Śmiech diabła. Dzieci Starych Bogów. Tom 1

Literacki debiut, który, poprzez język autorki, precyzyjnie skonstruowany świat, daje się nam odczuć jako dzieło zaprawionego w bojach pisarza.

Początek książki to spojrzenie dwunastoletniego chłopca na świat pełen przemocy. Zresztą sam, za sprawą ojca, zadania, jakie mu narzucił, ma zaznajomić się głębiej z ową przemocą. Co z tego wyniknie? Jak się potoczy wykonanie zadania? Czy dziecko może być zdolne do tak straszliwych czynów? Odpowiedzi na te pytania, na wiele innych, które zadasz sobie na pewno, szukaj w "Śmiechu Diabła".

Miałam tą przyjemność, że gdy Agnieszka Miela wydała pierwsze wydanie Śmiechu Diabła, również pisałam recenzję. Obie stoją na półce tuż obok siebie. Zarówno wtedy jak i teraz, nadal podtrzymuje swoje słowa, że książka jest fantastyczna a świat wykreowany przez autorkę to czysta magia.

"Kiedy umiera nadzieja, nastaje czas obłędu. Gdy brakuje wybawców, rodzą się szaleńcy" - dokładnie tymi słowami zaczyna się opis z tyłu książki. I naprawdę nie mogły być one bardziej akuratne. Dostajemy bowiem szaleńczą podróż, która bywa okrutna dla naszych bohaterów. Jeśli szukacie czegoś lekkiego to przejdźcie na dział dziecięcy i kupcie Misia Paddingtona.

Dwójka młodych bohaterów, Aine i Bertram stracili wszystko co mieli a już niedługo ma się okazać, że to przecież dopiero początek kłopotów. Zemsta jest najlepiej serwowana na zimno, jednak trzeba uważać kto stoi po drugiej stronie. Dla Starych Bogów ta dwójka, to tylko zabawki, pionki w ich rozgrywkach. Jednak los bywa przewrotny i niedługo to właśnie Ci najpotężniejsi będą musieli oddać to co boskie ludziom. Wyniki ich rozgrywek, będą zależeć od pionków, a to może mieć nieprzewidywalne skutki.

Oni nie należą do nikogo, sami decydują o swoim losie.

Zacznę od tego, że w poprawionym wydaniu Wydawnictwa Zysk i S-ka, dostajemy książkę mocniej rozbudowaną. Fragmenty oraz opisy, które zostały dodane idealnie wyjaśniają wszystko i na pewno będą pomocne w kolejnych tomach. Szata graficzna jest przepiękna. Mam również wrażenie, że został poprawiony trochę język, za co należą się ogromne brawa. To wszystko to kosmetyczne poprawki, bo książka Agi broni się sama. Świat, który stworzyła od podstaw jest mroczny i nieprzyjazny, ale dzięki temu oddaje idealnie klimat powieści. Brutalność niektórych akcji tylko to jeszcze bardziej podkreśla.

No właśnie; akcja. Toczy się nieprzerwanie, nie mamy chwili na złapanie oddechu a bohaterom pozostaje tylko współczuć.

Spory plus to samo prowadzenie ścieżki bohaterów. Poznajemy młode osoby, które pragną zemsty za wyrządzone krzywdy, ale wraz z rozwojem historii, zmieniają się, dorastają. Możemy obserwować ich przemianę, która trwa cały czas. Każda decyzja pociąga za sobą zmianę.

Tym razem zdecydowanie mieli szczęście.

Śmiech Diabła na pewno nie jest książką dla wszystkich. Jest mroczny, pełen walki, krwi i nie zawsze szczęśliwych zakończeń. Tylko, że właśnie to najbardziej mnie do niej przyciąga. Te zagadki, mrok i niepewność, że nie wiemy jak potoczą się dalsze losy bohaterów. Zacieram ręce z niecierpliwością na kolejny tom. A wy drodzy czytelnicy pamiętajcie, by nigdy nie ufać starym bogom. Mili to oni bywają w legendach...

Sylwia "Sirroco" Stinia

Musze uprzedzić, że to nie jest książkach o motylkach i pachnącej łące w lecie tylko momentami drastyczny obraz grabieży, napadów, gwałtów w różnych wioskach. Książka niesie ze sobą wiele przygód oraz sytuacji, w których idzie się zdenerwować, ale dla mnie ty tylko na plus, bo musi się dziać żeby było extra. Dzieci Starych Bogów to debiut autorki.

Głowni bohaterowie przypominają „Romea i Julie” dwa rody skłócone ona po jednej stronie ON po drugiej, ale w niczym jak na razie nie przypomina to miłości romantycznej chodź na początku przyjaźń i opieka daje się wyczuć. Poznacie Aine i Bertram. Ona jedyna córka Balora wśród zgrai chłopaków, których ojciec szanuje bardziej niż dziewczynę. Aine inaczej Wilga, czego by nie zrobiła, jak bardzo nie chciałaby przypodobać się ojcu Ten tego nie widzi i w tym momencie rośnie w dziewczynie frustracja i złość (tego dowiecie się na samym początku książki) Bertram wygnany syn przez ojca, który kazał mu tułać/wędrować tak długo aż pomści ojca i zabije jego największego wroga, czyli Balora.

Chłopak wędrując tak długo pada z wycieczenia, ale…. Tak kochani pojawia się Ona i pomaga mu zabierając do rodzinnego domu i okazując serdeczność i współczucie, opiekuje się nim. Nie muszę pisać, że chłopak w momencie, kiedy dochodzi do siebie orientuje się, że trafił pod dach największego wroga ojca i niech ktoś zgadnie, co zrobi Bertram zwany przez Aine Błękitkiem? Tego wam nie zdradzę jak i nie zdradzę skąd przezwisko błękitek? Potem dzieją się takie rzeczy, że ja jestem pod wrażeniem.

Ile może znieść dziewczyna, która nigdy nie była szanowana przez ojca? Jak bardzo upór i determinacja potrafi namieszać we własnym jak i w innym życiu? To, co napisałam na początku to lekki wstęp do przygód, sytuacji, z jakimi przyjdzie się zmierzyć tej dwójce osób. Więcej nie napisze, bo zabiorę całą przyjemność z odkrywania tej książki. Uprzedzam nie jest lekko, nie jest przyjemnie, ale, po co s to jest.

Co odkryje Dziewczyna? Kim jest, jakie jest jej przeznaczenie? Bertram, co zrobi będąc w domu wroga? Pójdzie w ślady ojca? Co łączy Go z rudym uparciuchem? Jakie przygody czekają te dwójkę to sami musicie się przekonać, ale jeszcze raz napisze warta każdej strony i tych moich nerwów, które miałam podczas czytania.

Ile razy klęłam na Tę ruda kobitę to głowy nie macie, ale wszystko jest po coś! Zakończenie oczywiście zawsze musi być takie, że teraz muszę czekać na 2 część niewiadomo ile!! (żartuje :D będę czekać ile trzeba bo takiej historii jeszcze nie mam we własnej biblioteczce) Po krotce napisze że nasi bohaterowie mają na prawdę trudne życie, ale to wszystko po coś. Nakłaniam Was do sięgnięcia po tę pozycje tylko wtedy, kiedy chcecie jakiś mocnych wstrząsów i czegoś, co wchodziło szpiku kości. Specjalnie nie piszę więcej, bo to najpiękniejsze odkrywać przygodę samemu w książce tak dobrej (wg. mnie).

„Śmiech diabła” jest pierwszy tomem trylogii Dzieci Starych Bogów autorstwa Agnieszki Mieli, kiedy zobaczyłam tą pozycję w zapowiedziach, wiedziałam, że chciałabym ją przeczytać. Ciekawa i nieco mroczna okładka i budzący ciekawość opis jest doskonałą mieszanką, której nie można odmówić. Muszę powiedzieć, że czytając tą powieść zaskoczył mnie fakt, że jest to debiut. Autorka świetnie sobie radzi, dobrze operuje piórem i jestem pewna, że jeszcze nie raz nas czymś zaskoczy. O czym opowiada ta książka? Z czym się zetkniemy, kiedy już zdecydujemy się na lekturę?

Główni bohaterowie powieści „Śmiech diabła” stoją po dwóch stronach barykady, muru, czy na froncie, jak kto woli. Aine i Bertram należą do skłóconych i walczących ze sobą rodzin. Aine jest jedyną córką Balora, a ON nie interesuje się nią, woli obdarzać uwagą swoich synów, nie ważne, jak bardzo dziewczyna się stara, ile jest w stanie zrobić, dla ojca to nic nie znaczy. Nie usłyszała nigdy żadnego uznania z jego ust i wyglądało, że nie miało się nic w tej materii zmienić. Bertram ma pewne zadanie, które wydaje się ponad jego siły. Został wygnany z rodzinnego domu i skazany na tułaczkę tak długo, dopóki nie pomści wyrządzonych jego rodzinie krzywd. Był w kiepskim stanie i ledwo trzymał się życia, jednak zjawił się, ktoś, kto wyciągnął do niego pomocną dłoń. Pewna dziewczynka zabrała go do swojego domu, gdzie za jej sprawą zostaje mu udzielona pomoc. Jakie było zdziwienie Bertama, kiedy okazuje się, że trafił do domu człowieka, którego miał zabić. Czy zdecyduje się na ten czyn, kiedy mu się polepszy? Czy skorzysta z tej szansy, aby wrócić do domu, z którego go wygnano? Jaka będzie jego decyzja?

„Śmiech diabła” jest powieścią, która zabiera nas w zupełnie nowy, fantastyczny świat i chociaż tutaj akcja nie jest zbyt szybka, rozgrywa się powoli, nie daje się nie delektować nią przy czytaniu. Bez zwątpienia wizja, którą Agnieszka Miela nam ukazała jest dość mroczna i niebezpieczna, strach pomyśleć, co by się stało, gdybyśmy mieli to na co dzień. Morderstwa czy gwałty sprawiają ludziom przyjemność i dzieją się na porządku dziennym. Czytając o życiu w takim miejscu odczuwałam szereg różnych i silnych emocji. Fabuła powieści jest oryginalna i bardzo ciekawa, potrafiła mnie do siebie przekonać i ująć. Starałam się nie zdradzić Wam zbyt wiele, aby nie psuć przyjemności z odkrywania wszystkiego we własny sposób. Przygotujcie się na drastyczne opisy, bezlitosne praktyki i strach, który odczuwają żyjące tam istoty. Jest to mocna książka i z pewnością nie jest przeznaczona dla zbyt młodych czytelników. Uważam, że „Śmiech diabła” należy do tych debiutów, które mają w sobie niesamowity potencjał, mam nadzieję, że na kontynuację nie będziemy musieli zbyt długo czekać.

Dzieci Starych Bogów

"Śmiech diabła" to pierwszy, a zarazem debiutancki tom cyklu Dzieci Starych Bogów Agnieszki Mieli. To doprawdy porcja świetnie napisanej fantastyki. Opowiada ona o losach Aine i Bertrama, potomków dwóch Starych Rodów. Akcja powieści zaczyna się w momencie gdy Bertram, syn Armina Frithusa, dociera do skrytego pośród gór Nomander. Ma ON do wykonania misję, a mianowicie musi zabić zabójcę swojego tuath, Balora Rudego. Los sprawi, że przed zamarznięciem uratuje go Wilga, córka tego, którego przyrzekł zgładzić. Jednak gdy trafia pod dach Wartów, nie wie początkowo, gdzie się znajduje. Dopiero z powrotem Balora do domu, rozpoznaje znak od losu. Jest gotowy wypełnić obietnicę wymuszoną na nim przez ojca, ale Balor wyjawia mu prawdę o Frithusie i staje z nim do walki, którą przegrywa, ale Bertram nie zabija go. Miast tego przyłącza się do Zielonej Kompanii i staje się jednym z Wartów. Jedynie jego błękitne oczy przypominają o jego prawdziwym pochodzeniu.

Lata mijają, a sytuacja w Kerhalorii się pogarsza. Psy Armina Frithusa napadają i plądrują pobliskie Nomander tereny, siejąc śmierć i postrach. Zielona Kompania nie może natrafić na ich ślad. Wszystko zmienia się ostatecznie, gdy pod nieobecność Balora i Kompanii, Frithus napada na Nomander. Ojciec Bertrama szuka legendarnych Ziaren Relenvel, nie cofnie się przed niczym by osiągnąć swoje cele.

Jedna chwila sprawia, że Aine i Bertram tracą wszystko, co było bliskie ich sercom. Zdani na siebie będą musieli pomścić bliskich, a także odkryć prawdę o sobie i o swoim przeznaczeniu. Nie zdają sobie sprawy, że są pionkami w starciu bogów. To od nich będzie zależało kto wygra to starcie. Czy uratują swój świat, czy podejmą odpowiednie decyzje, czy ukoją swoje złamane serca?

"Dzieci Starych Bogów: Śmiech diabła" to dopiero pierwszy tom tego doskonale skonstruowanego cyklu. Mam nadzieję, że drugi tom pojawi się niedługo, gdyż zakończenie tego tomu, zostawia czytelnika w takim niedosycie, z tyloma pytaniami, i z ciekawością, co dalej, jak potoczą się losy głównych bohaterów !

Autorce należą się wielkie brawa za stworzenie tego niesamowitego, choć niepozbawionego brutalności i przemocy świata. Już mapka na wklejce pokazuje jak dopracowany jest to świat. Styl jakim posługuje się autorka i język zachwycają. Ostatnio tak zachwycałam się słowem pisanym przy "Warkoczyku" Justyny Wydry. Możemy być dumni z polskiej fantastyki.

Jedyne do czego mogę się przyczepić to fakt, że czytelnik od pierwszych stron zostaje wrzucony w świat Starych Bogów, nie ma szansy zapoznać się z nim wcześniej, nie zostaje powoli wprowadzony w realia tego świata, tylko rzucony na głęboką wodę. A także te nagłe przeskoki w czasie, trochę wybijały one z rytmu lektury i wprowadzały mały chaos.

Ale to jedyne zarzuty z mojej strony, trzeba wziąć przecież pod uwagę fakt, że to debiut. A jak na pierwszą książkę autorki, to jest to bardzo dobra powieść z nurtu fantasy. Bowiem mamy tu sympatycznych, dzielnych, odważnych bohaterów, których autorka nie oszczędza. Aine swoim charakterem, temperamentem i wyglądem tak bardzo przypominała mi Meridę Waleczną, że wprost miałam jej obraz przed oczami podczas lektury, a Bertram to prawdziwy druh, oddany przyjaciel i dzielny chłopiec, pokochałam tę dwójkę od początku i mam nadzieję, że ich losy w dalszych tomach nie złamią mi serca. Nie brak tu także czarnych charakterów, rozgrywek między starożytnymi bóstwami, walk, przemocy, nienawiści, ale także poświęcenia, oddania, przyjaźni, miłości czy poszukiwania zemsty i sprawiedliwości. Jak na powieść z tego gatunku przystało, nie brak tu elementów fantastycznych, które zachwycą niejednego fana.

Książka wstrząsa, wzrusza czytelnika. Historia Wilgi i Bertrama angażuje i kibicuje się im od pierwszych stron. Zachwyca język i styl autorki, a także wydanie powieści. Jest przecudowne i ta mapka wewnątrz, smakowity dodatek :)

Mimo początkowych trudności w odnalezieniu się w świecie przedstawionym i zagubieniu spowodowanym tymi przeskokami w czasie, "Śmiech diabła" oceniam pozytywnie. Bawiłam się dobrze przy lekturze tej książki. Jeśli nie odstraszają Was debiuty, lubicie świetnie skonstruowane historie z gatunku fantastyki, to sięgajcie po "Dzieci Starych Bogów: Śmiech Diabła", a mi nie pozostaje nic innego jak czekać cierpliwie na tom drugi ! Polecam !

Za ezgemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Zysk i S-ka. :)

Już za mną kolejny udany debiut. Agnieszka Miela to utalentowana początkująca autorka książek fantasy. Dzieci starych Bogów to niesamowita podróż w świat ludzi ,którzy są powiązani z Bogami i to ich potomkowie są w stanie uratować świat przed złem. Świat wykreowany przez autorkę jest na najwyższym poziomie. Każdy szczegół jest precyzyjny i dopracowany w każdym szczególe. To tutaj poznamy dwójkę na początku dzieci ,którzy nie mają lekko w życiu. Każdy z nich jest różny i sobie obcy ,a jednak coś ich łączy. Bertram i Aine to nasi główni bohaterowie. Oboje stali się dla siebie jak brat z siostrą. Wystarczyła jedna noc ,by stracili wszystko co kochali. Połączyła ich nie tylko zemsta ,by pomścić śmierć ukochanych osób ,lecz los im przypisany jest nierozerwalnie złączony z legendarnymi Ziarnami Relenvel. Przed nimi długa droga ,w której najwyższą stawką jest życie.

Kim tak naprawdę są nasi bohaterowie? Czy dosięgną prawdy? Czy dokonają właściwych wyborów?

Książki fantasy to książki ,które potrafią nas wprowadzić w świat pełnej magii i niezwykłych przygód. Ta książka właśnie taka jest. Niezapomniana! Niesamowita! Pokochałam książkową Wilgę jej determinacja , upartość jest czymś czego nam brakuje do dążenia celu ,które sobie wyznaczamy. Ona się tego nie bała i pokonała swoje słabości czy lęki. Bertram działał mi trochę na nerwy ,lecz nie aż tak jak reszta drugi planowych bohaterów. Książka rozkręca się powoli ,pewnie dlatego ,żeby stworzyć ten bajeczny i pełny mroku świat. Nieoderwiecie się od każdej kolejnej strony. Ona pochłonie was jak mrok. Mrok ,który czaji się w każdym zakamarku tej książki. Oczywiście nie można pominąć religi czy też świąt wplecionych w książce. Wielkie brawa dla autorki za tak pomysłowe i bsrdzo realistycznie opisane w najdrobniejszym szczególe święta. Czytając ją byłam przekonana ,że one kiedyś naprawdę istniały. A to tylko wyobraźnia. I to uwielbiam w takich książkach. Teraz czekam na drugą część. Polecam 😊

Wystarczyła jedna noc, by stracili wszystko, co było im najdroższe.

Pozbawieni domu postanowili szukać zemsty na tym, który zniszczył ich cały świat.

Aine i Bertram- potomkowie dwóch Starych Rodów nie mają pojęcia, że ich losy zostały nierozerwalnie złączone z legendarnymi istotami zwanymi Ziarnami Relenvel.

Nie podejrzewają też, że wyrządzone im krzywdy to element gry, w której stawka jest wyższa niż myślą?

Czy dokonają właściwych wyborów?

Bardzo lubię czytać fantasy, a zwłaszcza takie soczyste jak tutaj.

Z wieloma opisami, napisane plastycznym językiem, że z łatwością przeniosłam się do krainy głównych bohaterów.

Jest tu wszystko co lubię czyli: wyraziste postaci, krew, magia i walka.

No i wilk.

Jako towarzysz Aine.

Jedynym minusem, który czasami przeszkadzał mi w czytaniu, były skoki autorki między wątkami i trochę zabrakło mi opisów jakiś rytuałów, ale to jest dopiero pierwsza część, więc mam nadzieję, że w kolejnej autorka jeszcze się mocniej się rozkręci i zaspokoi moje pragnienie.

Jeśli więc macie ochotę przenieść się na kilka godzin do krainy fantazji, to zapraszam do czytania.

Parę lat temu na rynku wydawniczym pojawiła się nowa autorka ze swoją książką, która miała przykuwającą oko okładkę. Niestety wydawnictwo zakończyło działalność i nie poznaliśmy dalszych tomów. Agnieszka Miela jednak się nie poddała i tak w nowym wydaniu i nowym wydawnictwie możemy znów cieszyć się tą historią. A warto ją poznać. Już wtedy byłam bardzo ciekawa tej opowieści. Jednak jakoś było mnie nie po drodze. Jak zobaczyłam, że w tym roku wychodzi wznowienie to wiedziałam, że już teraz muszę poznać co skrywają karty tej książki. 

"Dzieci starych Bogów śmiech diabła" to fantastyka, która wciąga już od pierwszych stron. Ciekawe jest to, że książka ma zmieniającą się narrację. Ubarwia to całość i poznajemy dzięki temu więcej szczegółów. Fabuła nie jest przewidywalna. Kolejnym jej plusem jest to, że jest spójna. Jak są skoki czasowe to nie mamy poczucia, że coś straciliśmy lub przegapiliśmy wydarzenia z historii. Choć książka ma wiele wątków i bardzo szybko się zmienia akcja to raczej nie powinien się czytający pogubić w fabule. Warto nadmienić, że nie jest to książka dla dzieci. Brutalna, okrutna, ale jakże wspaniała. Każdy starszy czytelnik będzie nią oczarowany.  Momentami nie jest ona dla wrażliwych zwłaszcza tych wyczulonych na krzywdę wobec kobiet. Czytając dosłownie czytałam kolejne kartki bez poczucia płynącego czasu. Bardzo szybko zostaje się wkręconym w fabułę i ciężko odłożyć książkę na bok. Bohaterowie z charakterem. Każdy swoim, ale razem się dopełniają. Jestem bardzo ciekawa jak rozwiną się wątki, które zostały rozpoczęte w pierwszym tomie. Mnóstwo akcji, która nie zwalnia a wręcz coraz bardziej nabiera tępa i wprowadza w wykreowany świat. Jest to lektura, której nie będziecie chcieli odłożyć.  Cóż mogę jeszcze powiedzieć. Bardzo ciekawa historia. Już nie mogę się doczekać kolejnego tomu i myślę, że wy również będziecie mieć podobne odczucia. Jak najbardziej polecam poznać pióro kolejnej zdolnej polskiej autorki. 

Z wielką chęcią sięgnę po kolejne tomy. 

"Instynkt. Zabij albo giń. - To nie była groźba, lecz stwierdzenie prostej życiowej prawdy."

*

Bartram, Błękitnooki, Armin, jakby go nie zwać jest Dzieckiem Starych Bogów. Aine, Wilga, Wart jakby jej nie zwać również jest Dzieckiem Starych Bogów. On podążając za zemstą, która nigdy nie była jego, trafia pod skrzydła klanu Wart. Ona chce udowodnić, że zasługuje na więcej, niż inni dla niej zaplanowali, dlatego wciąż walczy o swoje. Gdy jednej nocy tracą wszystko na czym im zależało, zostaje im tylko podążać za zemstą, podszeptami "przeznaczenia" oraz własnym szaleństwem .

*

"Dzieci Starych Bogów" to książka, obok której nie można przejść obojętnie. To brutalna, intrygująca, pełna mroku i obłędu historia, którą czyta się z przyjemnością. Jeśli zapytacie, czy mi się podobał... odpowiem, że zdecydowanie TAK!

*

Co prawda historia ma kilka wad - przeskoki w czasie i niezbyt doprecyzowane losy postaci pomiędzy nimi oraz często powtarzane informacje momentami niepotrzebnie wydłużają czytanie .

*

Jednak mimo to plusy w moich oczach przeważają...

*

Na wyróżnienie zasługują szczególnie:

- Kreacja postaci, wśród których króluje Nieokrzesana Wilga. (Wyjątkiem jest Bertram, którego mam nadzieję, że Starzy Bogowie kopną w... )

- Dopracowany świat, który stopniowo jest rozszerzany i nie przytłacza na raz nadmiarem informacji.

- Motyw podróży, przeznaczenia zemsty i rozgrywki między Bogami.

- Niemal nieustająca akcja, którą przeryją tylko nieszczęsne powtórki z poprzednich rozdziałów.

*

To na co chciałabym też zwrócić uwagę to romans, a raczej jego... brak. Nawet jeśli pomiędzy postaciami coś tam "iskrzy" to na ten moment tego nie wyłapałam pomiędzy momentami, w których skaczą sobie do gardeł - a to rzadkość.

*

Książkę oceniam na 8/10 i już wypatruję kolejnego tomu. Mam nadzieję, że Starzy Bogowie się zlitują i nie będę musiała czekać zbyt długo.

"Śmiech diabła" przyciągnął mnie do siebie fenomenalną okładką. To jedna z tych, na które nie mogę się napatrzeć i jednocześnie jedna z moich ulubionych. A czy treść również trafiła u mnie na podium czytelnicze?

Łapcie opis:

"Kiedy umiera nadzieja, nastaje czas obłędu. Gdy brakuje wybawców – rodzą się szaleńcy.

Wystarczyła jedna noc, by stracili wszystko, co było im najdroższe. Pozbawieni domu i wiary w lepszą przyszłość zdecydowali się poświęcić życie w imię poprzysiężonej zemsty. Jednak ktoś miał wobec nich inne plany.

Aine i Bertram, potomkowie dwóch Starych Rodów, nie mają pojęcia, że ich losy zostały nierozerwalnie złączone z Ziarnami Relenvel – legendarnymi istotami niemal równymi Bogom. Nie podejrzewają też, że wyrządzone im krzywdy są jedynie elementem gry, której stawka jest wyższa, niż ktokolwiek mógłby sądzić. Tym razem bowiem to ludzie zadecydują o wyniku starcia między bóstwami.

Czy dokonają właściwych wyborów?"

Nie wiem jak Was, ale mnie ten opis zachęcił do sięgnięcia po tę powieść równie mocno jak sama okładka. To debiutancka powieść Agnieszki Mieli i muszę przyznać, że według mnie jak najbardziej godna uwagi. Tylko ja się pytam, gdzie kolejne tomy? Przy dobrym fantasy czytelnik wręcz czeka niecierpliwie na każdą kolejną część, by ponownie zagłębić się w nieznany świat, który ogranicza jedynie wyobraźnia!

Gatunkowo jest to dość mocne... w sumie, to powiedziałbym, że wręcz dark fantasy. Przypuszczam, że niewiele osób w nim przepadnie i się zakocha, bo to dość specyficzny typ powieści. Ja przepadłam!

Skoro mówię, że to tak mocna książka, to tak, znajdziecie w środku wiele brutalności, płynącej krwi strumieniami, a bohaterowie są bardzo specyficzni i przy tym zaskakująco do siebie przyciągają czytelnika. Bardzo chciałabym poznać ich losy w przyszłości, a może i w przeszłości? Prequel mógłby być równie genialnym pomysłem. Cały świat można by poznać od każdej możliwej strony. Może Autorka się skusi?

Czy zatem dostrzegam jakieś minusy? Tak. Akcja jest miejscami bardzo szybka, miejscami powolna do tego stopnia, że odkładałam książkę na stolik, by wrócić do niej za dzień lub dwa. Poza tym, mam wrażenie, że gdzieś tam Autorka nie zastanowiła się nad tym, że czytelnik może się pogubić. Tak zwyczajnie, skacze między wątkami i miejscami mocno trzeba się skupić, żeby za moment się nie zastanawiać o co chodzi i czy to aby na pewno ta sama książka co kilka stron temu. Ale to taki minusik, który nie rzuca cienia na całą powieść. To przypuszczam, z czasem, przy każdej kolejnej powieści będzie dopracowywane.

To kolejna, polska powieść, polska Autorka fantasy, po której książki warto sięgnąć. Polecam!

Wydawnictwu Zysk i S-ka bardzo dziękuję za egzemplarz!

Gdy kilkunastoletni Bertam próbuje wykonać wolę swojego ojca, nie ma pojęcia, że znajdzie rodzinę pod skrzydłami mężczyzny, którego miał pozbawić życia. Znajduje dom w miejscu, którego nie oczekiwał, odnajdując siostrę w rudowłosej Aine, córce swojego wybawiciela. Po latach dochodzi do tragedii i obydwoje tracą rodzinny dom. Jeśli chcą przetrwać w zmieniającym się świecie, muszą odkryć, czym są tajemnicze Ziarna Relenvel.

„Śmiech diabła”, czyli pierwszy tom z trylogii „Dzieci starych bogów” Agnieszki Mieli to debiut, choć taki „nie do końca”. Książka pierwszy raz ukazała się nakładem niewielkiego wydawnictwa Kłobook w 2019 roku i dopiero teraz, w 2021, pojawiła się na rynku ponownie w szerszym obrocie, tym razem pod skrzydłami wydawnictwa Zysk i S-ka. Ponownie przeredagowana, okazała się pozycją, która na Bookstagramie czy facebookowych grupach zaczęła niemal wyskakiwać mi zza każdego rogu. Jak to zwykle we takich sytuacjach bywa, pierwsze opinie były nadzwyczaj entuzjastyczne, ale czy aby na pewno ta lektura spełniła akurat moje wymagania?

Właściwie to… nie. Ale czuję, że muszę to dość dokładnie wyjaśnić, bo to wcale nie jest najgorsza możliwa książka. Po prostu pewne jej elementy za mocno wybijały mnie z rytmu w trakcie lektury.

Sam początek wydawał się bardzo obiecujący. Autorka zaczęła od nakreślenia nam relacji bohaterów, czyli Aine i Bertama, gdy ci mieli po bodajże 6 i 12 lat. Dostajemy więc kilka scenek, które wprawdzie są aż zbyt przesłodzone i aż zbyt słodkie, ale… spełniają swoją rolę. Sam język wydaje się całkiem niezły. Nie bazuje na samych dialogach i ma trochę opisów, ale nie brakuje mu pewnej ciężkości i… naprawdę byłam przekonana, że „Śmiech diabła” okaże się naprawdę dobrym debiutem.

Takie wrażenie utrzymałam gdzieś do około 100-200 strony. Po pierwszym rozdziale zaczęłam zauważać w narracji nacisk na złe traktowanie kobiet w świecie przedstawionym, które zdawać by się mogło wynikało z potrzeby autorki, a nie samej opowieści, ale nie było to coś, co wpływałoby na samo czytanie negatywnie. Problemy zaczęły tworzyć się potem, bo miałam wrażenie, że im dalej w las, tym często było po prostu gorzej. Tak, jakby pierwszy rozdział został redaktorsko i językowo dopracowany, a pozostała część… już nie do końca.

W „Śmiechu diabła” sporo jest bowiem pewnej niesprawności językowej. Często słowa pojawiają się nie do końca tam, gdzie powinny (np. bohaterka, jadąc na koniu, „ogląda” swoją suknię, zamiast „pilnować”, by nie podwiewała na wietrze). Gdy narracja się na czymś skupi, czasem nie potrafi odpuścić. Tak było już ze wspomnianymi kobietami, a potem to samo pojawiło się w przypadku ciągu myślowego jednego z bohaterów. Ponadto, autorka ma dość dużą tendencje do łopatologicznego wyjaśniania poczynań bohaterów, które niewiele wnosi i można byłoby je bez problemu wyciąć.

Kolejną sprawą jest coś, co znana części z Was Moreni nazwała „pamięcią filmową” (jeśli mnie samą pamięć już na tym etapie nie myli) i co jest chyba najlepszym określeniem zjawiska, które w „Śmiechu bogów” się pojawia. Mianowicie, mam wrażenie, że autorka nie przeprowadziła odpowiedniego reascherchu przed pisaniem. Jakby usiadła i spisała to, co zrodziło jej się w głowie, nie weryfikując tych pozornie drobnych detali, które mają ogromny wpływ na światotworzenie. Na przykład, koń w tej powieści uderza kopytami we właśnie otwieraną, okutą żelazem bramę, wbijając człowieka do ściany. Niemożliwe? Przecież Gandalf też coś takiego zrobił!

Tyle, że Gandalf dosiadał magicznego konia i zrobił to w filmie, który posługuje się nieco innym językiem, niż powieść. Książkowy koń, bez nadnaturalnych zdolności, musiałby być szczególnie wyszkolony, aby nagle kopnąć bramę. Ponadto, raczej nie otworzyłby aż z takim impetem ciężkiej, żelaznej bramy. A gdyby nawet spróbował to prawdopodobnie po prostu połamałby sobie kończyny. Konie są szybkie, ale to wiąże się z ich dość delikatną budową. Każdy, kto kiedykolwiek robił coś przy tych stworzeniach dobrze wie, jak chucha się i dmucha na ich nogi.

Kolejny przykład? Aine na pewną okazję musi założyć suknie, która jej się nie podoba. Na dworze jest zimno. Suknia jest cienka i koronkowa. Z opisu wnioskowałam, że jest typowo współczesną „podfruwajką”. Tyle, że w świecie bez centralnego ogrzewania praktycznie nie ma możliwości, aby ktokolwiek wpadł na pomysł ubrania kogokolwiek w tak lekki, przewiewny strój bez ogromnej ilości bielizny i sukni spodnich, gdy na tworze jest ZIMNO (co podkreśla narracja). To po prostu nie ma sensu z punktu widzenia tworzenia świata przedstawionego. Zwłaszcza, że koronki byłby automatycznie bardzo drogie (polecam obejrzeć jakieś nagrania z ręcznego tworzenia takich małych dzieł sztuki), a postacie wokół bohaterki mają na sobie [Adres usunięty]. gorsety, które nijak nie przystają do takich koronkowych sukieneczek.

Takie detale sprawiają, że świat naprawdę traci na wiarygodności i wydaje się nieprzemyślany. Zdarzają się oczywiście sytuacje, gdy autor traktuje konwencje bardzo lekko i tego typu elementy nie rzucają się w oczy, ale w tym przypadku niestety tak nie jest.

Jednocześnie zdaje sobie sprawę z tego, że przeciętnemu czytelnikowi, który po prostu chce coś przeczytać, to prawdopodobnie przeszkadzać nie będzie. A jeśli pominie się całą tę kwestię redakcyjną to… dostajemy po prostu przeciętną powieść fantasy o dość sztampowej, zwyczajnej fabule. Ot, mamy grupę bohaterów, którzy mają do wykonania zadanie. Dostajemy silną i niezależną kobietę (Aine), inteligentnego medyka (Gavina), surowego mentora (Lisa), czy męską mimozę-wojownika-nudny-fajny-główny-charakter (Bertama, tak, ja od tego momentu mam zamiar używać tego określenia, bo główne postacie często jednak tak wychodzą. Eragon na przykład). Oczywiście nie obędzie się też bez wybrańców i bez sporej dawki akcji z bogami w rolach głównych lub pobocznych.

Nie wypada to wcale tak źle, choć przez pewien brak płynności w narracji czasem „Śmiech diabła” przypomina bardziej zlepek scenek, które są od siebie dość mocno oddzielone. Bohaterowie zdają się podejmować decyzje dość nagle, bez wystarczającego wcześniejszego podbudowania i historia często nie buduje na tyle pewnych relacji między postaciami, bym ostatecznie była w stanie w to wszystko uwierzyć (np. sprawa Lory). Ale w dalszym ciągu, dzięki pewnemu ciężarowi w języku autorki i stosunkowo prostej osi fabularnej jakoś do się wszystko klei.

Najbardziej chyba boli mnie po prostu to, że ta powieść mogła być dla mnie dobrą powieścią rozrywkową. Naprawdę niewiele jej do tego brakowało i początkowo byłam gotowa tak ją okrzyknąć. W tej chwili zaś waham się, czy w ogóle chcę kontynuować tę przygodę. Z jednej strony obawiam się ponownych problemów ze stylem, z drugiej – debiuty zwykle są najsłabsze (nawet jeśli są pierwszą częścią tej samej serii), a przy tak prostej fabule, coś jeszcze z tego mogłoby wyjść. Zwłaszcza, że w moim odczuciu tu najwięcej jest do poprawy właśnie w warstwie językowej książki.

Przy okazji chyba muszę zaznaczyć po raz kolejny: ja jestem człowiekiem z natury czepliwym, który powieści fantasy ma na swoim koncie sporo. Zwracam uwagę na rzeczy, na które nie spogląda przeciętny zjadacz chleba. I jeśli po prostu chcecie opowieści o magii, podróżach, przyjaźni i wielkich bitwach to jest spora szansa, że „Śmiech diabła” będzie czymś dla Was.

 

Młody chłopak wyrusza by dokonać zemsty, jednak jego misja do początku zdaje się być skazana na porażkę. Gdy jednak wydaje się, że nadszedł jego koniec, w mroźnym zaułku niespodziewanie wyciąga w jego stronę pomocną dłoń mała dziewczynka. Bertram i Aine – potomkowie dwóch Starych Rodów, których chwała i wierzenia odchodzą w niepamięć – losy tej dwójki zostają ze sobą splecione w historii w której maczali palce sami Bogowie.

Choć z pozoru powyższy opis może sugerować fantastykę młodzieżową – nosi bowiem wszelkie jej znamiona: poczynając od młodych bohaterów, walki z przeznaczeniem, a kończąc na obecnym w powieści śledzeniu ich rozwoju, nastawieniu na budowanie relacji między nimi, a wszystko to okraszone elementami fantastycznymi – to niech nie zmylą Was te jakże często spotykane w książkach młodzieżowych elementy. ,,Śmiech diabła” to pozycja zdecydowanie skierowana do starszych czytelników, głównie ze względu na dość brutalne i krwawe sceny przemocy, których choć nie ma zbyt wiele, potrafią przyprawić o ciarki. Agnieszka Miela na kartach swej powieści nie szczędzi nikogo, nawet najmłodszych.

Pierwszy tom ,,Dzieci Starych Bogów” nie cechuje zbyt wartka akcja, autorka postawiła tu na przedstawienie postaci oraz zbudowanie relacji między nimi. Bertram to chłopak, który sporo przeżył i którego nieustannie gnębią demony z przeszłości, a ON sam zmuszony jest walczyć z narastającym w nim szaleństwem. Aine (zwana również Wilgą) to z kolei przypominająca psotnego ducha dziewczyna, zadziorna i temperamentna, jednocześnie jednak zepchnięta na margines ze względu na fakt iż urodziła się kobietą. Starająca się ze wszystkich sił zyskać aprobatę ojca, który ignoruje jej istnienie. Losy tej dwójki zaplatają się ze sobą, prowadząc czytelnika przez historię w której ścierają się ze sobą stara i nowa wiara, między śmiertelnikami kroczą bogowie, a wśród całego wywołanego tym zamętu nasi bohaterowie będą walczyć o zadośćuczynienie za doznane krzywdy.

Jak wspomniałam ,,Śmiech diabła” nie porywa czytelnika akcją, czasami wręcz spowalnia ona do tego stopnia, że lektura może przysporzyć nieco trudności. Mimo wszystko jednak uważam, że warto dać książce szansę się obronić, tym bardziej iż widać iż jest to dopiero wstęp do dalszych wydarzeń. Warto także dodać, że mimo dość wolno rozwijającej się fabuły książka porywa niesamowitym klimatem – dusznym i mrocznym, zamkniętym w poruszających wyobraźnie opisach. Agnieszka Miela stworzyła bogaty świat, który potrafi na równi zaciekawić, co przerazić, nie brak w nim czyhających na każdym kroku niebezpieczeństw, niezwykłych istot i mrożących krew w żyłach stworów.

,,Śmiech diabła” to debiut może nie idealny, ale za to niezwykle klimatyczny i chociażby ze względu na niego warto dać szansę książce Agnieszki Mieli. Bo ,,Dzieci Starych Bogów” potrafią miło zaskoczyć, a co więcej sądzę, że prawdziwa akcja czekać będzie na nas w kolejnych tomach, po które z przyjemnością sięgnę.

Recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami.