Słońce po burzy. Virgin River. Tom 1. Wydanie serialowe

Mel jest pielęgniarką i położną, która jest oddana swojej pracy. Jednak po zderzeniach sprzed kilku miesięcy, kiedy jej mąż wyszedł tylko do sklepu i tak został zabity, kobieta nie może zaznać spokoju. Czuje, że ma dość pracy w wielkim mieście, nie może się pogodzić ze śmiercią męża, pragnie zmiany. Postanawia się przeprowadzić do małej miejscowości, gdzie udaje jej się znaleźć prace w swoim zawodzie.

Jadąc, do Virgin River nie ma wielkich oczekiwań, jednak to, co tam zastaje, jest, zupełnie inne niż miało być. Miała dostać służbowy, co prawda nieduży, ale w bardzo dobrym stanie, domek pod lasem. Okazało się, że to rudera nienadająca się do zamieszkania. Na dodatek lekarz, z którym miała pracować, wcale pomocy nie potrzebuje, a przynajmniej tak twierdzi. Melania postanawia wyjechać i zamieszkać u siostry, która od dawna jej to proponowała. Jednak pojawienie się niemowlaka, który zostaje podżucony pod dom lekarza i potrzebuje, opieki sprawia, że zmienia zdanie i do momentu wyjaśnienia sprawy zostanie. Kobieta poznaje mieszkańców, zaczyna zawierać nowe znajomości, zaczyna do niej docierać, że jednak w tym miasteczku potrzebują położnej, a lekarz nie jest już najmłodszy i mimo że się do tego nie przyznaje, przydałaby mu się pomoc. Na dodatek w jej życiu pojawia się pewnie mężczyzna, z którym zaczyna ją łączyć coś więcej niż zwykła znajomość. Czy Mela zaryzykuje i zostanie? Kogo tam pozna? Czy w małym miasteczku odnajdzie spokój, którego szuka?

Historia Melani, jaką znalazłam, w książce mnie się podobała. Może nie było tam wielu zaskakujących zwrotów akcji, jednak była dość wciągająca. To historia o życiu w małym miasteczku, zupełnie innym niż w wielkiej metropolii, o nowym początku, przyjaźni, miłości która przyszła bardzo niespodziewanie. Podczas czytania kibicowała bohaterce i towarzyszyły mi emocje.

Główną bohaterką jest kobieta po przejściach, która nie potrafi zapomnieć o przeszłości, która straciła męża, a jego śmierć mocno ją zabolała. Miała dość tego, że wszyscy jej współczują, a to nie pozwala pokonać bólu, choć trochę zapomnieć o tym, co się stało. Wyjazd był formą ucieczki, nowego początku w miejscu, gdzie nikt nie zna jej przeszłości, gdzie nikt nie wie o tragedii, jaką przeszła. To bohaterka, którą zdecydowanie polubiłam.

„Słońce po burzy” to książka, z którą miło spędziłam czas i ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - [Adres usunięty]

Przeniesienie akcji do małego miasteczka z zamkniętą społecznością zawsze jest dobrym pomysłem. To właśnie do Virgin River trafiła Mel po śmierci swojego ukochanego męża. Kobieta chciała zapomnieć o tym co przypominało jej o zmarłym, a praca położnej w nowym miejscu wydawała jej się idealnym rozwiązaniem. Początki jednak nie zapowiadały się dobrze. Miło spędziłam czas z tą lekturą, całkiem sporo się dzieje, trwają poszukiwania rodziców podrzuconego dziecka, nie ma czasu na nudę. Jestem ciekawa też serialu na podstawie tej książki.

Autor: Robyn Carr

Tytuł: Słońce po burzy

Wydawnictwo: HarperCollins Polska

Premiera: 2021-07-07

Po śmierci męża Mel próbuje zagłuszyć rozpacz intensywną pracą. Bezskutecznie, bo anonimowość wielkiego szpitala, w którym pracuje jako pielęgniarka, i stres związany z życiem w Los Angeles nie pomagają jej odzyskać spokoju. Idealnym wyjściem wydaje się przeprowadzka do Virgin River, gdzie mogłaby rozpocząć wszystko od nowa. Niestety malownicze miasteczko wita Mel strugami deszczu, obiecany domek okazuje się ruderą, a miejscowy lekarz nie chce z nią współpracować. Mel czuje, że popełniła błąd, dlatego postanawia wrócić do Los Angeles. Jednak następnego dnia znajduje na progu gabinetu porzucone niemowlę, a zaraz potem poznaje mężczyznę, który przekona ją do zmiany planów...

Podeszłam do tej książki, ponieważ zainteresował mnie opis. Nie wiedziałam czego mogę się po niej spodziewać. Miałam ochotę przeczytać coś lekkiego. Wcieliłam się w role bohaterki niemal od razu i śledziłam jej losy. W kilku momentach byłam zszokowana, ponieważ nie spodziewałam się pojawiających się faktów. Autorka dodała w niej pełno emocji, które sprawiają, że nie chce się jej odłożyć. Pochłonęłam ja całkowicie i przeczytałam na raz. Spodobało mi się w jaki sposób jest rozgrywana akcja książki. W kilku momentach byłam wzruszona. Niektórych rzeczy nie mogłam zrozumieć, jednak mniej więcej mi się to wyjaśniło. Czasem zachowanie głównej bohaterki działało mi na nerwach, ponieważ nie rozumiałam, dlaczego coś robiła w taki sposób. Zakończenie było dla mnie bardzo dobre. Muszę przyznać, że spodobała mi się ta historia i na pewno będę chciała przeczytać resztę książek z tej serii. Ocena 7/10

Czasami los potrafi wyjątkowo boleśnie nas doświadczyć, odbierając nam to, co kochamy. Czasami cały nasz świat. I nawet, jeśli wyjemy z rozpaczy, jeśli nie możemy zrozumieć powodów, takiego stanu rzeczy, jeśli przeklinamy los, to nic już nie cofnie czasu, Jedyne co w takiej sytuacji możemy zrobić, to odnaleźć się w nowej sytuacji i próbować żyć, mimo straty.

Mel jednak nie potrafi się pogodzić z odejściem męża. Spędzili ze sobą cztery cudowne lata, połączeni zarówno miłością do zawodu, jak i do siebie. Mark był dla Mel całym światem, dlatego jego śmierć odebrała jej radość życia. Wini zarówno jego, że dał się zabić w tak banalny sposób, wstępując po pracy po mleko, jak i na siły wyższe, że na to pozwoliły. Pustka, którą po sobie pozostawił, nie daje się niczym wypełnić, a praca pielęgniarki oddziałowej w jednym z największych szpitali w Los Angeles, zamiast nieść ulgę, jeszcze potęguje depresje. Nawet świadomość ukończonego położnictwa nie cieszy Mel szczególnie, że z Markiem nie mieli dzieci, a przyczyna leżała po stronie jej organizmu. Markowe ciuchy czy komfortowe mieszkanie nie stanowią żadnej rekompensaty wobec braku miłości, ale najgorszy w tym wszystkim jest współczujący wzrok znajomych, dyskretnie omijających temat lub przeciwnie, próbujących ją pocieszać.

Nic zatem dziwnego, że Mel postanawia po prostu pozostawić to wszystko za sobą i uciec. Najlepiej na tyle daleko, by nikt jej nie znał, by nikt nie wiedział, co ją spotkało. Wybór trafia na malownicze Virgin River, sielskie miasteczko z niewielką ilością mieszkańców, za to z wiekowym już doktorem. Spokojna osada w lesie miała dać jej wytchnienie od widoku ogromu cierpienia, z którym spotykała się każdego dnia, zaś sielski mały domek miał być jej azylem. Niestety na miejscu okazuje się, że osada tonie w błocie, domek nie nadaje się do zamieszkania, a doktor wcale nie chce jej pomocy. I choć pewien przystojniak prowadzący bar naprzeciwko przychodni Doka, karmiący tanio i dobrze, to bez wątpienia zaleta miasteczka, ale nie na tyle cenna, by można ją było potraktować jako argument przemawiający za pozostaniem w tej niegościnnej dziurze.

Wszystko zmienia się, kiedy na progu przychodni znajduje niemowlę, a jednocześnie Jack decyduje się oderwać od swojego biznesu i pomóc jej w doprowadzeniu domku do stanu zamieszkania. Ten były żołnierz w miasteczku odnalazł ukojenie i ma nadzieję, że Mel również go znajdzie. Choć nie zna historii jej małżeństwa intuicyjnie wyczuwa, że została ona skrzywdzona, a w nim budzi się pragnienie obrony tej pięknej blondynki.

Jak zakończy się ta opowieść? Czy Mel da sobie szanse, by pokochać kogoś od nowa? Przekonamy się o tym dzięki powieści „Słońce po burzy”, autorstwa Robyn Carr, na podstawie której powstał popularny serial. Opublikowany nakładem Wydawnictwa Harper Collins pierwszy tom cyklu Virgin River, to doskonała propozycja nie tylko dla miłośników serialu, ale dla wszystkich, którzy lubią romanse czy książki obyczajowe, którzy pragną odpoczynku przy lekturze lekkiej, a jednak dalekiej od banału. Autorka porusza wiele trudnych tematów, począwszy od przestępczości, po podjęcie próby życia po starcie a właściwie ze stratą. Frapująca fabuła i szybko tocząca się akcja wciągają, zaś malownicze opisy zachęcają do tego, by rzucić wszystko, i przeprowadzić się do Virgin River. Szkoda tylko, że autorka nie poświęciła więcej uwagi lokalnej działaczce o szorstkim sposobie bycia i nonszalanckim stosunku do prawdy oraz doktorowi. Ale mimo wszystko jest to powieść po którą sięgnąć warto i to nie tylko w trakcie wakacji.

Tak to czasami bywa, że gdyby nie wznowienie danej książki czy gdyby nie jej ekranizacja, pewnie nawet nie wiedziałabym o jej istnieniu. A często się zdarza, że to lektury wobec których nie miałam większych planów są intrygujące i warte poznania. Bo przecież nie bez powodu pokuszono się o przełożenie na duży ekran "Słońca po burzy", książki, która dowodzi powyższym argumentom - wydana wcześniej nigdy mnie nie zainteresowała a dziś jednak cieszę się, że mogłam spędzić w jej towarzystwie kilka przyjemnych godzin.

Spokojna, lekka, trochę zdystansowana na początku historia to nic innego jak pierwowzór serialu, który znamy pod tytułem Virgin River. To nazwa miasteczka będącego istotnym miejscem wszystkich wydarzeń oraz miejsca, które przyciąga do siebie pokiereszowanych przez życie bohaterów. Osobiście najpierw zapoznałam się serialową wersją, dopiero później sięgnęłam po książkę, ale nie zderzyłam się ze spojlerami, które mogłyby zakłócić mi przyjemność z czytania czy oglądania. Właściwie obie te wersje dobrze siebie uzupełniają.

To historia małomiasteczkowej społeczności, która nigdzie się nie spieszy, powoli snuje swoje życie, jest życzliwa dla wszystkich swoich sąsiadów oraz otwarta dla przybyszy. To miejsce, w którym wielu z nas miałoby ochotę się znaleźć uciekając od ponurej rzeczywistości. I właśnie tak zrobiła Mel, porzucając życie w wielkim mieście, szpital i pełną anonimowość na rzecz malowniczego miejsca w którym każdy zna każdego. Przynajmniej takie było zamierzenie, ponieważ na miejscu kobieta zastała podupadły dom, paskudną pogodę oraz niechęć ze strony miejscowego lekarza, nowego współpracownika. Chciała więc wrócić tam skąd przybyła, ale Virgin River rządzi się swoimi prawami i Mel szybko przekonała się, że w tym miejscu dopiero rozpocznie się jej prawdziwa historia.

Książka jest lekka, przyjemna i zupełnie nieskomplikowana. Nie spotkamy tutaj charyzmatycznych bohaterów, którzy z miejsca zapadną w naszej pamięci, emocje również nie uderzają w czytelnika z dużą siłą. To po prostu przyjemna powieść obyczajowa z nutą romansu w tle, niezobowiązująca, ale za to idealna na popołudniowy relaks, bo ma w sobie coś takiego, że brak konkretnych detali nie przeszkadza w przerzucaniu kolejnych stron. Owszem, książka aż prosi się o dopracowanie, bo drzemie w niej ogromny potencjał, ale nie mogę jednocześnie stwierdzić, że była zła, bo podchodząc do niej bez żadnych oczekiwań po prostu otrzymałam sympatyczną lekturę na leniwe popołudnie.

"Słońce po burzy" to leniwa opowieść o małomiasteczkowym życiu, które potrafi zaskoczyć w najmniej spodziewanym momencie. Lekka, przyjemna, niosąca radość oraz nadzieję lektura przypomina romantyczne powieści pisane dawno temu, gdzie na pierwszym planie królowała przede wszystkim proza życia. Nie ma więc większych dramatów, nie ma wyciskaczy łez, ale są sympatyczni bohaterowie oraz ich przygoda, która przenosi się do kontynuacji, której osobiście już nie mogę się doczekać. Czasami takie czasoumilacze są potrzebne, szczególnie po ciężkim dniu, więc ja pozostaję wierna prozie Robyn Carr, ale jednocześnie przestrzegam Was, że nie jest to lektura wysokich lotów.

W momencie, gdy po raz pierwszy zobaczyłam zapowiedź książki „Słońce po burzy”, to nie wiedziałam, że na jej podstawie jest serial. Dopiero znaczek na okładce mi o tym powiedział. Opis tej książki mi się spodobał, więc uznałam, że najpierw warto przeczytać, a później spróbuję obejrzeć serial na Netflixie. Przeczuwałam, że będzie to lekka i miła historyjka.

Bardzo szybko wciągnęłam się w czytanie książki „Słońce po burzy”. Spodobała mi się historia Mel, która przeprowadza się z wielkiego Los Angeles do malutkiego Virgin River. Oczekiwałam, że dostanę fajną historię i taką też dostałam. Jednak nie spodziewałam się, że aż tak bardzo się wciągnę. Myślałam, że będzie to kolejna lekka, wakacyjna lektura, o której szybko zapomnę. Coś czuję, że tak się nie stanie i będę wyczekiwać kolejnej części, bo jestem bardzo ciekawa jak dalej potoczy się życie bohaterów.

Książka „Słońce po burzy” mnie zaskoczyła. Okazała się być lepsza niż się po niej spodziewałam. Ciekawa i wciągająca historia to jej główny atut. Każdy z bohaterów posiada swój unikalny charakter i niektórych trudno nie polubić. Czekając na kolejne wieści od bohaterów żyjących w Virgin River będę musiała włączyć serial. Mam nadzieję, że jest równie dobry jak książka.

Od pewnego czasu miałam problem ze znalezieniem książki, która by mnie wciągnęła bez reszty. Na szczęście wpadła mi w ręce powieść Robyn Carr „Słońce po burzy” i przepadłam.

Mel - pielęgniarka i położna, próbuję pozbierać się po tragedii, która ją spotkała, ale życie w Los Angeles i praca w wielkim szpitalu, tylko protegują samotność, żal i smutek. Pewnego dnia postanawia przeprowadzić się do małego miasteczka u podnóża gór, by znaleźć tam ciszę i spokój. Niestety nowa okolica wita ją deszczem i błotem, wymarzony domek to rudera, a lekarz, któremu ma pomaga, okazuje się zrzędliwym i niechętnym do współpracy człowiekiem. Gdy ma już zrezygnować z planów zaczęcia nowego życia w Virgin River, kobieta znajduje porzucone niemowlę oraz poznaję przystojnego barmana...

Spodobało mi się lekkie pióro Robyn Carr. Historia przez nią opowiedziana wciągnęła mnie bez reszty. Losy Mel, perypetie mieszkańców, nie tylko zdrowotne przedstawione są ciekawie i z humorem. Do tego wszystko dzieje się w malowniczo położonym małym miasteczko, gdzie wszyscy się znają i pomagają sobie, aż chciałoby się takie miejsce odwiedzić.

Książka stanowi początek Cyklu Virgin River, który liczy 22 tomy. W Polsce parę lat temu ukazało się 6 pierwszych tomów. Z okazji premiery serialu na podstawie serii Wydawnictwo HarperCollins wznowiło pierwszy tom. Mam nadzieję, że wyda kolejne, bo z chęcią sięgnęłabym po kolejne części. Na razie, gorąco polecam „Słońce po burzy” miłośnikom ciekawych, ciepłych historii.

MJ

źródło: [Adres usunięty]

,,Słońce po burzy" Robyn Carr to pierwszy tom serii Virgin River, którego ekranizację można oglądać też na Netflixie.

Mel nie mogła otrząsnąć się po śmierci męża. Dawne miejsce zamieszkania, praca, otoczenie - to wszystko przypominało jej o tym co miała i straciła z dnia na dzień. Postanowiła całkowicie odmienić swoje życie i przeprowadzić się do Virgin River, gdzie miała pracować jako położna. To, co zastała na miejscu nie odpowiadało jednak zdjęciom z ogłoszenia o pracę. Czy Mel miała zamiar się poddać? Virgin River miało okazać się dla niej zapadłą dziurą czy szansą na nowe, lepsze jutro już bez zmarłego męża?

Nie miałam okazji zapoznać się jeszcze z serialem, dlatego nie będę się na jego temat wypowiadać. Już od samego początku przenosimy się do miejsca, gdzie jest sielsko, ale też mało co działa - fryzjer jest w jednym z garażów, karetka rzadko tam docierała, nie było jakichś rozrywek, a życie w Virgin River było zadziwiająco tanie. Można by się spodziewać, że Mel, która przybyła tam z wielkiego świata, nie do końca odnajdzie się w nowych warunkach. Jak rzeczywiście było?

Robyn Carr stworzyła powieść opartą na małej społeczności, w której każdy jest dla każdego uprzejmy, jednak to nie znaczy, że nie mają swoich tajemnic, bolączek, czy bolesnej przeszłości. Od samego początku można wciągnąć się w losy tej uroczej, zgranej społeczności, przy okazji szukając rodziców dopiero co urodzonego dziecka, podrzuconego do doktora. Fabuła jest płynna, czyta się lekko i z zainteresowaniem. Na pewno skuszę się też na wersję serialową.

Książka obyczajowa, która zabrała mnie, do pięknego miasteczka Virgin River.

Nie spodziewałam się, że tak spodoba mi się historia Mal i Jacka.

Prosta, prawdziwa historia, którą napisało życie.

Mel straciła ukochanego męża, bez którego nie wyobraża sobie dalszego życia.

Postanowiła się odciąć od przeszłości, zacząć od nowa, w pięknym miasteczku.

Rzeczywistości niestety okazała się inna.

Miasteczko oraz chatka, w której miała mieszkać, okazała się pomyłką.

Trafiła do miejsca, do którego nie pasuje, a na domiar złego, lekarz, któremu miała pomagać, nie potrzebuje jej pomocy.

Wszystko było nie tak, może poza wyjątkiem kawy, która okazała się naprawdę dobra.

Nic jej nie trzymało w tym miejscu, została oszukana i chciała się wynieść, jednak coś jej nie pozwalało.

Wydarzenia, które miały miejsce, z tygodnia na tydzień przedłużały jej pobyt. Jednak nie tak to miało wyglądać.

Ta historia na swój sposób jest piękna, dającą nadzieję.

Bohaterka musi uporać się z żałobą, pomimo upływu czasu, wszystko wydaje się świeże.

To dojrzała opowieść o dwojgu ludzi, którzy chcieli zapomnieć, zacząć od nowa.

Jack znalazł swoje miejsce na ziemi, tylko czy Mel odnajdzie w Virgin River, to, czego szuka?

Bohaterka tej książki jest naprawdę twarda, jednak przez większość czasu, dusi w sobie emocje.

Czy będzie w stanie zacząć od nowa w nowym miejscu?

Ta książka zostawia takie wewnętrzne ciepło. Jest naprawdę prawdziwa i świetnie spędziłam z nią czas.

Zainspirowana książką, włączyłam serial, jednak to nie było to.

Zabrakło mi takich zwykłych scen, które były w książce i dodawały uroku, sprawiały, że ta historia naprawdę wydawała się prawdziwa.

Czyli jak w większości przypadków, książka jest lepsza od filmu/serialu.

A ja z czystym sumieniem polecam wam „Słońce po burzy”. Książkę, która daje nadzieję, podnosi na duchu. Tak naprawdę nie wiemy, co nas czeka i gdzie zaprowadzi nas życie. Może właśnie gdzieś, na końcu świata, czeka na nas ktoś, kto to życie odmieni i sprawi, że znowu wzejdzie słońce.