Selfie z aniołem

Selfie z aniołem to zimowo-świąteczna książka autorstwa Hanny Urbankowskiej wydana nakładem Wydawnictwo Replika.

Na warszawskim Mokotowie jest takie miejsce, taki dom gdzie dzieją się rzeczy przekraczające ludzkie pojmowanie. Przekonali się o tym mieszkający w nim ludzie i ich anielscy opiekunowie. A wszystko zaczęło się w zwykły dzień kiedy w wyniku anomalii nad tym miejscem spadł śnieg. To wydarzenie stało się zalążkiem wydarzeń, które już na zawsze odmienią losy Ani, Wojtka, Matyldy i Kacpra i innych. Czy mieszkańcy odkryją co lub kto stoi za tym co dzieje się w ich miejscu zamieszkania? Jak dziwne zjawiska wpłyną na ich życie?

Z taką książką jak Selfie z aniołem spotkałam się po raz pierwszy. Książka została napisana z dwóch perspektyw- ludzkiej i anielskiej. Muszę przyznać, że to naprawdę ciekawy, nietypowy pomysł. Historia ta, pisana z perspektywy aniołów stróżów otwiera przed czytelnikiem nowy, szerszy wymiar. Wszak mamy tutaj śledztwo tyczące się sfery duchowej. Czytając ją, z przejęciem śledziłam kolejne kroki jakie podejmowano by rozwiązać tę niełatwą zagwozdkę a samo rozwiązanie sprawiło, że w mojej głowie pojawiły się kolejne pytania.

Nie dało nie polubić się bohaterów, których spotkaliśmy śledząc tę historię. Zarówno anioły jak i ich podopieczni mieli wiele do powiedzenia. Czasami zaśmiałam się z sytuacji w jakiej się znaleźli, czasami im współczułam. Były też momenty, które dawały do myślenia.

Chociaż generalnie książka podobała się, muszę przyznać, że książkę lepiej by się czytało gdyby czcionka jako w niej użyto była większa. Wiem, jest to szczegół, ale trochę przez to zmniejsza się przez to komfort czytania. Wszak rozmiar czcionki dla wielu ma znaczenie czyż nie?

Selfie z aniołem to ciepła i urocza historia, która pozwala dostrzec to co jest niewidzialne dla oka. To książka, która pod powłoką lekkości zawiera w sobie ważny temat i rodzi pytania o sens życia i tego gdzie zmierzamy. Czy ją polecam? Raczej tak. To książka w sam raz na długie jesienno-zimowe wieczory.

„Tylko anioły znają prawdziwą sztukę pocieszenia…”

Warszawski blok na Mokotowie. Na jego parterze Anka prowadzi urokliwą kawiarenką. Jest to bardzo przyjazne i miłe miejsce dla każdego, a gości witają koty. Wieczorami zaglądają tu tajemniczy goście. Na najwyższym piętrze mieszkają przyjaciele Anki – Matylda z Wojciechem, którzy oczekują narodzin pierwszego dziecka. Kacper to chłopiec, który mieszka naprzeciwko, pewnego razu daje im w prezencie piękny rysunek. Chłopiec narysował smutnego, tajemniczego pana ze skrzydłami, a do tego twierdzi, że bardzo często widuje go na klatce schodowej. Zuzanna właśnie wróciła z Londynu, dołącza do przyjaciół. Wszyscy razem próbują rozwikłać intrygującą zagadkę.

Losy ludzkie przeplatają się z losami aniołów. Co wnosi do całości i jakie znaczenie dla naszych bohaterów ma historia sprzed czterdziestu lat, która wydarzyła się w podwarszawskiej wsi? Narracja toczy się z kilku perspektyw, mamy szersze nie tylko to ludzkie spojrzenie na rozwój wydarzeń. Autorka zadziwia wyobraźnią jej anioły są bardzo realistyczne i takie współczesne. Mają telefony, potrafią zrobić sobie selfie, są ironiczni, zabawni, zwyczajni.

Powieść okazała się dla mnie sporym, pozytywnym zaskoczeniem. Prowadzone śledztwo przez przyjaciół nabiera rozpędu, dokąd ich zaprowadzi, czy odkryją prawdę? Codzienność, przeciwności losu, troski, zmartwienia, o ile łatwiej to wszystko dźwigać na swoich barkach, gdy otaczają nas przyjaciele. I… ktoś czuwa z góry. W całej powieści czujemy magiczną atmosferę.

Ciepła, niebanalna, optymistyczna, napisana z humorem opowieść. Niesie przesłanie, ukazuje, że każdy z nas ma jakie cele, marzenia, które próbuje realizować. Nie zawsze jest to łatwe, ale trzeba próbować i walczyć z przeciwnościami jakie niesie życie. Bardzo, bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)

Ponoć każdy z nas ma swojego anioła stróża. A przynajmniej chcemy w to wierzyć, czując się bezpieczniej z kimś, kto nas chroni, kto nas prowadzi, a niekiedy nawet zmienia bieg wydarzeń. Czasami jednak nawet taki anioł stróż nie ma za wiele do powiedzenia, czasami coś po prostu musi się wydarzyć, albo dana okoliczność jest wynikiem działania innego anioła. Czasami jednak zjawia się ktoś, kto nawet aniołom potrafi popsuć szyki.

O tym, co się dzieje, kiedy nawet anioły nie ogarniają rzeczywistości, kiedy do świata wkrada się ktoś/coś, kto zaburza równowagę, a także o tym, jakie są konsekwencje dla człowieka przekonamy się z niezwykle frapującej i nostalgicznej powieści w przedświątecznym klimacie, pt. „Selfie z aniołem”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Replika książka autorstwa Hanny Urbankowskiej, to piękna obyczajowa książka poświęcona człowieczemu losowi. W lekkim stylu, ale daleko od banału, autorka pokazuje nam losy tych, którzy poznali się (podobnie jak ich aniołowie) w pewnym celu, a może po prostu znaleźli się na danej drodze przeznaczenia, które musi się dopełnić. Lektura zachwyci wszystkich, którzy cenią sobie dobrze skonstruowane, klimatyczne powieści, a także doskonale nakreślonych bohaterów.

Poznajemy trzy przyjaciółki: Annę Nowicką i jej opiekuna Annaela, Matyldę Miśkiewicz i anioła Matiela oraz Zuzannę Jezierską oraz czuwającego nad nią Zanaela. Mimo różnych wyborów i kolei losu, trzymają się razem od liceum, stanowiąc dla siebie wsparcie, nawet mimo dzielącej ich odległości. O ile bowiem Anna i Matylda mieszkają w tym samym bloku na warszawskim Mokotowie, to Zuza szuka szczęścia w świecie, a ostatnio w Londynie.

Anna znalazła spełnienie zawodowe prowadząc własny biznes, małą kawiarenkę na parterze bloku, w którym wynajmuje mieszkanie. „Dzień dobry!” to klimatyczne miejsce, gdzie można napić się dobrej kawy i gdzie mieszkają koty, a właścicielka zawsze znajdzie czas, by zamienić z gościem słowo czy zagrać w planszówki. Przynajmniej tak jeszcze było do niedawna, bo ostatnio w kawiarni zrobił się spory ruch, a Anka przestaje dawać sobie rade z samodzielnym prowadzeniem interesu. Niestety nie może liczyć na swojego partnera, Michała, artystę fotografa, tym bardziej że nawet nie wie, jaki jest obecnie status ich związku. Pragnąc odrobiny stabilizacji i zacieśnienia relacji zaproponowała mężczyźnie klucze do swojego mieszkania i wolną półkę, a ceniący sobie wolność mężczyzna uciekł po tym na drugi koniec świata.

Całe szczęście, że w kryzysowej sytuacji Anka ma koło siebie Matyldę, choć ta pochłonięta jest zarówno swoim związkiem, jak i zbliżającym się macierzyństwem. Nie na tyle jednak, by nie zauważyć dziwnego natężenia ruchu w kawiarni, a także zalotów pewnej rudej sąsiadki w stosunku do jej męża. Pretekstem do częstych kontaktów Wojciecha z rudą harpią jest syn rzeczonej, siedmioletni Kacper, który upiera się, że na schodach prowadzących na dach widział dziwnego, smutnego pana ze skrzydłami. Jeśli do tego dodać dziwne rysunki, które tworzy oraz poezję wykraczającą poza zdolności poznawcze dziecka, jego przypadek jest niezwykle interesujący. Szczególnie dla Wojciecha, który w młodości sam widywał anioły…

Zagadkę smutnego pana, którego widuje Kacper, a także dziwnych, niepokojących snów Matyldy, w których pojawia się opuszczona wieś, postanawia rozwiązać Zuza, która niespodziewanie wraca z Londynu, rzekomo mając dosyć już wojaży. Czy uda jej się uzyskać rozwiązanie tej tajemnicy? A może pomogą tej w tym aniołowie? Choć tak naprawdę oni sami są przerażeni tym, co się dzieje i że ktoś manipuluje znajdującymi się pod ich opieką ludźmi…

To wszystko układa się w naprawdę wciągającą historię, którą poznajemy zarówno ze strony bohaterów z naszego świata, jak i aniołów. Zatapiamy się w tej uroczej opowieści, oddając przy okazji refleksji nad swoim życiem i … opiekującym się nami aniołem.