Skradzione życie

Polska w przededniu II wojny światowej.

Ewa Abramowicz doskonale zdaje sobie sprawę, że ulegając woli rodziców i wychodząc za mężczyznę, którego jej wybrali, pozbawiona zostanie wielu swobód, bowiem David jest ortodoksyjnym Żydem.

Gdy na kilka dni przed ślubem wybucha wojna, dziewczyna dopiero wtedy przekona się, co oznacza prawdziwe zniewolenie i bezsilność. Bieg wydarzeń sprawi, że przyjdzie jej podjąć decyzję, która zaważy na całym jej życiu...

Jestem ze Śląska, więc na wieść o miejscach wydarzeń, jakimi są Mysłowice czy Sosnowiec, rozbłysły mi oczy. To bardzo przyjemne czytać o miejscach, które są nam znane. To ciepła i niezwykle poruszająca powieść obyczajowa napisana bardzo przyjemnym językiem.

Autorka zadała sobie wiele trudu, by w pełni przedstawić sytuację Żydów na ziemiach polskich przed i podczas wojny. Przybliża nam również ich kulturę i zwyczaje, posługując się dużą ilością do tej pory nieznanych mi pojęć.

Polubiłam główną bohaterkę, początkowo współczułam jej wewnętrznego rozdarcia: posłuszeństwo i szacunek wobec rodziców czy pójście za głosem serca. Potem z uwagą śledziłam, jak odważnie stawia czoło wszystkim przeszkodom, które przygotował dla niej los. Ostatecznie to przeznaczenie miało najwięcej do powiedzenia, przeznaczenie i podszepty serca.

Autorka przemyciła tu kilka ważnych zagadnień, jakimi są pozycja kobiet w świecie, w danej kulturze, pragnienie bycia kimś więcej, niż tylko żoną swojego męża, i w końcu wartość przyjaźni, która trwa ponad podziałami.

„Wojna odebrała mi już wszystko. Rodzinę, narzeczonego, dom, a nawet poczucie własnej godności. Co najwyżej mogę jeszcze stracić życie”.

Wojenne losy żydowskiej dziewczyny, która przetrwała, podając się za Polkę, przedstawione zostały w sposób niezwykle przystępny i delikatny. Opowieść ta na pewno spodoba się wszystkim wrażliwcom, którzy nie są w stanie czytać takiej literatury stricte na faktach.

„Wojna odebrała mi już wszystko. Rodzinę, narzeczonego, dom, a nawet poczucie własnej godności. Co najwyżej mogę jeszcze stracić życie”.

Wisiorek z zielonym jaspisem okazał się dla Ewy Abramowicz czymś więcej niż tylko prezentem ofiarowanym z okazji siedemnastych urodzin.

Latem 1939 r. młoda dziewczyna, pochodząca z tradycyjnej żydowskiej rodziny, rozmyśla o swoim życiu i przyszłości. Przywykła do wielokulturowości w swoim otoczeniu, nie przeszkadza jej absolutnie pochodzenie czy wyznanie przyjaciółek. Z niepokojem myśli o swoim przyszłym mężu Davidzie, ortodoksyjnym Żydzie, który zamieni jej życie w pasmo wyrzeczeń i poświęceń. Pogłoskom o nadchodzącej wojnie nie poświęca zbyt wielkiej uwagi – przecież żołnierze ich obronią. Ale ani się Ewa nie obejrzała, a Niemcy brutalnie skradli błękit mysłowickiego nieba, raz po raz dziurawiąc je podczas nalotów. A potem zapragnęli zniszczyć wszystko, co żydowskie.

Dla Ewy i jej rodziny rozpoczyna się najtrudniejszy okres w życiu. Marzenia o stabilnej przyszłości u boku Davida, czy beztroskie spotkania z przyjaciółkami przestały być ważne. Priorytetem stało się przetrwanie kolejnego dnia, nawet jeśli Ewa musiałaby zapomnieć, kim jest i skąd pochodzi.

„Być może będziesz musiała podjąć decyzję, co jest dla ciebie ważniejsze. Miejsce czy… ludzie?”

„Skradzione życie” opowiada historię życia Ewy Abramowicz, która nade wszystko chciała żyć. Chciała czuć się bezpiecznie i nie martwić się o kolejny dzień. Świat, w którym ludzie patrzyli na siebie wilkiem, zmusił ją do wybrania życiowej ścieżki, która nigdy nawet nie majaczyła na jej horyzoncie. A okazała się jedynym słusznym wyborem. By mieć pewność, że następny dzień nadejdzie. By nie musieć wybierać między życiem a śmiercią, która przyjdzie po nią szybciej tylko dlatego, że jest Żydówką.

„Była członkiem prześladowanego i pogardzanego narodu, wyjętego spod opieki prawa”

Historia Ewy to tak naprawdę historia całego narodu żydowskiego, który musiał zmierzyć się z ogromem zła i ludzkiej podłości tylko ze względu na pochodzenie i religię. Chociaż zostali ponownie skazani na tułaczkę, na nieustanne poszukiwanie bezpiecznego miejsca, nigdy nie utracili swojej tożsamości. Nie zapomnieli o swoich tradycjach, radosnych świętach i poczuciu, że cuda się zdarzają. Tak, jak wielokrotnie się zdarzały w historii ich narodu, tak teraz mogą na nie liczyć. Przetrwają, bo w głębi duszy będą pamiętać o swoim dziedzictwie. A Ewie o nim będzie przypominać prosty, jaspisowy wisiorek.

„Skradzione życie” to wzruszająca powieść historyczna, osadzona w okresie II wojny światowej, kiedy to człowieczeństwo zostało wystawione na ciężką próbę. W tym świecie, pełnym chaosu i podziału na lepszych i gorszych, Magdalena Wala pisze o wyborach trudnych, częstokroć wbrew sobie, ale koniecznych. By przetrwać, by czuć się bezpiecznie. Tylko tyle i aż tyle. Nawet jeśli prawdziwą tożsamość trzeba ukryć głęboko w sercu.

Magdalena Wala to przykład autorki, która pisząc powieści historyczne wie, czym jest "wejście" w historyczne realia. Nazwy, daty, wydarzenia, to wszystko jest sprawdzone, autentyczne i zgodne z faktami. I tak samo było przy "Skradzionym życiu". To opowieść o Żydówce, która dzięki zbiegowi okoliczności przeżyła wojnę.

Jest to powieść smutna i nostalgiczna, autorka miesiąc po miesiącu pokazuje nam trudy wojny, bestialstwo i zagładę Żydów. Nie jest to książka łatwa, a pełna bólu i cierpienia. Autorka stworzyła historię, która mogła się zdarzyć w wojennej rzeczywistości. Mogę się jedynie przyczepić do bohaterów, oczekiwałam więcej emocji, więcej rozmachu, więcej uczuć. Nie chodzi mi o jakieś porywy serca, ale nawet smutek czy żałoba, wydawały mi się takie trochę papierowe. To na pewno nie jest obyczajówka, a raczej stateczna powieść historyczna, gdzie główną osią jest rys historyczny.

Ogrom pracy Autorki jest widoczny na każdej stronie. Całość jest ubrana w proste słowa, ale z mocnym przekazem. Jest to dobra powieść historycza, realna i autentyczna.

Książka "Skradzione życie" jest tak smutna, że nie wiem, jak się po niej pozbierać. Ewa zostaje zmuszona do aranżowanego małżeństwa. Nie dochodzi do ślubu, bo wybucha wojna i jej rodzina musi uciekać. Nie znajdują jednak spokoju. Ewa, żeby przetrwać jako osoba pochodzenia żydowskiego, zmuszona jest do podjęcia trudnej decyzji.

Za każdym razem, gdy czytam o wojnie, przeżywam po raz kolejny cierpienie wszystkich tych ludzi. W tej książce ubodło mnie nie tylko, że obywateli żydowskich traktowało się gorzej niż zwierzęta, ale w szczególny sposób odbierałam też chory wpływ religii. Niosła ona psychiczną krzywdę Ewie, która miała ogromny problem ze złamaniem wyuczonych zasad. Aranżowane małżeństwa to temat, który do tej pory wzbudza we mnie ogromną złość. Mając zaledwie 17 lat, skończyła by jako uległa żona i matka w " złotej klatce". Wielka była więc moja radość, gdy uwolniła się z kajdan religijnego przywiązania. Ten radosny obraz zagłusza jednak kwestia dzieci, nic niewinnych istot, które z powodu chorego systemu i wszechobecnego zła cierpią najbardziej. Jestem niemiłosiernie zdruzgotana. Jak może się czuć człowiek, który widzi krzywdę innych, a nie może w żaden sposób pomoc? Nie pomogła lekkość języka, wtapianie radosnych momentów. Autorka dodatkowo umieściła w epilogu coś, co bardzo pasuje do dzisiejszych czasów. Niewiele brakuje, by historia zaczeła się powtarzać. Mimo wszechogarniającego mnie po tej lekturze smutku, jak najbardziej wam polecam. Niektóre historie w rzeczywistości takie właśnie są - pełne goryczy, bez radości ze szczęśliwego zakończenia. Dziękuję @publicat_sa za egzemplarz.

„Wojna odebrała mi już wszystko. Rodzinę, narzeczonego, dom, a nawet poczucie własnej godności".

Mysłowice jest rok 1939 nieuchronnie zbliża się zło, które zmieni wszystko. Ewa to siedemnastoletnia, serdeczna, szczera dziewczyna, jest Żydówką. Jej rodzice wychowali ją zgodnie z ich religią, jednak na niektóre rzeczy przymykali oczy. Dziewczyna ma przyjaciół, cieszy się z życia. Wkrótce rodzice mają zamiar wydać ją za mąż. Ewa nie jest zachwycona, jednak jako posłuszna córka podda się ich woli. Ich wybranek to ortodoksyjny Żyd, człowiek majętny i wykształcony, który ma bardzo radykalne poglądy dotyczące do kobiet. Ewa obawia się, że jej swoboda zostanie bardzo ukrócona. Na kilka dni przed zaplanowanym ślubem wybucha wojna, dziewczyna razem z rodzicami ucieka do Przemyśla. Mają nadzieję, że tam przeczekają najgorsze.

Żydzi zostali skazani na zagładę, całkowite unicestwienie. Do Ewy wkrótce dociera ta przerażająca prawda. Dla niej jako Żydówki nie ma miejsca w tym świecie. Udziela pomocy pewnej dziewczynie. Dochodzi do tragedii, Ewa wkrótce będzie musiała podjąć decyzję, która bardzo zmieni jej życie i jednocześnie da szansę na przeżycie.

Trudna, niepokojąca, przejmująca opowieść. Czuć ogromną wiedzę historyczną, zaangażowanie i ogrom pracy jaką autorka włożyła w swoją opowieść. Z empatią, szczerością i realizmem autorka oddaje ducha tamtych potwornych czasów. Widzimy rzeczy, które mrożą krew w żyłach. Razem z Ewą przeżywamy jej wewnętrzne rozterki i zmagania z codziennością. Musiała szybko dorosnąć i zadbać o swoją matkę. Moje serce całkowicie skradł Aron dzielny, odważny mały chłopiec. Jego zachowanie głęboko porusza.

Bezsilność, zniewolenie, okrucieństwo w przerażającej postaci. Wojna i jej prawdziwe, bestialskie oblicze. Zwykli ludzie, którzy zmagają się okrutną rzeczywistością. Wszechobecny głód, nędza, zimno, niemoc, rozpacz. Łapanki, wywózki, przymusowa praca, przerażające oblicze getta, rozstrzeliwania. Strach, niepewność ukrywanie prawdy przed bliski osobami. Wyrzeczenia i konieczność przyjęcia nowych zasad. Piękno miłości, zrozumienie, całkowita akceptacja. Ciekawie w całość wplecione zwyczaje, kultura, obrządki żydowskie. Podział ludzi na panów świata, na gorszych i tych skazanych na całkowite unicestwienie.

Poruszająca, mądra historia pewnej Żydówki, której udało się przeżyć wojenny horror. Powieść daje do myślenia, nie pozostawia obojętnym. Głęboko porusza i niesie ogromne często bardzo skrajne emocje. Bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)