Samulka

Co byś zrobił, gdyby bohaterowie książek, które czytasz, nagle zaczęli pojawiać się w Twoim realnym świecie? Czy aby na pewno podejmowałbyś z nimi jakąkolwiek rozmowę? Tak właśnie robi Ewka-konewka, która po wydarzeniach w swoim rodzinnym mieście (Warszawo, hej) ucieka do małego miasteczka, by zapomnieć i móc w spokoju pogrążyć się w swojej żałobie i depresji. Jednak nie jest jej dane zamknięcie się w domu na cztery spusty, ponieważ w Samulkach nikt nie przejdzie obojętnie i bez szumu obok życzliwych, pomocnych sąsiadów. To właśnie oni, ludzie z sercem na ręku, podejmują próbę wyciągnięcia dziewczyny z jej mocno sfiksowanego świata. Na początku idzie im to mozolnie, ponieważ Ewka jest kobietą, która w życiu nie jest zadowolona z niczego i nic nie oczekuje. Samotna, niezrównoważona i sarkastyczna woli towarzystwo swoich wymyślonych przyjaciół i psa Kajtka, stosując tzw. kawoterapię, ciastoterapię, floroterapię i dogoterapię, niż wyjść do ludzi i zwyczajnie porozmawiać. Co się stanie, gdy na jej drodze stanie bohater...z tej samej książki co ona? Czy uwierzy w szczęście?

Już przed lekturą wiedziałam, że ta książka porwie moje serce, jednak kiedy już jestem "po", mogę śmiało stwierdzić, że bezapelacyjnie i bezwarunkowo rozkochała mnie w sobie. Mam wrażenie, że moje serducho zostało już na zawsze w Samulkach, miejscu, w którym "szczęście, może mieć smak kurczaka z rożna i pączków". Czuję, że odnalazłabym tam spokój i zazdroszczę bohaterce, że miała możliwość zmiany swojego życia na lepsze. Jeśli chodzi o klimat, w jakim utrzymana jest opowieść, jest ON spokojny, zrównoważony, a styl autorki lekki, co sprawia, że książkę czyta się w zastraszającym tempie. Bohaterka, choć marudna i niespełna rozumu, to potrafi sprawić, że czytelnik rozczuli się nad nią, a później trzymając kciuki będzie kibicował w pokonywaniu trudności życiowych. Nie potrafiłabym wybrać bohaterów, których znienawidziłam, ponieważ wszyscy byli tak serdeczni, że sama z wielką przyjemnością wyciągnęłabym ich z kartek powieści, bym mogła choć trochę tej ich życzliwości poczuć. Jedyny motyw, który momentami mnie denerwował, to nagromadzenie wątków religijnych. Roiło się od Boga, aniołów i Kościoła. To było przesadne, buzowało, buzowało i wybuchło. Na końcu już nie mogłam czytać o kolejnych modlitwach. Jednak pomijając ten drobny szczegół, bardzo polecam!

Recenzja znajduje się również na [Adres usunięty]

Kiedy otrzymałam propozycję zrecenzowania tej książki, byłam bardzo zaskoczona. Nie wiedziałam, czego mogę się po niej spodziewać, ponieważ nigdy wcześniej nie słyszałam o Kindze Facon. Dziś wiem, że autorka tej przesympatycznej powieści jest z zawodu lekarzem medycyny, doradcą życia rodzinnego, bibliotekarką. Z wykonywania pierwszej profesji zrezygnowała na rzecz rodziny, która jest dla niej najważniejsza. Ma czwórkę dzieci, z którymi uwielbia spędzać czas, przy okazji czytając książkę, trzymając na kolanach kota i popijając kawę z filiżanki. Mieszka w otoczeniu lasu, wśród dobrych ludzi. Czyżby ta okolica stała się inspiracją do powieściowego miasteczka?

"Samulka" to historia w gruncie rzeczy optymistyczna, pokazująca, że z każdej traumy można wyjść zwycięsko. Czasami potrzebujemy na to, by na nowo poukładać swoje sprawy kilku lat, ale i tak warto próbować. Pracować nad sobą. Nie rozpamiętywać dramatycznych wydarzeń z przeszłości i nie zamykać się na to, co może być za kolejnym zakrętem. Powtarzam to sobie raz po raz, choć i mnie czasem trudno zrozumieć rzeczywistość, która mnie otacza. Karta musi się wreszcie odwrócić. Musi!

O tym przypomniała mi Ewa. Ewka konewka. Przezywana tak w dzieciństwie, nie umiała zapomnieć o tej znienawidzonej wyliczance przez wiele lat. Niestety nie tylko to doświadczenie odcisnęło na niej swoje piętno. W dorosłym życiu poniosła ogromną stratę, z którą nie potrafi się pogodzić pomimo upływu czasu. Zamknięta w sobie, skryta, nieufna świetnie czuje się w towarzystwie... książek! To z bohaterami literackimi dogaduje się bez jakichkolwiek problemów, rozmawia z nimi przy każdej sposobności. O wiele trudniej jest jej nawiązać zdrowe relacje z ludźmi. Dlaczego tak się dzieje? Czy przesympatyczni i przyjacielsko do niej nastawieni mieszkańcy Samulek odczarują szarą i smutną codzienność Ewy? Czy kobieta wreszcie zrozumie, że życia nie można się bać, że nie wolno jej przechodzić obok niego ze spuszczoną głową, przepraszając za to, że się istnieje? Czy bohaterka tej powieści poradzi sobie z pesymistycznymi myślami, drobnymi dziwactwami, roztrzepaniem? A może niektóre jej cechy wcale nie są tak negatywne, jak myśli, może komuś przypadną do gustu, może ktoś pokocha ją za to, że jest inna, ciekawa, tajemnicza?

Ewa ma trzydzieści lat. Do Samulek przeprowadziła się przed trzema laty, tutaj poszukuje leku na swoje kłopoty. Raczy się kawoterapią, floroterapią i różnymi innymi formami terapii, wszystkimi, jakie tylko przyjdą jej do głowy. Wielbicielka pączków, a od niedawna właścicielka psa, z radością odwiedza bibliotekę, gdzie pracują dwie przemiłe panie, a niebawem trafia nawet do kościoła. Jest samotna, ale czy z własnego wyboru?

Czy Ewie łatwo będzie uwierzyć w to, że ktoś może się o nią troszczyć, martwić, myśleć o niej? Czy będzie potrafiła to zaakceptować, a może ucieknie, gdzie pieprz rośnie?

Czego tak naprawdę się boi i jak może sobie poradzić z tym lękiem?

To idealna lektura dla osób, które potrzebują lektury optymistycznej i dodającej otuchy. Dla mnie

była doskonałym lekiem na chandrę. Przegoniła moje smutki w pięć minut.

Powieść czyta się z prawdziwym zainteresowaniem, szybko. Czytelnik odnajduje w niej zagubiony sens, wiarę i nadzieję. Naprawdę z całego serca polecam, ponieważ każdy z nas potrzebuje czasem wesprzeć się na cudzym ramieniu, zjeść kurczaka w przemiłym towarzystwie, pospacerować z psem ze schroniska. Człowiek nie jest stworzony do życia w samotności, taka jest prawda. Ewie kibicowałam od samego początku, chciałam, by była weselsza. Myślę, że gdybym miała szansę poznać ją w prawdziwym życiu, na pewno szybko znalazłybyśmy wspólny język. Takiej osoby nie można nie polubić. Chciałabym usiąść obok niej, spałaszować pączka, albo nawet dwa pączki... i porozmawiać z nią o wszystkim i o niczym...

Samulki to miasteczko, w którym niejeden czytelnik chciałby znaleźć się choć na chwilę. Przyjazne, serdeczne, pełne dobrych i życzliwych ludzi budzi sympatię odbiorcy i pozwala mieć nadzieję, że gdzieś tam, w głębi kraju istnieją takie miejsca. Wystarczy tylko rozglądać się uważnie, mieć oczy szeroko otwarte i samemu być przepełnionym wiarą, nadzieją i miłością do bliźnich.

W życiu każdego człowieka zdarzają się chwile, które sprawiają, że życie traci sens. Świat niegdyś pełen barw, staje się szary, a codzienność z każdym dniem przytłacza coraz bardziej. Ogrom problemów może doprowadzić do załamania nerwowego, a nawet szaleństwa. Czy jest jakaś skuteczna terapia, która pozwoli zapomnieć o traumatycznych wspomnieniach? Która sprawi, że przestaniemy czuć się samotni?

Trzy lata temu do Samulek przeprowadziła się Ewa, która próbuje poukładać swoje życie, po tragedii która ją dotknęła. Pracuje jako księgowa w przedszkolu i choć nie jest to jej wymarzona praca, cieszy się, że ma jakieś zajęcie. Każdy jej dzień jest taki sam, a samotność coraz bardziej daje się jej we znaki. Kobieta przygarnia więc psa Kajtka, który od razu staje się jej najlepszym przyjacielem. Jednak bolesne wspomnienia wciąż wracają i wywracają życie Ewy do góry nogami. Droga do szczęścia okaże się niezwykle trudna i wyboista. Niezawodni okażą się tutaj nowi znajomi i tajemniczy Marcin, który niespodziewanie pojawia się w życiu Ewy. Tylko czy ON istnieje naprawdę? Co przydarzyło się kobiecie, że zdecydowała się zamieszkać w Samulkach? Czy uda się jej odnaleźć sens życia?

Uwielbiam powieści obyczajowe i zawsze z wielką przyjemnością po nie sięgam. Zwykle staram się dobierać lektury tak, żeby potem nie czuć rozczarowania. Czasem niestety nie da się tego uniknąć. Na szczęście „Samulka” okazała się bardzo dobrym wyborem. Dawno nie czytałam tak nietypowej, nieszablonowej i oryginalnej książki. Warto również zaznaczyć, że jest to debiut i trzeba przyznać, że naprawdę dobry. Autorka wie jak zaciekawić i czytelnika i wciągnąć go do swojego świata. Urzeka prostotą, delikatnością i niesamowitą kreacją głównej bohaterki, która od samego początku bardzo mnie zaintrygowała.

Ewa to dość nietypowa osoba. Stara się nie rzucać w oczy i najchętniej wcale nie opuszczałaby swojego domu. Czuje się przytłoczona ogromem problemów i wspomnieniami, które co chwilę wdzierają się do jej życia. Kobieta tak naprawdę czasami nie wie co jest prawdą, a co tylko wymysłem jej wyobraźni. Żyje jak w próżni i stara się przetrwać jakoś kolejne dni. Najlepszym kompanem okazuje się przygarnięty ze schroniska pies Kajtek, oraz literaccy bohaterowie z którymi Ewa prowadzi rozmowy. Tylko w tym świecie czuje się dobrze, a gdy jej wzrok znów zasnuwa ciemność, kobieta ucieka do swojego maleńkiego świata. Można by powiedzieć, że wegetuje, bo ciężko jej egzystencje nazwać życiem. Dobrym lekarstwem okazują się przeróżne terapie, które Ewa z wielkim zapałem codziennie testuje. Kawoterapia, floroterapia, ciastkoterapia, dogoterapia, książkoterapia... Cokolwiek, byleby zapomnieć o traumatycznych wspomnieniach. Wszystko się jednak zmienia, gdy w jej życiu pojawia się mężczyzna o imieniu Marcin. Porusza jakąś strunę w jej duszy i sercu, co skutkuje tym, że coraz bardziej się do niego przekonuje. Nie wie tylko, czy mężczyzna jest prawdziwy, czy to kolejny wytwór jej wyobraźni. Jaki będzie finał tej historii? Czy Marcin istnieje naprawdę?

Lektura „Samulki” okazała się dla mnie niezwykłym doświadczeniem. Autorka stworzyła historię, która choć może wydawać się zwyczajna, to jednak potrafi zaskoczyć i zaintrygować. Sam pomysł z przeprowadzaniem przez Ewę dialogów z bohaterami z książek, jest dość niezwykły i muszę przyznać, że wielokrotnie byłam zdumiona. Czasami i mi zacierała się granica między tym co rzeczywiste, a co fikcyjne. Do teraz tak naprawdę nie mogę wyjść z podziwu jak niesamowity portret psychologiczny osoby dotkniętej tragedią, autorka odmalowała w swojej książce. Kinga Facon jest doskonałym obserwatorem i w mistrzowski sposób potrafi przenieść swoje spostrzeżenia na papier. Kreacja głównej bohaterki to bez wątpienia główny atut tej powieści i to na niej całkowicie skupiła się moja uwaga. Bohaterowie drugoplanowi przewijają się przez całą historię, jednak jak na moje oko, stanowią tylko tło dla historii Ewy.

„Samulka” to dojrzała i niezwykle emocjonalna powieść, która potrafi zaskoczyć, ale też głęboko poruszyć. Postać Ewy bardzo mnie rozczuliła, było mi jej w niektórych momentach po prostu żal i wcale się nie dziwie, że zdecydowała się odsunąć od ludzi. Życie doświadczyło ją w bardzo przykry sposób i być może samotność, okazała się jedynym wyjściem z tej sytuacji, jak również skutecznym sposobem na radzenie sobie z przejmującym bólem. Książka Kingi Facon to bez wątpienia bardzo dobry debiut, który naprawdę zasługuje na uwagę. Autorka może pochwalić się świetnym warsztatem pisarskim, a jej powieść tylko to potwierdza. Książkę czyta się szybko i pomimo trudnej tematyki, niezwykle lekko. Akcja ani na moment nie zwalnia, aż do zakończenia, które może wywołać konsternację i ogromne zdziwienie.

„Samulka” to mądra i poruszająca opowieść, która pokazuje nam, że tak naprawdę warto wybaczać, bo tylko to pozwoli nam uwolnić się od balastu jaki nosimy na swoich plecach. Nie warto chować w sobie urazy, trzeba zacząć żyć po swojemu i pozwolić, aby miłość i szczęście zagościły w naszych sercach. Tylko wtedy tak naprawdę świat nabierze barw, a wszystko od razu stanie się prostsze. Książka Kingi Facon skłania do refleksji, intryguje i daje nadzieję. To piękna, emocjonalna i ujmująca historia, która porusza najczulsze struny w naszych duszach. Polecam i zachęcam do sięgnięcia po tę niezwykłą lekturę.

Autorka powołała do życia Samulki, miejscowość malowniczą i uroczą, która czasami stawała się jednym z bohaterów powieści i to naprawdę przypadło mi do gustu. Lekkim, prostym językiem prowadziła mnie przez proste drogi, w których spacer z psem zmienia się w malowniczą podróż wśród natury. Łatwo mogłam wdrożyć się w cały stworzony świat i przyznaję, snuta powoli opowieść przypadła mi do gustu.

"Samulka" jest książką kobiecą, bardzo zmysłową - nie w strefie erotycznej, ale emocjonalnej. To ciepła opowieść przywodząca na myśl historie opowiadane przy ognisku. Biorąc lekturę do ręki staniecie twarzą w twarz ze smutkiem i troską, ale i radością życia która towarzyszy bohaterom każdego dnia. To przede wszystkim powieść dla osób, które poszukują szczęścia mimo przeciwności losu.

Na rynku wydawniczym co i rusz pojawiają się powieści kobiece z motywem przeprowadzki na wieś, rozpoczynaniu nowego życia i szukaniu nowej miłości. Po przeczytaniu opisu i przy "Samulce" pojawił mi się taki obraz. Duże było moje zdziwienie, gdy zorientowałam się, że nie jest to kolejny typowy romans, a mocno brutalna książka o życiu.

Bohaterką jest Ewa- kobieta, która naprawdę przeżyła wiele. Jest osobą nieśmiałą, niewierzącą w siebie. Nie lubi zmian. Ewa zmaga się z podstępną chorobą- depresją. Jeszcze jakiś czas temu depresję uważano za wymysł, a ludziom na nią cierpiącym kazano brać się w garść i nie wydziwiać. Dobrze, że podejście się zmieniło- więcej osób ma odwagę walczyć o siebie, pójść do lekarza czy po prostu poprosić o pomoc.

W przypadku naszej bohaterki sprawa jest złożona: Ewa jako jedyna przeżyła wypadek samochodowy, przyjaciele, z którymi jechała- zginęli. Mogę tylko przypuszczać, jak wielka to trauma. Czy uda jej się poradzić z demonami przeszłości?

Książka wywołuje emocje. Powiedziałabym, że jest edukacyjna: dobrze, że poruszono temat depresji- można dowiedzieć się o tej chorobie wiele. Uświadomienie społeczeństwa to bardzo ważna rzecz.

Przyjemnie się czyta o bezinteresownej pomocy, przyjaźni. Nasza bohaterka chciała się zamknąć w swoim świecie, lecz osoby, których jeszcze nawet dobrze nie znała nie pozwoliły jej na to Pokazali, że chcą ją poznać, dowiedzieć się czegoś o niej, że jest dla nich ważnym członkiem ich małej Samulkowej społeczności.

Serdecznie polecam. Warto po nią sięgnąć i poznać historię Ewy.