Służące

Cudowną książka. Mialam przyjemność słuchania kilku rozdziałów w formie audiobooka - sprawdzcie koniecznie na YT, super dopasowanie głosów, nie mogłam się oderwać, dopóki nie dosluchalam do konca darmowego fragmentu.

Co do papierowej książki - wywołała syndrom "sprawdzam ile stron zostało do końca, licząc na to, że jeszcze dużo". Wzięłam do wakacyjnej walizki i to był świetny wybór.

" Służące" nie jest łatwa lekturą, czego możecie domyślać się do opisie. Jednak lekkość pióra autorki sprawia, że czyta się doskonale. Ksiazka dotyka trudnych tematów - dla przykładu: co Ty bys odpowiedziała państwu, u których sluzysz, gdyby powiedzieli ci, że w związku z kolorem twojej skóry, nie możesz korzystać z rodzinnej toalety? Zbuduja ci osobną, na świeżym powietrzu. Tak, będziesz z niej korzystać również zimą.

Narratorkami książki sa dwie służące - tlumiaca swe emocje Aibileen, która stara się "nie wychylac" i ze stoickim spokojem znosić zniewagi i przytyki oraz energiczna, łatwo wpadająca w gniew Minny. Trzecią narratorką powieści jest Skeeter - biala pani, ktora niedawno ukończyła studia i powróciła w rodzinne okolice. Losy tych trzech kobiet splota się że sobą. Podejmą wyzwanie, którego cel może okazać się niewartym ryzyka.

Piękna powieść o relacjach białych z kolorowymi, uczuciach kolorowych do białych i na odwrót. O trudnych czasach, gdy segregacja rasowa zaczęła być goracym tematem. Książka o zaufaniu i zadufaniu. O chorych relacjach i trudnej szkole życia.

Warto przeczytać nawet wtedy, gdy widziało się film.

Świetna książka, mądra, dobrze napisana z żalem odkryłam, że już się kończy

Piękna książka. Przeczytałam ją jednym tchem w dwa dni, nie mogąc się od niej oderwać. Narrację prowadzą trzy bohaterki, więc mamy trzy narracje, trzy różne sposoby wyrażania uczuć i emocji. Bardzo dojrzałe napisana powieść, choć podobno debiutancka.

” Jesteś mądra, jesteś dobra, jesteś ważna”. Ten cytat towarzyszy mi od momentu gdy kilka lat temu sięgnęłam po ekranizację. Dopiero niedawno miałam przyjemność obcować z książką. Jest to świetna książka feministyczna, o podziałach rasowych i klasowych oraz o przemianach w Ameryce. Główna bohaterka chce spełniać marzenia, chce by jej praca w gazecie, była ważna, a nie tylko zapchaj dziurą w kąciku dla gospodyń domowych. Tak narodził się pomysł na książkę o silnych, niezależnych kobietach, które przeżyły słodkie i gorzkie chwile jako tytułowe służące w domach białych ludzi. Jest to przepiękna historia o kobiecości, dojrzewaniu i o małych ruchach w stronę lepszego jutra. Ta książka potrafi ogromnie wzruszyć, ale też i rozbawić (słynna scena z ciastem czekoladowym). Idealna propozycja, nie tylko dla pań.

"Najpierw książka, później film" - chyba każdy zna tą jedyną i słuszną kolejność.

Co jednak, gdy dziwnym trafem obejrzy się ekranizację, a dopiero po jakimś czasie usłyszy o fenomenie książki? Co robić gdy powieść jest ponoć fenomenalna, ale my znamy już fabułę?

Czytać?

Nie czytać?

Na przykładzie "Służących" Kathryn Stockett z pełną odpowiedzialnością powiem CZYTAĆ! ;)

Lata 60. XX wieku, Jackson w stanie Missisipi. Do rodzinnego domu powraca Eugenia Phelan, bliżej znana jako Skeeter. Pełna ideałów i pasji młoda kobieta planuje zostać dziennikarką, chce pisać o rzeczach ważnych, o tym, co ma znaczenie. O ironio, jedyną posadą, jaką udaje jej się dostać jest kącik porad domowych w miejscowej gazecie. Skeeter nie ma pojęcia o sprzątaniu i prowadzeniu domu, ma za to (a raczej jej rodzice i przyjaciółki) pomoc domową. Krótkie, kradzione rozmowy z Aibileen, służącą jednej z jej przyjaciółek, staną się punktem wyjścia do rozważań nad segregacją rasową, uprzedzeniami i wartością człowieka.

Aby wzniecić ogień, potrzeba tylko iskry. A Skeeter ma ich znacznie więcej.

"Służące" to jedna z książek, którą zna każdy, mimo że nie każdy ją czytał. To jedna z tych książek, które przy pomocy niezbyt wysublimowanych słów i mało kwiecistych zwrotów poruszają tematy ważne i sprawy, które niektórzy z uporem zamiatają pod dywan.

Problem segregacji rasowej, braku szacunku i uprzedmiotowienia drugiego człowieka nie jest i nigdy nie był łatwy, ale klasa i wyczucie, z jakim porusza go Kathrynn Stockett, są godne podziwu. Ta - jakby nie było biała - amerykańska pisarka próbuje wczuć się w sytuację czarnoskórych kobiet z północy kraju i ukazać ich rzeczywistość w kraju i czasach zdominowanych przez biały kolor skóry, w czasach, gdy czarny znaczył "gorszy" i pozbawiano go prawa głosu. Stockett robi to fenomenalnie. Duży plus należy jej się za narrację podzieloną między trzy osoby - Aibileen i Minny, tytułowe służące, a także między Skeeter, powracającą ze studiów panienkę z tzw. dobrego domu. Dzięki temu doświadczamy całej masy emocji i zyskujemy pełny ogląd na panującą wówczas sytuację. Sama kreacja bohaterów także zasługuje na uwagę - Stockett serwuje nam pełną galerię różnorodnych postaci. I tak mamy tu nie tylko wyważoną Aibileen, krzykliwą Minny i pełną ideałów Skeeter, ale też lubiącą sprawować kontrolę Hilly, niepotrafiącą podjąć własnej decyzji Elizabeth, różową (dosłownie! :D ) Celię i całą resztę nieco przerysowanych pań domu.

Stockett nie bawi się w półprawdy i ukazuje świat takim, jakim jest. Często niesprawiedliwym, nierzadko nieobiektywnym i zwykle okrutnym. Nie odbiera nam jednak resztek nadziei i udowadnia, że nawet pośród niesprzyjających nam dusz znaleźć można iskierkę dobra. Że nawet z niewielką pomocą można zmienić świat.

A w każdym razie próbować.

"Służące" to historia, którą trzeba znać. Napisana prostym językiem, pełna emocji, wzruszeń i prawdy. To opowieść o byciu człowiekiem w pełnym znaczeniu tego słowa, o byciu człowiekiem w czasach, które dalekie są od ideału.

To pozycja obowiązkowa w czytelniczym życiu każdego książkoholika.

Jedyne, czego żałuję to fakt, że - póki co - to jedyna książka Kathryn Stockett. Bez wahania bowiem sięgnęłabym po każdą kolejną ;)