Rów Mariański

Czy powieść o umieraniu, stracie i żałobie może być jednocześnie smutna, łamiąca serce, pełna radości i nadziei? Tak, może. "Rów Mariański" przeczytałam jednym tchem, śmiejąc się i płacząc – czasami w tym samym momencie. Ta powieść łamała mi serce, by po chwili przykleić na nie plaster. Otuliła mnie też ciepłem, nadzieją i spokojem. Zaskakujące, że ma w sobie tak dużo smutku i radości, mroku i światła, śmierci i życia – ta słodko-gorzka mieszanka głęboko mnie poruszyła. Autorka podarowała nam opowieść o kruchości i ulotności życia, smutku, poczuciu winy, stracie i tęsknocie. O nadziei i niełatwym procesie gojenia się ran. O przypadkowych spotkaniach i ludziach, którzy stają się dla nas ratunkiem w najtrudniejszych momentach. Przytulam do serca i gorąco polecam.

Książka "Rów Mariański" Jasmin Schreiber miała premierę dwa dni temu. Od tego czasu pojawiają się nowe recenzje, w których można przeczytać o tym, jak bardzo jest poruszająca, że wyciska łzy i wywołuje wiele emocji. Niewątpliwie jest to pozycja wyróżniająca się wśród wydawniczych nowości, nie tylko dzięki pięknej okładce, jednakże nie wywołała u mnie ani płaczu, ani nie wzbudziła tak intensywnych odczuć, może poza kilkoma razami, kiedy przywołała uśmiech na mojej twarzy. Jest to bowiem książka napisana lekkim piórem, w zupełnie nieprzytłaczający sposób, dlatego mam problem z jej oceną, choć opowiada o bardzo głęboko, długotrwale przeżywanej żałobie. Tak głębokiej, jak najgłębszy znany rów oceaniczny na Ziemi, a z której niesłychanie ciężko wypłynąć na powierzchnię. Pogodzić się z tym, że życie wokół płynie wciąż tym samym rytmem. Z faktem, iż śmierć jest nieuniknionym elementem życia oraz niewiedzą, kiedy nastanie, i w jaki sposób przyjdzie nas zabrać z tego świata. To historia o tym, jak pozbyć się trzymającego nas na dnie rozpaczy nieuzasadnionego poczucia winy, by na nowo odkryć swoje ja po stracie bardzo bliskiej, najważniejszej dla nas osoby. O wsparciu, zrozumieniu i pomocy, którego może nie przynieść terapia, lecz spotkanie z kimś, kto ma podobne doświadczenia.

Człowiek pogrążony w żałobie, szukający w literaturze historii pozwalających wypłynąć z dna rozpaczy, znajdzie w niej światło przebijające się przez tę głębię.

Najbardziej w tej powieści, za co należy się ogromny plus, spodobało mi się zwrócenie przez autorkę uwagi na temat utonięć dzieci. Pomimo że 25 lipca obchodzimy Światowy Dzień Zapobiegania Utonięciom, statystyki oraz telewizyjne wiadomości wciąż zatrważają. Być może dzięki niej podniesie się świadomość na temat śmierci dzieci w wodzie i tego jaki ma ona wpływ na rodziny zmarłych. Dlatego też będę ją polecała.

""Dzieci toną bezgłośnie" (...) Człowiek patrzy na swoje dziecko pływające w morzu: głowa nad wodą, żadnego wołania czy czegokolwiek, wszystko w porządku. A kiedy przewróci stronę w książce i znów podniesie wzrok, nagle widzi, że głowa znika.". Pamiętajmy o tym!

„Rów mariański” mogę z pewnością nazwać książką oryginalną. Na pozór to jedna z wielu, z gatunku literatury pięknej, a jednak zdecydowanie inna od reszty. Co ją wyróżnia? Zgrabne wplatanie humoru, zabawnych dialogów, opisów sytuacji budzących uśmiech na twarzy w momentach, w których najmniej byśmy się tego spodziewali. To takie delikatne rozładowanie napięcia, które następuje zaraz po scenach wzbudzających smutek i gorycz. Bo tutaj, dosłownie - śmiałam się przez łzy.

To książka napisana pięknym językiem, pełna barwnych opisów i odniesień do morskiej otchłani, która jest tutaj szczególnie istotna zarówno pod względem fabularnym jak i metaforycznym.

Historia Pauli, która straciła młodszego brata była niezwykła, wywołała we mnie wachlarz emocji, chwyciła mnie za serce i poruszyła do głębi, była ciepła i kojąca, a równocześnie rozdarła mnie na kawałki.

To opowieść, od której nie mogłam i nie chciałam się oderwać. O radzeniu sobie ze stratą po śmierci bliskiej osoby, o żałobie głębokiej jak Rów Mariański, o smutku, rozpaczy i wyrzutach sumienia, a w końcu o odnalezieniu jasnego punktu i stopniowym godzeniu się z tragedią.

Powieść Jasmin Schreiber "Rów mariański " to historia koło której ciężko przejść obojętnie.

Pierwszy raz spotkałam się z lekturą która tak dogłębnie mnie poruszyła.

Historia Pauli jest pełna cierpienia i bólu z którym nie potrafi sobie poradzić po śmierci brata.

"W żałobie najgorsze jest to,że świat wokół nas po prostu kręci się dalej jakby nigdy nic .. Człowiek czuje się potwornie A jednak wszyscy inni chodzą do pracy,do kina ,śmieją się, oglądają komedie, śpią całkiem normalnie i cóż...po prostu żyją swoim życiem.."

Paula po śmierci brata nie potrafi sobie poradzić z ogromną pustką jaką odczuwa ,zachowuje się tak jakby świat się zatrzymał w tamtej chwili...wpadła w depresję z której nikt nie potrafił jej wyciągnąć. Smutek ,ból i wspomnienia powracały każdego dnia, poczucie winy i wyrzuty sumienia...

Nietypowe spotkanie starszego Pana na cmentarzu w środku nocy nagle wszystko odmienia .

Frank jest trochę zdziwaczałym staruszkiem który postanowił wykraść urnę z prochami ex żony i przez przypadek trafia na Paulę ...

Frank proponuje Pauli wspólną podróż do rodzinnych stron by tam spoczeła jego ex.

Paula ma obawy bo nie zna staruszka ale intuicja jej podpowiada że to dobry człowiek który nie zrobi jej krzywdy i chce na chwilę zapomnieć i oderwać się od bolesnych wspomnień...

Uważam że ktoś sprawił by ta dwójka stanęła na swojej drodze ..łączyła ich ta sama historia..

Paula straciła brata Toma w ten sam sposób co Frank syna...

Tak samo cierpiał Frank jak ona ,ból nie pozwalał logicznie myśleć, ale pozbierał się zaczął żyć bo żałoba to coś strasznego potrafi zniszczyć człowieka...

Jemu się udało,wiedział że nie ma wpływu na to co się wydarzyło ,to się stało i nie cofniemy czasu by temu zapobiec ....

Wiedział że trauma jaką przeżywa Paula nie będzie łatwa do pokonania bo czuł to samo przez wiele lat...

Starał się uświadomić jej że musi wyrzucić ból i cierpienie z siebie ...

Musi zacząć normalnie mysleć, żyć , zacząć funkcjonować i po kilku tygodniach wspólnej wyprawy udało mu się...

Paula czuła że coś się zmieniło bo już nie obwiniała się o śmierć brata. Chciała napisać pracę doktorską ,iść przez życie z uśmiechem na twarzy i spełniać swoje marzenia. Wiedziała że ten ciężar który dzwigała od śmierci brata zdjął z jej pleców Frank .Bo tak naprawdę tylko on ją rozumiał ...mogła wreszcie płakać ...czuła się lepiej bo wychodziła ze "szponów" żałoby. ..

To smutna A zarazem pełna ciepła historia. Wzruszałam się do łez A za chwilę śmiałam się przez łzy ...chciałabym żebyście sięgnęli po tą słodko gorzką powieść naprawdę będziecie mile zaskoczeni co przygotowała nam autorka tej książki 👌 polecam całym sercem tą historię 💕

Dziękuję Wydawnictwu Otwarte za możliwość przeczytania książki 👌

Strata boli, a strata najbliższej osoby jeszcze bardziej. Przekonała się o tym główna bohaterka „Rowu Mariańskiego”, Paula, która w wyniku nieszczęśliwego wypadku straciła młodszego brata.

Paula od dłuższego czasu jest w żałobie. W sumie od dłuższego czasu to delikatnie powiedziane. Od bardzo długiego czasu nie może się uporać z żałobą, z tym bólem który ją otacza. Pewnej nocy, za namową psychologa, udaje się pierwszy raz na grób brata. Tam niespodziewanie spotyka Franka. Osiemdziesięcio-trzy latka, który wykopuje urnę swojej przyjaciółki. Tak zaczyna się ta nietypowa przyjaźń. Frank zabiera w Paulę w podróż swoim kamperem. Dzięki niemu dziewczyna na nowo zaczyna żyć i przerabiać swój ból.

Ta książka bardzo mnie poruszyła. Początkowo nie wiedziałam czego się spodziewać. Wiedziałam tylko, że jest to literatura piękna, więc jedyne czego się spodziewałam to trudny język. I tu pierwszy raz się zdziwiłam. Książka, mimo tematyki, została napisana prostym językiem. Czyta się ją łatwo i szybko. Poza tym fabuła zachwyca swoją prostotą. Nie ma tu wyniosłych aktów bólu czy patetycznych przemów. Jest prosto, bezpośrednio, ale i subtelnie. Czytając „Rów Mariański” nie sposób się oderwać. Przez tą powieść się po prostu płynie. Wszystko to jest „ubrane” w wodny świat. Liczne rozmowy Pauli z bratem, gdy jeszcze żył, a które są wspomnieniami w powieści, odnoszą się do wody i świata, który tam się znajduje. To daje nietypową, ale i naprawdę dobrą otoczkę dla całej powieści. Podobało mi się też, jak każdy rozdział to numer, a właściwie to były głębokości. Dzięki temu można śledzić wychodzenie Pauli z żałoby, kolejne jej etapy.

Piękna książka, którą zapamiętam na długo. Smutek występuje na przemian z humorem. Wszystko jest wyważone, smutek nie przytłacza, a radość nie zamienia się w ekscytację. Czytelnik jest takim cichym obserwatorem. Od książki nie bije coś w stylu „jaka tragedia, tylko to się liczy”. Jest raczej delikatna, nienachalna.

Bardzo dobry tytuł. Warto przeczytać. Tej książki nie zapomni się szybko.

Czy życie po utracie bliskich osób nagle człowieka zmienia się na tyle, że czują potrzebę ciągłego rozmyślania o nich, a być może jednak chcą pamiętać ich poprzez zachowane wspomnienia, które w nich tego nie wie nikt?

Nie wykluczajmy również takiej możliwości, że są osoby, które chcą od razu zapomnieć o bliskich, a w momencie ich utraty nie zawsze żyli z nimi w relacjach takich, jakich być może tego oczekiwali.

Zagadnienia związane z utratą osób bliskich są trudne w ogólnym pojęciu dotyczących przyczyn i zadawaniu najczęstszych pytań dlatego się tak stało zechciałam poznać ciekawą na pierwszy rzut oka historię opisywaną przez nieznaną mi do tej pory twórczość Pani Jasmin Schreiber w powieści pt. ''Rów Mariański''.

Początek rozpoczyna się słowami skierowanymi z głębi serca płynącymi od bliskiej osoby, która była starszą siostrą i przedstawia swoją wizję, co by było, gdyby. Ono jest takie tajemnicze i nic z tego nie wynika. Może to nawet lepiej jest dla odbiorcy.

Główni występujący w tej powieści głowni bohaterowie Paula i Frank pochodzą z dwóch różnych światów.

Paula od samego początku wzbudziła moją sympatię, bo miała coś takiego niezwykłego w sposobie bycia codziennego, że umiała rozumieć sytuacje, ale za to otwarcie odsłaniała uczuciowość, jaką darzyła brata, którego bardzo kochała. Jest wrażliwa na krzywdę ludzką. Okazuje odważnie to, co myśli, nie wstydzi się łez.

Czytając tę, powieść można pozwolić sobie na wzruszenie i nie ukrywać emocji, bo one tak wiele tu pokazują wielobarwności, jakie niesie ze sobą życie, które wciąż zaskakuje.

Niby z pozoru dwoje samotnych i obcych sobie ludzi, a jednak coś ich łączy. Nic, o sobie nie wiedzą, ale mimo wszystko przebywają ze sobą razem.

Uważam, że to dobrze los tych dwojga zjednał ze sobą, bo mimo różnic wieku potrafili się porozumieć, martwić o siebie nawzajem, ale z czasem zachowywali ogromny dystans.

Frank był dla mnie nieodgadniony, ale z czasem dało się go polubić, bo miał w sobie skromność i mroczność.

Czy był, nieprzewidywalny tego do końca nie da się przewidzieć?

Za to był doświadczony, ale z czasem nieśmiały, skromny i miał w sobie lekkie poczucie humoru.

Czy Paula wypełni misję, którą powierzy jej Frank?

Czy Frank i Paula pokonają mury i granice, jakie ich dzielą?

Moim zdaniem ta powieść wielu osobom przypadnie do czytelniczego gustu, bo jest w niej ta magia, w której zawsze jest wiele wniosków do wyciągnięcia, nad którymi warto, się zastanowić analizując życie, które płata nam niespodziewanego figla, a my zastanawiamy się, czy to z naszej winy się stało, a być może jest inne rozwiązanie, które podsunie nam ktoś lub my sami po głębszym zastanawianiu się nad tym wszystkim, co nas otoczyło przed tragedią życiową związaną z utratą bliskiej nam osoby?

Polecam przeczytać tę powieść.

Świat Pauli legł w gruzach gdy jej młodszy brat zginął w wypadku. Po jego śmierci traci chęć do życia, długo przeżywa żałobę, po której pojawiła się pustka, a następnie depresja. Z otchłani smutku pomaga jej wyjść Frank staruszek, którego spotyka w dziwnych okolicznościach. Razem wyruszają w podróż, która zdecydowanie zmieni ich życie

„Rów Mariański” to cudowna opowieść o stracie, o bólu który odczuwa się każdą komórką ciała, który przygniata ale i opowieść o pogodzeniu się z tym co nieuniknione i dochodzeniu do siebie. Całość pełna jest emocji, wspomnień, cierpienia oraz ciepła. Mimo powagi tematu napisana jest, świetnym językiem z odrobiną ironicznego poczucia humoru.

Widzimy jak poczucie winy potrafi przygniatać i odbierać nam chęci do życia. Autorka pokazuje, że strata wyjątkowo nam bliskiej osoby nie jest łatwa. Czujemy pustkę zwłaszcza gdy chcemy się z nią czymś podzielić. Poznajemy etapy żałoby w których każdy z nas może odnaleźć cząstkę siebie. Dzięki Frankowi, który również stracił bliskie mu osoby nasza bohaterka mogła spojrzeć na żałobę z innej strony. Ta niezwykle melancholijna historia niesie też nadzieję i daje do myślenia. Oznaczenia rozdziałów jako odległość od dna Rowu Mariańskiego do powierzchni pozwala zauważyć jak Paula powoli wychodzi z depresji, jak oswaja swój smutek. Pokazuje, że śmierć wpływa na tych którzy zostali ale ważne jest by poradzić sobie i starać się żyć dalej. Polecam z całego serca.

„Gdyby tęsknota była dyscypliną olimpijską, już dawno zdobyłabym dla nas złoto.”

Od każdego dna można się odbić i wypłynąć znów na powierzchnię

W ciągu ostatniej dekady przeczytałam naprawdę sporo książek, ale grzebiąc w odmętach pamięci nie przypominam sobie takiej lektury, która byłaby jednocześnie i bardzo smutna i wesoła zarazem. Czytając "Rów Mariański" byłam zdumiona, że wciąż na przemian na mojej twarzy gościł uśmiech lub płynęły łzy. Od razu dodam, że to nie była łatwa lektura ze względu na ładunek emocjonalny, który w sobie niesie, ale jestem wdzięczna, że mogłam ją przeczytać. Przeczytać, poznać i przeżyć. Dokładnie tak, przeżyć, jak własne życie, bo wobec takich książek dusza wrażliwego czytelnika nie przejdzie obojętnie. Coś w niej zostanie. Taka powieść wyryje w niej swój ślad na długo.

Niestety, rodzimy się by żyć, ale nasze życie ma swój kres. Jednym los daje więcej dni, innym mniej. Każdy z nas musi umrzeć, co jest dalej nie wiadomo, ale oczywiste jest, że śmierć najbardziej boli tych, którzy zostają na ziemi tracąc kogoś bliskiego. Żałoba to okres trudny, bolesny, stresujący i często wpędzający w depresję. Tęskniąc za kimś zmarłym możemy stracić radość życia, sens codzienności i apetyt na przyszłość. Oczywiście łatwiej nam zrozumieć, gdy odchodzi ktoś w podeszłym wieku, ale gdy umiera młoda osoba tym trudniej pogodzić się nam z wyrokiem losu.

Główna bohaterka powieści Jasmin Schreiber jest młodą kobietą pogrążoną od kilkudziesięciu miesięcy w żałobie po śmierci dziesięcioletniego brata, który utonął w czasie wakacji. Odszedł nagle i niespodziewanie, a świat Pauli momentalnie runął w posadach, nagle się zatrzymał. Paula czyni sobie wyrzuty, że owego feralnego dnia nie było jej przy chłopcu, że nie pomogła mu i nie ocaliła życia. Kobieta zmaga się z depresją i traumą. Nie chce odwiedzać grobu w ciągu dnia i z tego powodu wybiera się na cmentarz nocą. Tam, w totalnie dziwnych i niecodziennych okolicznościach, poznaje starszego mężczyznę, który również ma tej nocy coś do załatwienia na terenie nekropolii. Życiowe ścieżki tych dwojga zranionych przez czyjąś śmierć ludzi krzyżują się i nawiązuje się między nimi coraz bliższa relacja. Jak potoczy się ta znajomość? Czy Pauli uda się odzyskać spokój i radość życia?

To była wyjątkowa lektura, która mocno wbiła mnie w fotel i przeszyła moje serducho na wskroś. Nie spodziewałam się, że ogrom emocji zacznie mną tak mocno miotać, tak bardzo mną rządzić. Autorka "Rowu Mariańskiego" odważnie poruszyła trudne tematy i stanęła w prawdzie twarzą w twarz z rzeczami ostatecznymi na które nie mamy wpływu, a z którymi musimy się godzić. Żałoba nie jest łatwym czasem, dotyka każdego z nas inaczej. Wpędza nas niekiedy na dno rozpaczy, pogrąża w nicości, a jej moc powala nas na kolana. Może się wydawać, że nigdy nas nie opuści. Jasmin Schreiber swoją powieścią daje nam jednak nadzieję, że można sobie poradzić i odbić się od najgłębszego dna. Tytułowy Rów jest przenośnią, która pokazuje rozmiar rozpaczy. Książka dzieli się na części a'la rozdziały, które opatrzone są liczbami od 11 000 ku wartości zero. Symbolizują one wynurzanie się i powrót do życia.

Tytuł uczy by cieszyć się każdą chwilą, odkrywać zwykłe momenty niczym perły, radować się codziennością i odkrywać wyjątkowość każdej chwili, kiedy bije nasze serce. Książka pokazuje jak radzić sobie w trudnych chwilach, gloryfikuje przyjaźń, uczy tolerancji wobec sekretów innych osób. To bardzo mądra i dojrzała pozycja, która została napisana w sposób wyjątkowy i przemyślany. Drzemie w niej wiele dobrej energii i optymizmu. Autorka w fabule gloryfikuje wartość życia i każdej chwili, którą daruje nam los. To książka do śmiechu i do łez. Słodycz miesza się na jej kartach z goryczą, łzy z uśmiechem. Takie jest nasze życie i czasem warto się mu poddać, by poczuć się spełnionym i szczęśliwym.

Gorąco polecam i rekomenduję.

„ A teraz kocham cię jedynie uwięzionego w jakimś świecie pomiędzy czasem przeszłym a trybem warunkowym i w rzeczywistości, która przed twoją śmiercią była życiem, a po niej – zaledwie stanem.”

Samotność, przemijanie, nieuchronność śmierci, poszukiwanie sensu życia po doświadczeniu straty – to tematy, które w swoim literackim debiucie, opartym na osobistych doświadczeniach porusza Jasmin Schreiber.

Przypadkowe spotkanie, w dość osobliwych okolicznościach, młodej kobiety, która od blisko dwóch lat trwa w rozpaczy po stracie ukochanego brata i 83 – letniego mężczyzny, który niedawno pożegnał swoją przyjaciółkę, da początek pięknej przyjaźni. Starość, uzbrojona w życiową mądrość zrodzoną z trudnych doświadczeń i młodość, pierwszy raz stająca w obliczu sytuacji, z którą nie potrafi sobie poradzić. Frank i Paula, wyruszą w podróż, która jej – pozwoli oderwać się od myśli o stracie, uporać z żalem i poczuciem winy, jemu – uporządkować pewne sprawy i wywiązać ze złożonej niegdyś obietnicy.

Rów Mariański będący najgłębszym znanym rowem oceanicznym na Ziemi, w powieści niemieckiej Autorki staje się metaforą rozpaczy. Tytuły kolejnych rozdziałów i ich treść obrazują stopniowe „wypływanie” na powierzchnię bohaterki. Mimo, że książka koncentruje się w głównej mierze wokół śmierci i żałoby, Schreiber nie odzierając tych trudnych tematów z należnej im powagi, sięga po żarty słowne i sytuacyjne. Wplata w fabułę opisy alpejskiego krajobrazu i ciekawostki przyrodnicze. Dzięki tym zabiegom, ta na wskroś przesiąknięta smutkiem i melancholią historia staje się nieco łatwiej przyswajalna.

Zabrakło jednak pogłębionej psychologii postaci. Wspomnienia, którymi bohaterowie chętnie się ze sobą dzielą mówią więcej o bliskich, których utracili, niż o nich samych. Fabuła powieści, od pewnego momentu, staje się dosyć przewidywalna. Pojawiają się elementy zaskoczenia, ale finału bez trudu można się domyślić. Mądrości życiowe Franka, którymi ten hojnie obdarza swoją współtowarzyszkę podróży są banalne. Autorka nie sili się, aby te oklepane frazesy podać w oryginalny sposób.

„Rów Mariański” to historia pisana emocjami i na emocjach czytelnika bazująca. Myślę, że tym wszystkim, którzy od książki oczekują wyłącznie wzruszeń powieść przypadnie do gustu. Dla mnie, to trochę za mało.

Niesamowita, głęboka, nieodkładalna, czasem smutna, czasem wesoła opowieść o przeżywaniu żałoby. "Rów Mariański" to wypełniona emocjami powieść Jasmin Schreiber, która pomaga ułożyć sobie w głowie to chyba jedno z najtrudniejszych doświadczeń, jakim jest śmierć i strata bliskiej osoby.

Nostalgiczna, często zabawna, czasem groteskowa podróż Franka i przypadkowo spotkanej Pauli, przeradza się w swoistą wędrówkę po wspomnieniach, próbie zrozumienia, tęsknocie, pogodzenia, a przede wszystkim pożegnania z tymi, których już nie zobaczymy.

To co mnie bardzo spodobało się w tej książce, to fakt, że autorka potrafiła mnie nieraz zaskoczyć zabawnymi sytuacjami i dialogami. Pomimo swojej ważkiej tematyki, książka jest przyjemna w odbiorze. Na pewno na długo pozostanie w mojej pamięci.

Warto przeczytać!