Smarkula. Tom 2

Niektóre komiksy potrafią zaintrygować nas fabułą, choć opowiadają o zupełnie nam obcym świecie, do którego normalnie nigdy byśmy nie zajrzeli. Z takim przypadkiem mieliśmy do czynienia w pierwszym tomie komiksu Smarkula, historii o influencerce modowej, utrzymanej w klimacie psychologicznego thrillera. Po kilku miesięcy przerwy, doczekaliśmy się jej kolejnego rozdziału.

Wracamy do świata Lottie, ale z początku mamy wrażenie jakby nic złego, ani dziwnego się nie wydarzyło. Można odnieść wrażenie jakby bohaterka zaczynała od nowa, ale to tylko zmyłka. Gdy wgłębiamy się w fabułę drugiego tomu, kolejne elementy układanki, którą poznaliśmy w pierwszych rozdziałach, ponownie zaczynają układać się w całość. To co do tej pory było tajemnicą, w końcu zaczyna przyjmować formę odpowiedzi na dręczące nas pytania, czy to na temat nowej koleżanki Lottie, zagadkowej śmierci oraz kuracji przez jaką przechodzi bohaterka.

Rzeczywistość ponownie zaczyna doganiać naszą influencerkę. Cały czas podważamy jej życiowe priorytety, zachowanie względem fanów i koleżanek oraz romantyczne rozważania. Lottie cały czas jest w swoich oczach niemal nieskazitelna i nie dostrzega w niczym jej winy, gdy zachowa się niepoprawnie (przynajmniej w odniesieniu do szeroko pojętych zasad życia społecznego). Jednocześnie, kontynuujemy wątek tajemniczego morderstwa z poprzedniego tomu, choć wydaje się być bardziej na dalszym planie, zwłaszcza jeśli chodzi o prace śledczych.

Najnowszy tom mocno skupia się na relacjach w grupie influencerek (Lottie, Meg, Caroline i Misty). Pojawia się zazdrość i rywalizacja o przyjaźń. Nie brakuje przy tym toksycznych emocji. Widzimy jak niejedna znajomość potrafi być zbudowana na fałszu i pozorach. Na zdjęciach widzimy uśmiechy, a za kulisami odbywa się wbijanie noża w plecy. Do tego dochodzą różnego rodzaju manipulacje by zachować nieskazitelny wizerunek i wykorzystać innych dla swoich celów. Smarkula ponownie świetnie pokazuje te mroczne strony świata influencerek.

Istotny i ciekawy jest również wątek związany z psychiką głównej bohaterki. Jej głowa dalej pozostaje w niezłym bałaganie. W pewnym momencie widzi nawet rzeczy, których nie ma. Tylko, czy faktycznie jest to efekt uboczny przyjmowanych przez nią leków? No i to, co widzi wydaje się ni być zupełnie przypadkowe. Autor potrafi utrzymać nas w tym przypadku w atmosferze niepewności i wciąż nie możemy być przekonani, czy umysł płata figle Lottie, czy na rzeczy jest coś więcej. Dodatkowo, pojawiają się kolejne tropy, dotyczące tajemniczego morderstwa i ten klimat świetnie uzupełnia resztę fabuły.

Oprócz jeszcze większego wgłębienia się w psychikę Lottie, świetnego klimatu tajemnicy i satyry na subkulturę influencerek, doskonałe wrażenie robią także ilustracje. Piękne, modowe kadry kontrastują z rosnącym niepokojem. Wszystkie stroje i przywiązanie Leslie Hung do detali naprawdę imponują. Do tego, na koniec drugiego tomu możemy przeczytać sobie o wyborach i inspiracjach ilustratorki, co daj nam nowe spojrzenie na warstwę wizualną komiksu.

Bryan Lee O’Malley robi kolejny krok do przodu w fabule komiksu. Trzyma wysoki poziom z pierwszego tomu, wciąż oferując świetny klimat, pełnokrwiste bohaterki i celną diagnozę rzeczywistości influencerek. Nie nudzi od pierwszej do ostatniej strony, a wizualnie jest równie dobrze. Jest dobrze, a nawet odrobinkę lepiej, więc jeśli oryginał wam się spodobał, to kontynuacja was nie zawiedzie.

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Pierwszy tom Smarkuli był komiksem, który bardzo łatwo było zapamiętać. Nie tylko za sprawą specyficznego humoru, absurdalnych sytuacji i charakterystycznej bohaterki, ale przede wszystkim dlatego, że pod warstwą dziwacznej historii kryła się całkiem celna obserwacja współczesnego świata. Drugi tom nie zmienia kierunku. Wręcz przeciwnie, jeszcze mocniej zagłębia się w psychikę Lottie Person i pokazuje, jak bardzo rozdźwięk pomiędzy tym, kim jesteśmy, a tym, kogo pokazujemy innym, może człowieka wyniszczać.

Fabuła drugiego tomu jest zdecydowanie bardziej chaotyczna niż w przypadku tomu pierwszego. Nie jest to historia prowadzona prostą drogą od punktu A do punktu B. Bryan Lee O’Malley lubi mieszać tropy, podsuwać czytelnikowi fałszywe wskazówki i zostawiać go z poczuciem, że nie wszystko jest takie, jak się wydaje. Dla jednych będzie to największa zaleta tego tomu. Dla innych może okazać się największą przeszkodą.

Sam miałem wrażenie, że autor specjalnie nie pozwala czytelnikowi złapać pełnej kontroli nad wydarzeniami. Informacje pojawiają się fragmentami, poszczególne postacie ukrywają swoje prawdziwe intencje, a kolejne sceny często zmieniają sposób patrzenia na wcześniejsze wydarzenia.

To rozwiązanie bardzo dobrze pasuje jednak do historii Lottie. Jej życie również jest zbudowane na niepełnych informacjach i manipulacji. Ona sama kreuje swoją rzeczywistość, więc odbiorca zostaje zmuszony do podobnego doświadczenia.

Jednym z największych atutów Smarkula tom 2 pozostają bohaterowie. Nie dlatego, że są wyjątkowo sympatyczni albo łatwo się z nimi utożsamić. Wręcz przeciwnie. Większość postaci jest przesadzona, momentami irytująca i pełna wad, ale właśnie dzięki temu wydają się interesujące.

Bryan Lee O’Malley bardzo świadomie tworzy grupę osób, które przypominają internetowe persony, których w obecnym świecie jest cała masa. Każdy chce być zauważony, każdy próbuje coś udowodnić i każdy ukrywa pewną część siebie przed światem.

Najwięcej miejsca oczywiście otrzymuje Lottie Person. To bohaterka, która cały czas znajduje się pomiędzy dwoma wersjami samej siebie. Z jednej strony jest pewną siebie ikoną mody, osobą znaną i podziwianą przez tysiące ludzi. Z drugiej strony prywatnie jest kimś zupełnie innym. Niepewną siebie kobietą, która potrzebuje ciągłego potwierdzania własnej wartości.

Ten kontrast jest pokazany bardzo dobrze, ponieważ autor nie sprowadza jej problemów jedynie do krytyki influencerów. Smarkula tom 2 nie mówi, że osoby żyjące w świecie mediów społecznościowych są płytkie i fałszywe. Bardziej zastanawia się, dlaczego ludzie tak bardzo potrzebują tworzyć swoje lepsze wersje i dlaczego czasami zaczynają się w nich gubić....