Rzym. Najpiękniejsze wakacje

Choć wiem, że o Rzymie publikacji powstało tysiące, podczas czytania książki Agnieszki Zakrzewicz mam nieodparte wrażenie, że żadna z nich nie dorównuje jej ilością "wszystkiego". Jednak zanim na dobre rozkręcę się z recenzją (a rozkręcę!), muszę wspomnieć o dwóch faktach. Po pierwsze, autorka jest dziennikarką, pisarką i historykiem sztuki, od lat pracuje jako korespondentka pisząca o Włoszech i Watykanie, ma więc wszelką potrzebną wiedzę i doświadczenie aby taką książkę napisać.

Po drugie, książka ta ma 703 strony plus przypisy, więc to tomiszcze ani nie jest na raz (zresztą szkoda byłaby ogromna tak za jednym posiedzeniem ją wciągnąć), ani nie nadaje się do torebki ;⁠-⁠)

Jednym zdaniem ujmując, jest to powieść-przewodnik, relacjonująca siedmiodniową wycieczkę po Rzymie Elizy, młodej Polki, która za przewodniczkę ma mieszkającą tam ciotkę.

Bez wątpienia, pozycja jest wypełnione Rzymem po brzegi. Nie sposób spamiętać nawet niewielkiej ilości tych informacji, tak jak nie sposób ogarnąć umysłem bogactwa tego miasta. Ośmielę się stwierdzić, że wielu zawartych w książce wiadomości nie przeczytacie w przewodnikach. Można ją czytać na wiele sposobów; od pierwszej do ostatniej strony, rozdziałami, trasami, ale też wyszukując interesujące zabytki.

Mając na uwadze powyższe, nie jest to łatwe czytanie. Książka jest bardzo szczegółowa, a słowa malują tu tak realistyczne obrazy, że zasługuje ona faktycznie na miano przewodnika. Mimo, że napisana przyjemnym językiem, lekkim stylem, niebędącym przedrukiem pozycji historycznych, to ja sobie tę wycieczkę dawkowałam. Zresztą, kto by biegał po Rzymie mając możliwość niespiesznego delektowania się otoczeniem, a zapewniam, że zwiedzając miasto przy boku ciotki Agnes dostrzec można więcej i więcej.

Przewodnik ten stanowi równocześnie fantastyczne kompendium wiedzy o historii i sztuce. Zmusza do googlowania, odkrywania nieznanego ale i przypomina o czym już słyszałam. Autorka nie pomija akcentów typowych dla Rzymu, jak zapisani w tym krajobrazie kloszardzi, czy wszędobylskie koty. Przy tym, wszystko ubarwione jest specyficzną osobowością mieszkańców (również turystów) i biesiadami przy pysznym jedzeniu. Tak, tak, nie dość, że podczas czytania nasze ślinianki będą narażone na wzmożoną pracę, to jeszcze dowiemy się sporo o tej kuchni!

Jak dla mnie, jest to świetny pomysł na przybliżenie historii i kultury Rzymu! Łatwiej i przyjemniej jest się "dokształcać" w tej formie, bo szczerze przyznam, że mogłabym mieć problem z przebrnięciem (a już na pewno przyjemność) przez książki, którymi Agnieszka musiał się posiłkować i z których wiedzę czerpała.

Główna bohaterka jest wprawdzie irytująca, a jej ciotka mało realistyczną, chodzącą encyklopedią ale nie można mieć wszystkiego. Rozumiem założenie i niespecjalnie wpływa to na moją ocenę książki, bo ta fabularyzowana historia stanowi tak naprawdę nieistotne dla mnie tło. Pomaga w sposób lżejszy przebrnąć przez księgę, którą trudno byłoby przeczytać w innej formie ale nie angażuje mnie emocjonalnie. Dla mnie spoczko, jakby zapewne powiedziała Eliza.

W mojej opinii, książka ma jedną wadę, i jest nią forma przypisów końcowych. Uważam, że przy tak przepastnym tomie, a równocześnie przy niewielkiej ich objętości przypadającej na stronę, powinny znajdować się w stopce, na dole strony, a nie jak ma miejsce na końcu książki.

Powieść przewodnik. Wspaniała książka, której nie trzeba czytać po kolei strona po stronie.

Ja zaczęłam od miejsc, które "znam" ze słyszenia i które najbardziej mnie interesują.

Jest to wspaniałe kompendium wiedzy o Rzymie. Nie spodziewałam się, że o jednym miejscu można, aż tyle napisać!

Jestem pełna podziwu dla autorki! Nie wyobrażam sobie nawet ile trudu i wysiłku zostało włożone, aby napisać taką książkę - przewodnik. 768 str. tyle stron!

Czytając wybrane przez siebie rozdziały miałam wrażenie, że jestem wraz z Elizą i jej ciocią w Rzymie i że zwiedzam razem z nimi! Dokładne opisy powodują, że oczyma wyobraźni czytelnik po prostu widzi, czuje, że jest w danym miejscu.

Wakacje to sezon urlopowy, zatem może warto wraz ze stronami tejże książki przenieść się do Rzymu?