Skradzione dziecko

"Skradzione dziecko" to świetny thriller psychologiczny, który trzyma czytelnika przez całą opowieść. Nietypowe otoczenie, w którym dzieje się akcja, interesujący bohaterowie i tematyka walki o upragnione dziecko, która z dnia na dzień znika ze świata rodziców. Co więcej wydaje się, że mimo posiadania dziecka, jego potrzeby schodzą na drugi plan: ważniejsze są praca, nowe miłości czy w końcu zaspokajanie własnych pragnień - kiedy więc dziewczynka znika cały świat staje na głowie aby ją odnaleźć. Przejmująca opowieść, którą powinien przeczytać każdy rodzic.

Latami starać się o dziecko i otrzymywać jedynie rozczarowania... Kolejne poronienia, martwe narodziny, gasnący blask w oczach, bunt, żal i złość, że inni mogą... Jak może czuć się taka kobieta? Czy znajdzie wsparcie męża lub partnera?

Ja nie wiem jak to jest, nie miałam problemu z zajściem w ciążę, ale dzięki lekturze "Skradzionego dziecka" poznałam determinację Zoe i Olliego Morley'ów w walce o dziecko, finalnie z adopcji. Po ośmiu wspólnych latach to będzie dla nich wielka chwila, bowiem czekają na znak ze szpitala, że maleństwo przyjedzie na świat. Będą ze swoją córeczką od początku i przeżyją wiele trudnych chwil, bowiem prawdziwa matka to narkomanka i alkoholiczka.

Małżeństwo Morley'ów mamy okazję obserwować kilka lat później, gdy z siedmioletnią już Evie oraz dwulatkiem Benem mieszkają w Ilkley. Dziewczynka ma różne zaburzenia, dziwnie się zachowuje, wymyśla dziwne zabawy a Zoe ma wrażenie, że ktoś ich obserwuje. Jest sfrustrowana, gdyż wszystko jest na jej głowie a Ollie nie postarał się wyjść wcześniej z pracy, by uczestniczyć w urodzinach synka. A kiedy jeszcze kobieta odkryje, że córka otrzymuje listy i prezenty od biologicznego ojca rozpoczną się problemy... Mężczyzna twierdzi bowiem, że zamierza odzyskać skradzione mu dziecko... Jak temu zapobiec, jeśli nikt nie zna jego tożsamości? Pewnego dnia, w chwili dość tragicznych wydarzeń, Evie znika...

Historia rodziny Evie skupia na sobie pełną uwagę czytelnika - a to pracoholizm, a to nawiązuje się romans, a to znów poważna choroba Bena i porwanie Evie. Sanjida Kay stworzyła ciekawą fabułę, wplatając w nią elementy sztuki, problemów małżeńskich oraz bezwarunkową miłość do dziecka. Wątek tajemniczego zniknięcia dziewczynki, jej poszukiwań i prawdopodobnych scenariuszy niezmiernie mnie intrygował.

Mimo faktu, iż finalnie to Zoe wyprzedziła policję w odkryciu prawdy, choć przecież to przedstawiciele służb powinni się wykazać, książka bardzo mi się podobała. Muszę przyznać, że znacznie wcześniej odkryłam tożsamość porywacza niż zostało to czytelnikowi przedstawione. Ależ się ucieszyłam, gdy okazało się, że miałam rację. Oczywiście na początku miałam dwa zupełnie inne typy, zgodnie z tym, co kazano mi myśleć...

Ważne jest to, że akcja nie zwalnia, wciąż pojawiają się nowe tropy, kolejne informacje się potwierdzają lub wręcz przeciwnie... Wciąż odczuwalne jest napięcie a dzięki temu, że autorka zadbała o szczegóły, thrillerem można się rozkoszować. Podczas lektury przepełniało mnie wiele emocji. Kilka drobnostek, do których mogłabym mieć uwagi, traci na znaczeniu patrząc na całość historii.

Smaczku nadają tej pozycji zamieszczone co jakiś czas listy, pisane przez kogoś, kto chce odzyskać Evie... Kim jest? Czy plan się powiedzie?

Podsumowując - "Skradzione dziecko" to opowieść o ludzkich dramatach. Tych, które dotykają nas w chwili pragnienia posiadania potomstwa, zaś później dotyczących bezpieczeństwa naszych pociech. To książka o wenie twórczej i uczuciach; o braku ciepła, bliskości i pożądania, które często pojawiają się małżeństwach. O tym, że nigdy nie możemy tracić nadziei, powinniśmy zadbać o swoje potrzeby, a także o sercu głuchym na argumenty. Polecam!

recenzja pochodzi z mojego bloga: [Adres usunięty]

Zoe i jej mąż długo starali się o dziecko. Ich życie zmienia się wraz z adopcją maleńkiej Evie. Dziwne przesyłki, które otrzymuje dziewczynka burzą spokój rodziny. Czy rzeczywiście pochodzą od jej biologicznego ojca? Dlaczego mężczyzna zaczął szukać kontaktu z Evie po tylu latach?

„Skradzione dziecko” to taka historia z życia wzięta. Tematyka powiększania rodziny, buntu dzieci, problemów w związku, skrywanych tajemnic. Takie kwestie nie są w literaturze niczym odkrywczym, a jednak związany z nimi realizm i możliwość różnorodnego ich wykorzystania sprawiają, że czytelnicy wciąż chętnie sięgają po powieści, których fabuła zostaje wokół nich zbudowana. Historia opisana przez Sanjidę Kay toczy się właśnie takim życiowym torem, sprawiając, że z jednej strony możemy poczuć jej autentyczność i postawić się na miejscu bohaterów, a z drugiej w tej pozornej prostocie i monotonii doszukujemy się od razu drugiego dna, przez cały czas odnosząc wrażenie, że zło tylko czeka, by ujawnić się w najmniej oczekiwanym momencie.

Ta książka to taka delikatna historia z dreszczykiem. Trudno powiedzieć, czy przekona osoby, które sięgają po thrillery i kryminały na co dzień, choć i tym może przynieść sporo frajdy. Nie jestem właśnie do końca przekonana, czy bardziej pasuje do niej określenie „thriller kobiecy” czy „powieść obyczajowa z wątkiem kryminalnym”. Momentami odnosiłam bowiem wrażenie, że to na tych obyczajowych aspektach autorka skupia się mocniej. Być może wydawało mi się tak dlatego, że Kay zdaje się budować napięcie bardziej na sylwetkach bohaterów, niż na powieściowych wydarzeniach. To oni i ich tajemnice budzą w nas niepokój, którego nieco brakuje podczas śledzenia porwania i jego wyjaśniania.

W kwestii bohaterów można natomiast powiedzieć wiele dobrego. Autorka zarysowała ich charaktery w sposób interesujący i realistyczny. Śledząc ich zachowanie odnosimy wrażenie, że nie wiemy o nich wszystkiego, a owe przemilczenia i niedopowiedzenia budzą zaciekawienie i sprawiają, że chętniej przedzieramy się przez kolejne (nawet te nieco nużące) strony. Podoba mi się, że Kay poświęciła miejsce również bohaterom drugiego planu, którzy także wywołują sporo emocji i wprowadzają nieco zamieszania.

Akcja książki rozwija się dość powoli. Autorka niespiesznym krokiem porusza się wokół kolejnych bohaterów, stopniowo decydując się wyciągać z rękawa kolejne asy. Nie miałabym nic przeciwko, żeby pierwsza część książki okazała się bardziej dynamiczna, choć żywiołowość, szybkie tempo i zwroty akcji pojawiające się wraz z rozwojem fabuły potrafią tę sytuacje czytelnikowi wynagrodzić. Będąc po zakończeniu lektury mogę śmiało powiedzieć, że warto jest poczekać, bo cierpliwość rzeczywiście prowadzi ostatecznie do czytelniczej satysfakcji i poczucia, że czas poświęcony tej książce nie był zmarnowany.

Największy atut powieści stanowi jej zakończenie. To na nie najbardziej liczyłam podczas lektury, mierząc się z tymi nieco słabszymi aspektami. Nie da się ukryć, że zazwyczaj ma ono bardzo duże znaczenie przy naszej ocenie książki i decyzji, jak będziemy ją wspominać. Tutaj sprawiło ono, że całość zapisuje się w mojej pamięci na duży plus.

„Skradzione dziecko” to nie jest tytuł, który wbił mnie w fotel. Nie zasłużył także na miano bestsellera. Jednak dobrze pokierowana fabuła i mocny finał sprawiają, że chętnie o tej książce szepnę kilka słów, kiedy nadarzy się ku temu odpowiednia okazja.

Opowieść przedstawiana przez autorkę jest bardzo skomplikowana i nie wszystko jest zgodne z oczekiwaniami. W trakcie lektury nadchodzi moment, w którym praktycznie każdy jest podejrzany. Przedstawione emocje wydają się niezwykle autentyczne. Pierwsza część historii nie wzbudziła we mnie prawie żadnych odczuć i nie wiedziałam, co o niej myśleć. Później sytuacja znacznie się poprawia. „Skradzione dziecko” nie jest powieścią, która wywołuje efekt „wow”, za to pozwala utożsamić się z rodzicami w bardzo ciężkiej sytuacji. Podczas czytania czułam pewien niedosyt, jakby czegoś brakowało lub nie do końca łączyło tak jak powinno. Pomimo tych niedociągnięć książka jest dobrze napisana i wzbudza emocje, które powinna. Myślę, że lektura „Skradzionego dziecka” nie należy do najłatwiejszych, jednak warto się z nią zapoznać.

„Skradzione dziecko” to thriller, który poruszył mnie swoją tematyką, już od pierwszych stron. Sanjida Kay zbudowała, naprawdę dobrą fabułę opierając się, na istotnych problemach z którymi boryka się wiele rodzin ale również i tragedii którą są porwania dzieci.

Bohaterami powieści są Zoe i Ollie. Młode małżeństwo, które pragnie zbudować rodzinę. Nieudane próby poczęcia potomka, nie ostudziły zapału pary która, postanawia zaadoptować małą Evie. Ich życie nabiera tępa, kiedy po latach Zoe zachodzi w upragnioną ciąże, a na świecie pojawia się Ben. Mimo wielkiej radości, relacje między małżonkami stają się coraz gorsze, ich więź z Evie również ulega zmianie. Dziewczynka zmienia swoje zachowanie w stosunku do przybranych rodziców, za którym stroi pojawienie się jej biologicznego ojca. Niestety dochodzi do tragedii, Evie zostaje porwana a Zoe zaczyna walkę o odzyskanie córki. Czy za porwaniem dziecka stoi jej biologiczny ojciec ? Czy matce uda się odzyskać ukochaną córkę ? Czy ty jesteście gotowi, na rozwikłanie sprawy?

Książka posiada niewielkie elementy do których można było by się przyczepić, lecz jako całokształt naprawdę jest godna polecenia.

Ile potrzeba, by uznać książkę za naprawdę świetny thriller? Mi wystarczyła intrygująca fabuła, lekki styl i mroczne wrzosowiska żebym czytała z niesłabnącym podekscytowaniem do trzeciej nad ranem.

Zoe jest artystką i matką dwójki dzieci. Adoptowanej w niemowlęctwie siedmiolatki Evie, oraz niespodziewanego prezentu od losu, jej własnego dwuletniego synka. Mąż, Ollie, pochłonięty pracą, zostawia dom i wychowanie dzieci na głowie kobiety.

Zoe próbuje pogodzić malowanie z obowiązkami domowymi i jakoś się to udaje do czasu, gdy okazuje się, że z Evie kontaktuje się jej biologiczny ojciec. Zostawia jej liściki i prezenty. Z treści wynika, że jest zdeterminowany i za wszelką cenę chce odzyskać córeczkę. Burzy to spokój rodziny i wywołuje uzasadnione przerażenie. Bo czy to na pewno ojciec? Może pedofil pragnący wykorzystać bezbronne dziecko?

Nie spodziewałam się, że tak bardzo wciągnie mnie ta historia, i nie chodzi tylko o emocje związane z porwaniem dziecka. Autorka tak umiejętnie myliła tropy i podsuwała ślady, że wszyscy byli podejrzani i nie sposób było wytypować sprawcy.

To powieść nie tylko o zaginionym dziecku, ale również o problemach borykających się ze stagnacją par, o braku komunikacji i wzajemnego zrozumienia.

Bardzo wciągająca lektura, polecam.

"Bo na tym świecie, miła, płaczu jest znacznie więcej,

Niż zdoła pojąć twe małe ludzkie serce."

"Skradzione dziecko", W.B. Yeats

Zastanawiam się, jak różnie może być potraktowany ten sam temat na fabułę, jak mimo wspólnego koszyka uczuć podać różnorodne barwy i brzmienia, jak sprytnie poprowadzić domysły czytelnika w odmiennych kierunkach. Sporo przeczytałam książek, w których myśl przewodnia osadzona jest na adopcji dziecka trafiającego do szczęśliwej rodziny i niespodziewanych jego poszukiwań przez biologicznego rodzica, co wiąże się z zagrożeniami dla wszystkich.

Jednak autorce udało się nie powielić wzorców z literatury, poszła własnym supłem zawiązania intrygi, umiejętnie przyciągając odbiorcę historii, angażując w snucie przypuszczeń i domysłów. Dajemy się zwodzić, trafiamy na ślepe tropy, wielokrotnie zmienia się kontekst scenariusza zdarzeń, a kiedy myślimy, że już wszystko sobie dokładnie ułożyliśmy, okazuje się, że kilka klocków nie pasuje do przyjętej układanki. I choć przychodzi nam do głowy słuszne rozwiązanie zagadki, to szybko i zgrabnie jesteśmy odciągani od prawdziwych poszlak i przesłanek, tak aby wywołać większe wahanie i niepewność. Jedyne czego mi brakowało, to intensywniejszego napięcia, bardziej spektakularnych incydentów, złożonych przejść dla bohaterów, ale dzięki temu, że nie było aż tak mocnych uderzeń, to powieść opierała się na realistycznych filarach, co z kolei może być plusem dla innych czytelników. Zajmująca przygoda, starannie przemyślana, logicznie skonstruowana, wytwarzająca dreszcz emocji, z ciekawymi postaciami, przyjemnym stylem narracji, podrzucająca kilka zagadnień do przemyśleń, nie odkrywczych, ale jakże ważnych.

Siedmioletnia Evelyn jest trudnym wychowawczo dzieckiem, wymaga wzmożonej uwagi rodziców, potrafi zachować się nieadekwatnie do sytuacji, szybko wpada w gniew i unosi się, jest zazdrosna o dwuletniego braciszka, co jawnie demonstruje. A jednak to dobre dziecko, wyjątkowo uzdolnione artystycznie, zawsze mocno przeżywające wszystko, co się wokół niego dzieje. Evelyn skrywa przed rodzicami kilka drobnych sekretów, które stopniowo wychodzą na światło dzienne, w oczach dziecka nie są niczym złym, a wręcz mile widzianym i wyczekiwanym, lecz u dorosłych wywołują uzasadniony lęk i obawę. Spirala zdarzeń nakręca się, do akcji wkraczają nowi bohaterowie, kolejne troski, zaś porwanie dziecka staje się już tylko kwestią czasu. Prawdziwie dynamiczna zmiana okoliczności ma miejsce dopiero w ostatnich rozdziałach książki, warto ją odkryć.

[Adres usunięty]

Zoe wraz z mężem i dwójką dzieci mieszka w pobliżu wrzosowiska. Kobieta jest malarką i wraz ze spełnianiem się zawodowo łączy wychowanie dwuletniego Bena i siedmioletniej Evie, adoptowanej zaraz po urodzeniu. Rodzina wiedzie szczęśliwe, spokojne życie, aż pewnego dnia Zoe odkrywa, że Evie dostaje różne listy i prezenty od swojego biologicznego ojca. Tajemnicze przesyłki zaczynają pojawiać się wtedy, kiedy bohaterka spędza czas na przygotowaniach do własnej wystawy, ale również kiedy poznaje tajemniczego Harrisa, który również jest artystą i pracuje w tej samej galerii sztuki. Przystojny nieznajomy wzbudza w kobiecie dawno zapomniane uczucia i zrobi wiele by się do niej zbliżyć. Sytuacja Zoe komplituje się coraz bardziej, aż pewnego dnia dochodzi do tragedii, gdyż Evie znika. W gotowości zostają postawione wszystkie służby i rozpoczynają się poszukiwania dziewczynki. Czas jest tutaj najważniejszy, gdyż nikt nie wie gdzie i kto mógł porwać dziecko. Czy uda się uratować Evie?

"Skradzione dziecko" to rewelacyjna książka, która trzyma w napięci do samego końca. Historia, w której nie brakuje emocji zarówno tych dobrych, ale również wiele jest tutaj zła. Lektura, która pokazuje jak wielką miłością można darzyć dziecko, które mimo tego, że nie posiada tych samych więzów krwi, jest pełnowartościowym członkiem rodziny. Jak wiele rzeczy, które wydawały się błahe okazują się niezwykle ważne, aby rodzina mogła wciąż istnieć. Jak wiele matka jest w stanie zrobić dla ukochanej córki. Historia pełna bólu, cierpienia, ale również wielkiej miłości i oddania rodzinie. Książkę czyta się bardzo szybko, dzięki dynamicznej akcji, która nie pozwala się od niej oderwać. Zakończenie mnie totalnie zszokowało i sprawiło, że teraz na niektóre sprawy będę patrzyć z zupełnie innej perspektywy. Jak dla mnie książka, którą warto przeczytać, gdyż zapewnia wiele wrażeń, ale również porusza ważne aspekty. Polecam.