Sniff

Każda nawet największa miłość, przeżywa swoje chwile słabości. Taka niemoc dotknęła właśnie związek głównych bohaterów dzieła. Oboje kiedyś byli w sobie szalenie zakochani. Teraz jednak coraz częściej dostrzegają dzielące ich różnice. Ratunkiem ich związku ma być pozornie zwykły wyjazd na narty. Chwila odpoczynku od dnia codziennego, dzięki której będą mogli oni ponownie spróbować odnaleźć w sobie ciągle tlący się żar czułości i emocji.

Sniff to pozycja, która pozornie może wydawać się dość prosta. Krótki opis historii daje mylne wrażenie, że mamy tutaj do czynienia z kolejnym typowym komiksowym romansem, w którym bohaterowie borykają się z jakimiś problemami. Jeśli jednak da się tytułowi szanse, to szybko idzie się przekonać, że skrywa ON przed odbiorcą coś naprawdę niesamowitego. Pod twardą oprawą znaleźć można bowiem solidną dawkę surrealistycznej i mocno niebanalnej opowieści, która wynosi włoski komiks do rangi sztuki.

Fulvio Risuleo pozwala widzowi/czytelnikowi obserwować rozpad intymnej relacji dwojga ludzi i ich usilne starania zatrzymania tego postępującego procesu. Para ta obok bycia głównymi bohaterami opowieści, staje się jednocześnie wraz z odbiorcą komiksu widzami pewnych scen. Wszystko to za sprawą nietuzinkowych narratorów, którymi są tutaj ich nosy. To właśnie te części ciała stają się gawędziarzami opowieści, komunikując się między sobą (bez świadomości właścicieli), pałając do siebie wielką miłością i nie chcąc, aby ich związek się zakończył. „Nosy” opowiadające w trzeciej osobie fakty z życia bohaterów, z każdą kolejną sceną napędzają ciekawość odbiorcy do obserwowania tego, co będzie się działo. Przemyślany scenariusz staje się więc z kolejnymi stronami coraz głębszy, przy jednoczesnym nieustannym epatowaniu swoją pozorną prostotą. Z niebywałą inteligencją i niczym nieskrępowaną finezją Risuleo podchodzi tutaj do tematu miłości. Stara się ON odkryć jej kwintesencję, co zdecydowanie nie jest takie proste.

Nietuzinkowość scenariusza wzmocniona jest dodatkowo niesamowitymi rysunkami Antonio Pronostica. Włoski artysta stawia na minimalizm, ekspresyjność, pewną dawkę futuryzmu i paletę wyrazistych kolorów. Tworzone przez niego panele, w którym nie ma dialogów, często lepiej opisują „koncepcję” miłości niż tysiąc słów.

O niektóre relacje chcemy walczyć do końca. Pragniemy, by oddalenie było chwilowe, a wspólna przyszłość wciąż była możliwa. Zarówno my jak i druga strona ranimy się, ale jednocześnie wciąż nie potrafimy się poddać, a nasze starania mogą przynieść upragnione szczęście, ale równie prawdopodobne jest wyrządzenie sobie jeszcze większej krzywdy. I właśnie na takim etapie jest relacja dwójki bezimiennych bohaterów w opowieści „Sniff". Ich związek przeżywa kryzys, ale postanawiają dać sobie ostatnią szansę. W górskiej scenerii przeżywają kolejne wzloty oraz upadki, a oba zakończenia wydają się być równie prawdopodobne. Czasami czuć w ich gestach chłód, czasami gości w nich ciepło. Wszystko to świetnie widać w ilustracjach Antonio Pronostico, które pełne są stonowanych kolorów. Fizjonomia stworzonych przez niego ludzi często jest elastyczna, a w połączeniu z minimalistycznym tłem potrafi odbić emocje, jakie targają bohaterami. Historię natomiast poznajemy dzięki dwójce nieoczywistych narratorów, których wyjątkowość na pierwszych stronach budziła moje zmieszanie zastąpione później przez uznanie dla pomysłowości Fulvio Risuleo. Wkłada ON w ich wypowiedzi wiele istotnych słów, które stanowią zgrabne wywracacze myśli (zmuszają do zastanowienia się i nie pozwalają nam być obojętnym wobec rozgrywających się wydarzeń). Obaj autorzy operują przede wszystkim emocjami i z uwagą kreślą rysy psychologiczne głównych bohaterów, więc komiks od razu wziął w posiadanie moje serce. To jeden z ciekawszych tytułów, jakie w tym roku poznałam, więc Kultura Gniewu weszła w grudzień z głośnym przytupem.

przekł. Paulina Gorzkowska

Psst, Sniff to forma graficzna, która ma wyrażać smutek lub jest to czynność wąchania i oba znaczenia są bardzo istotne w kontekście treści.

MUMBLECOMICS

„Sniff” to komiksowy odpowiednik kina mumblecore. Dzieło spokojne, skupione na bohaterach i ich rozmowach. Historia ludzi snuta nie za pomocą ich czynów, a słów ludzi obserwujących ich zmagania. Zmagania ze sobą samymi, podupadającym związkiem, problemami. Zmagania, w których możemy odnaleźć tak wiele z samych siebie, a które potrafią wykrzesać z nas większe emocje niż epickie wydarzenia.

Związek pewnej pary się rozpada. Trzeba go ratować, ale czy wyjazd na narty może to zmienić? Czy zwycięży wciąż gorące uczucie, czy może górę wezmą powracające kłótnie, wzajemne pretensje i negatywne emocje?

„Sniff” zabiera nas w podróż po związku pewnej pary. Pary, która nie mówi nam o sobie, to inni opowiadają o nich. patrzą, oceniają, komentują, przewidują co będzie… Któż z nas tego nie zna, prawda? ileż to w życiu widzieliśmy ludzi, którzy stoją w oknach, patrząc co dzieje się na ulicy i osiedlu, by mieć temat do plotek albo spędzają pół dnia na ławce czy innym tego typu miejscu, dzieląc się najnowszymi wieściami – prawdziwymi czy nie – ze znajomymi. Każdego potrafią skrytykować, każdego życie znają lepiej, niż ON sam i każdemu są chętni przekazać swoją wiedzę. Na czymś podobnym właśnie opiera się ten album i formę tą wykorzystuje znakomicie.

Ten album to komiks o miłości, ale nie romans i to trzeba podkreślić. Romans źle się kojarzy, romans z miejsca przynosi nam na myśl tandetne historie spod szyldu „Harlequinów” albo tanie kinowe hity dla spragnionych tanich uczuć, ale już intelektualnej stymulacji nie. A „Sniff” jest komiksem, który zarówno budzi emocje, jak i angażuje nasz umysł i nasze doświadczenia życiowe także. przede wszystkim bowiem jest to opowieść o życiu, codzienności, problemach i uczuciach, z którymi musimy sobie w ten czy inny sposób radzić.

Każdy z nas kocha albo przynajmniej kochał, większość była w jakimś związku, a w związku, jak to z związku, różnie bywa. Mamy wzloty, mamy upadki, problemy, którym trzeba stawić czoła albo się poddać. Znamy to, wiele takich rzeczy wciąć przeżywamy i dlatego ten komiks do nas trafia. Trąca pewne nuty w naszych sercach i umysłach, coś przypomina, jest bliski – może nie jakby działo się to nam samym, ale naszym przyjaciołom i owszem.

Poza tym to po prostu dobra historia, która wciąga i ciekawi, opowiedziana żywymi dialogami. Interesują nas losy postaci, jesteśmy ciekawi, co będzie dalej, ale i interesujące jest to, co dzieje się tu i teraz. Kupuje nas to, przekonuje do siebie i angażuje. Ciekawie zilustrowany, w specyficzny, ale pasujący do treści sposób, „Sniff” staje się dobrym, wartym polecenia miłośnikom ambitnych powieści graficznych dziełem, o którym szybko się nie zapomina.