elwira właściwie nie ma powodów do narzekania - mąż jest szefem firmy, wciąż uwielbiają wspólne miłosne igraszki, żyją na poziomie a nawet wybierają się za granicę. Brakuje im tylko jednego do pełni szczęścia...

A Zbyszek wciąż pracuje... Chce zapewnić żonie i maleńkiej córeczce to co niezbędne. Dziecko właściwie go nie zna, ale i tak najbardziej liczy się awans... Ponad wszystko...

I jeszcze dziewczynka samotnie stojąca pod galerią handlową... Niezwykły symbol tych świąt... Bo w obliczu własnych nieszczęść i gonitwy z zegarkiem w ręku nikt tak naprawdę, nie zdziała nic dla innych...

"...matki zawsze znają prawdę, zanim zostanie ona wypowiedziana." **

Niektórzy próbują być szczęśliwi za wszelką cenę, inni tak po prostu, zwyczajnie. Nie wszyscy doceniają to co mają, pragną więcej i więcej. Każdy z nich ma inne priorytety, po swojemu walczy z problemami, trudności jakie stawia przed nimi życie próbuje ominąć, przeskoczyć, wyprzedzić. Ale nie każdemu dane jest świetlane zakończenie...

I choć nie można położyć na szali życia, miłości i szczęścia, bo nie da się ich zważyć czy zmierzyć to przecież można do nich dążyć. U bliskich szukać wsparcia, odpuścić wyścig po szczeblach kariery i poświęcić nieco czasu rodzinie. Dzieciom dać przykład, małżonków przytulić, zadbać o chwile we dwoje, rodziców wesprzeć.

Los każdej z rodzin wzbudził we mnie wiele emocji. Śmiałam się i płakałam wraz z bohaterami, ale najbardziej poruszyła mnie historia babci Krysi i jej wnucząt. Prócz nich to chyba tak mocno zaciskałam kciuki już tylko za Bartka. Czy ich losy potoczyły się zgodnie z moim marzeniami? Otóż nie do końca...

Uwielbiam powieści Karoliny Wilczyńskiej, ale ta - świątecznie magiczna - jest najpiękniejsza ze wszystkich, które miałam okazję poznać. Tak, wiem że tematyka sama w sobie jest szczególna, ale i tak czuję się oczarowana.

"Nie można obciążać tych, którzy odchodzą, naszym żalem i smutkiem. Należy im się spokój i poczucie, że załatwili wszystko, co dla nich ważne." ***

Podsumowując - "Spełnione życzenia" to powieść o tym, że nie wszystkie życzenia się spełniają a czasami spełniają się inaczej, niż tego oczekiwaliśmy. Pięć ludzkich historii przepełnionych żarem miłości, zdradą, odrzuceniem, niezrozumieniem oraz samotnością. Bogactwo przeplata się z biedą, małżeństwa zgodne ze skłóconymi a w tle majaczą tajemnice, ukryte pragnienia i gasnąca nadzieja. Przepiękna, poruszająca i myślę, że nawet twardzielom zaszklą się oczy :)

* K. Wilczyńska, "Spełnione życzenia", IV Strona, Poznań 2018, s. 17

** Tamże, s. 183

*** Tamże, s. 199

recenzja pochodzi z mojego bloga: [Adres usunięty]