Rekursja

Blake Crouch to jeden z moich ulubionych autorów. Poznałam go podczas czytania Wayward Pines, które pochłaniałam dosłownie z małymi przerwami na jedzenie, a później tak samo oglądałam genialny serial. Od tamtej pory regularnie sprawdzam zapowiedzi na polski rynek wydawniczy i jak widzę jego książkę, to wiem, że na pewno ją przeczytam choćby miała okazać się słabą lekturą. Muszę sprawdzić na własnej skórze!

"Rekursja" już samym tytułem sprawia, że gdzieś z tyłu głowy czuć, że będzie to dobre sci-fi. Ale czy udało się autorowi zaskoczyć?

Czytając opis można pomyśleć, że to mieszanka kryminału, thrillera i mocnego sci-fi. Poznajemy detektywa Sutton'a, któremu przyszło żyć w świecie, w którym można manewrować przy ludzkiej pamięci. Jedni chcą to wykorzystać w dobrej wierze poprzez pozwolenie na przeżycie jeszcze raz wspaniałych chwil, a inni... cóż, okazuje się, że stwierdzenie iż pamięć tworzy rzeczywistość może być niezwykle prawdziwe w tym przypadku.

To wszystko dzieje się dlatego, że ludzie zapadają na dziwną przypadłość, przez którą wydaje im się, że przeżyli coś, a to się nigdy nie wydarzyło. Znajduje się pani doktor, która chce pomóc zachować wspomnienia i pomóc ludziom. Do niej przyłącza się nasz detektyw, który miał okazję widzieć czym może się skończyć ta "choroba", bo patrzył na samobójstwo kobiety twierdzącej, że wymazano jej syna. To właśnie ta dwójka chce coś zmienić.

Crouch tym razem nie zawodzi i kolejny raz buduje pełną napięcia opowieść o świecie jaki moglibyśmy zastać za kilkadziesiąt lat, a może nawet mniej. Wszystko to napędzone emocjami, a przy tym świetnie poprowadzone, bo nie da się od tej książki oderwać, a nawet jeśli się ją na chwilę odkłada, to myślami nadal jest się w świecie wykreowanym przez autora.

Główni bohaterowie, czyli detektyw Sutton i doktor Smith o jakże pospolitych nazwiskach, ale jeśli chodzi o charaktery, to już każde jest zupełnie inne, a mimo to dziwnie znajome. Dla mnie to dwie osoby, które miałam wrażenie, że znam od lat. To ogromna zaleta, bo brnąc przez kolejne strony w poszukiwaniu odpowiedzi na mnożące się pytania, nie miałam wrażenia, żeby te postacie były wymyślone, napchane sztucznymi cechami.

W większości tego typu książek często ludzie doszukują się rozrywki, a według mnie ma ona uświadomić nas, że mimo, że żyjemy we względnym spokoju i dobrobycie, to wydarzyć się może dosłownie wszystko.

U mnie Crouch stoi na podium wśród ulubieńców tworzących sci-fi i mam nadzieję, że jeszcze niejedną opowieść postanowi stworzyć, a chętnie obejrzałabym ekranizację "Rekursji".

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Zysk i S-ka.

Muszę przyznać, że zaprezentowana tutaj historia mocno przypominała mi powieść Świat miniony Toma Sweterlitscha. Wiąże się to przede wszystkim z tym, że jednym z głównych aspektów obydwu dzieł jest kwestia podróżowania w czasie, powstawania linii czasowych i wiążących się z tymi działaniami konsekwencji. Jako science-fiction książka sprawdza się naprawdę dobrze, chociaż pojawia się tutaj również kwestia tego, czy bardziej idziemy w stronę fikcji, czy nauki. Chociaż nie do końca poczułam tę historię całą sobą, to uważam, że jest warta przeczytania. Dobra konstrukcja, wciągająca fabuła, świetna akcja i co nieco zawirowania i zamętu, tego pozytywnego oczywiście.

Cała recenzja: [Adres usunięty]

„Czas to tylko pamięć w trakcie powstawania*”, czyli science fiction z wyższej półki.

Rekursja to książka, która swoją premierę miała w czerwcu tego roku. Teraz już wiemy, że Netflix przygotowuje na jej podstawie film i serial (!). Jest to dość niezwykły fenomen. Czy Rekursja rzeczywiście jest na tyle dobra, aby się nią zachwycać?

Mój syn został wymazany… To ostatnie słowa, które słyszy detektyw Barry Sutton od kobiety, która chwilę później skacze z dachu wieżowca na Manhattanie. To nie był jednak odosobniony przypadek, w całym kraju ludzie budzą się rano do życia diametralnie innego niż to, w którym zasnęli wieczorem. Czy cierpią na Zespoł Nieprawdziwych Wspomnień – tajemniczą przypadłość, która doprowadza chorych do szaleństwa wspomnieniami z życia, którego nigdy naprawdę nie przeżyli? Czy może za fasadą z pozoru normalnej rzeczywistości kryje się złowieszczy spisek, który kieruje naszym życiem? Doktor neuronauki Helena Smith wie, jaką potęgą jest pamięć: dlatego poświęciła życie na stworzenie technologii, która pozwoli ludziom zachować najważniejsze wspomnienia z przeszłości. Gdyby jej się to udało, każdy mógłby przeżyć na nowo pierwszy pocałunek czy narodziny dziecka. Jednak jej odkrycie będzie znacznie donioślejsze dla całej rzeczywistości niż się początkowo wydaje…

Szukając prawdy, Barry staje twarzą w twarz z przeciwnikiem bardziej przerażającym niż jakakolwiek choroba – siłą, która atakuje nie tylko ludzkie umysły, ale wszystko, co ich otacza… Pamięć tworzy rzeczywistość – to słowa, które detektyw zapamięta na zawsze.

Główni bohaterowie muszą walczyć chorobą, która zbiera żniwa. Barry Sutton jest detektywem, który zajmuje się Zespołem Nieprawdziwych Wspomnień. Z drugiej strony mamy Helenę Smith, która stworzyła fotel umożliwiający do przenoszenia się w czasie do wspomnienia. Wkrótce ten wynalazek, zamiast pomagać sieje zniszczenie. Barry i Helena muszą połączyć siły, aby zatrzymać tę morderczą machinę.

Jestem pewna, że czytelnicy będą podzieleni – jedni zachwyceni Rekursją, a drudzy znienawidzą książkę Croucha. Ja jestem w tej pierwszej grupie. Ta książka ma "to coś". Przyciąga czytelnika i gdy już się zacznie ją czytać, nie da się oderwać. Rekursja to powieść science fiction, więc pewnie nie wszystkim przypadnie to do gustu, ale ja chętnie sięgam po książki z tego gatunku. Sam pomysł autora na fabułę jest oryginalny i bardzo mnie zaintrygował.

Jeśli lubicie takie filmy jak Incepcja czy Interstellar to Rekursja na pewno wam się spodoba. Należy poświęcić jej trochę więcej czasu i zaangażowania, ale jest tego warta. Autor nie szczędzi filozofii, cierpienia i tęsknoty. Historia ta wymaga skupienia, ponieważ pojawia się wiele informacji i gdy na moment się zawiesimy, może się okazać, że ominęliśmy coś ważnego, co potem może prowadzić do trudności w zrozumieniu całości.

Nie mogę się doczekać, aż Rekursja zostanie przedstawiona jako film i serial. Sama książka to dobry scenariusz i mam nadzieję, że Netflix tego nie zepsuje.

* jeden z cytatów wykorzystanych przez autora należący do Vladimira Nabokova (Ada albo Żar. Kronika rodzinna. Przekład Leszek Engelking)

PAMIĘTAJĄC ŻYCIE, KTÓREGO NIE BYŁO

Już lata temu doszedłem do wniosku, że powieści w pierwszej osobie w czasie teraźniejszym dobrze piszą już tylko Chuck Palahniuk i Charles Stross i zdania nie zmieniam. Blake Crouch, choć wybrał tę sama stylistykę nie zdołał mnie do końca do niej przekonać, serwując twór brzmiący nieco sztucznie. Co nie znaczy, że mnie zawiódł. „Rekursja” to niezła, momentami naprawdę dobra książka, którą czytało mi się przyjemnie. Przyjemniej wypadłaby w innej stylistyce, ale i tak nie mam powodów do narzekań.

Świat zaczyna cierpieć nową chorobę. Zespół Nieprawdziwych Wspomnień to schorzenie objawiające się nieprawdziwymi wspomnieniami z życia, którego chory nigdy nie przeżył, a które doprowadza go do szaleństwa. Przypadków samobójstw tym wywołanych także nie brakuje. Pytanie jednak co tak naprawdę się za tym kryje?

Na szlak wiodący do odkrycia odpowiedzi wkraczają detektyw Barry Sutton, zajmujący się właśnie sprawą samobójstwa pewnej chorej na ZNW kobiety oraz pracująca nad pozwalającą odtworzyć dawne wspomnienia maszyną doktor neuronautyki Helen Smith. Żadne z nich nie ma jeszcze najmniejszego pojęcia, dokąd doprowadzą oboje ich działania…

Blake Crouch, młody, ale uznany już autor, zadebiutował stosunkowo niedawno, bo w 2004 roku. Sławę przyniosły mu trylogia „Wayward Pines” oraz powieść „Mroczna materia”. Teraz wraca z nowym thrillerem, w którym jednocześnie nie brak elementów, jakie do gustu przypadną miłośnikom fantastyki. I chociaż, jak pisałem na wstępie, stylistycznie rzecz na kolana nie powala, bo jest napisana w sposób nieskomplikowany (wszędobylskie krótkie zdania) i podbarwiony sztucznością ze względu na użyty czas, jeśli chodzi o sam klimat i pomysłu autora, „Rekursja” sprawdza się naprawdę dobrze. I robi czasem spore wrażenie.

Bo gatunkowo to powieść sprawna, oparta na niezłym pomyśle i przyzwoicie poprowadzona. Ma swój klimat, ma swój charakter, potrafi zaskoczyć – nieczęsto, ale zawsze – i całkiem szybko i przyjemnie się ją czyta. Czy widać jednak w „Rekursji” ślady geniuszu, o których wspominają recenzenci cytowani na zakładkach książki? Nie, bo Crouch stworzył dzieło niewykorzystujące potencjalnej głębi tematu. Zamiast tego skupia się na rozrywce, przyjemnie gmatwającej się z czasem, ale całość i tak przypomina mi „Śpiączkę” Mastertona. Jeśli zaś chodzi o temat zabawy ze wspomnieniami, grzebanie w głowie i tym podobne sprawy, o wiele lepiej robił to choćby Philip K. Dick – z większym przesłaniem i ważkością – czy Palahniuk w swoim ocierającym się o prawdziwe mistrzowsko „Rancie”. Tu mamy czystą, dobrą rozrywkę – tylko tyle, i aż tyle.

Na kolana nie padłem, w fotel wgnieciony nie zostałem, ale przyjemnie spędziłem czas. Nie była to głupia lektura, nie była też rozczarowująca. Ot niezła, niewymagająca powieść na długie jesienne popołudnia. Lepsza od większości współczesnych thrillerów, z całkiem niezłym zapleczem emocjonalno-obyczajowym.

,,Rekursja” stanowi ciekawe połączenie thrillera i powieść sensacyjnej, a pomysł na fabułę wydaje się bardziej niż intrygujący. I nie da się ukryć, że książka wciąga, a czytelnik z prawdziwym zainteresowaniem wyczekuje finału całej sprawy. Niestety autorowi nie udało się uniknąć również fragmentów, które nieco spowalniają akcję, choć i to można mu wybaczyć, bowiem nie samą akcją książka stoi. Niewątpliwym atutem są pytania, które choć nie są zdawane w bezpośredni sposób, to jednak pojawiają się podczas śledzenia fabuły i zmuszają do zastanowienia nad pewnymi kwestiami. Bo choć powieść zahacza o science fiction to jednak po skończonej lekturze wzbudza pewien niepokój i przedstawione w niej problemy zaczynają się wydawać możliwe w nie tak odległej przyszłości.

,,Rekursja” to wciągająca lektura, która zostaje z czytelnikiem na długo po odłożeniu książki na półkę. Zmusza do zastanowienia się nad pewnymi kwestiami, a przy tym stanowi naprawdę ciekawą historię, w którą warto się zanurzyć.

Cała recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami.