Refleksje nad życiem po życiu. Kontynuacja przełomowych badań nad nieśmiertelnością duszy

Wierzycie w światełko w tunelu? A może czytaliście "Życie po życiu" Raymonda A. Moody'ego? Jeśli na któreś z tych pytań odpowiedzieliście twierdząco, to "Refleksje nad życiem po życiu" prawdopodobnie są dla Was.

Raymond A. Moody to światowej sławy amerykański psycholog, pisarz i lekarz. Zasłynął z tego, że od lat opisuje przeżycia z pogranicza życia i śmierci, a swoje badania opiera na licznych relacjach świadków, którzy tę śmierć przeżyli. Ponadto, poza działalnością naukową, bada zjawisko "życia po życiu" w kulturze i historii dowodząc, że tego typu doświadczenia to nie jedynie wymysł współczesności.

"Refleksje nad życiem po życiu" to książka ciekawa, niemniej jednak nie do końca w moim guście, ze względu na bardzo głębokie osadzenie w wierze katolickiej. Sam autor przyznaje, że niemal wszyscy jego rozmówcy wywodzą się ze środowisk judeo-chrześcijańskich, a mnie ciekawi, czy w innych kręgach wierzeń również występuje podobne zjawisko, nawet jeśli w książce jest dużo nawiązań do świetlistych bytów i Jezusa Chrystusa.

Ale żeby zbytnio nie krytykować - przedstawiona przez autora wizja "światełka w tunelu", ożywiona relacjami prawdziwych osób daje nadzieję i jest to poniekąd piękne. Moody odnosi się do swoich rozmówców z ogromną empatią i szacunkiem, co aż bije ze stron książki i bardzo mnie to ujęło. To człowiek, któremu masz ochotę opowiedzieć swoją historię, bo wiesz, że zostaniesz wysłuchany i zrozumiany.

"Refleksje nad życiem po życiu" to książeczka cieniutka, ale treściwa i choć może nie być dla każdego, to nie można jej odmówić, że skłania do rozmyślań. Pozycja zdecydowanie dla zainteresowanych zjawiskiem "drugiej strony" oraz zafascynowanych opowieściami tych, którzy przeżyli śmierć kliniczną.

Niezależnie od tego, w co wierzymy, każdy z nas czasem zadaje sobie pytanie, czy kiedy umrzemy, coś jeszcze na nas czeka, a "Refleksje nad życiem po życiu" roztaczają w tej kwestii wizję pewnej nadziei, której miło się poddać choćby na czas czytania.

Dziękuję za egzemplarz recenzencki.

Recenzja joginki: „Refleksje nad życiem po życiu. Kontynuacja przełomowych badań nad nieśmiertelnością duszy”

Książka porusza temat, który dla wielu osób praktykujących jogę jest naturalnym obszarem refleksji: co dzieje się ze świadomością, gdy kończy się doświadczenie ciała. Autor przedstawia kolejne relacje osób po doświadczeniach granicznych, tworząc z nich pewien uporządkowany obraz. Z perspektywy joginki ciekawie obserwuje się, jak te opisy korespondują z koncepcją świadomości jako czegoś odrębnego od fizycznych procesów — ideą obecną w jodze od tysięcy lat.

Jednocześnie pojawił się u mnie pewien sceptycyzm. Autor ma tendencję do nazywania zjawisk na podstawie wcześniejszych rozmów i sugerowania badanym, co inni już opowiedzieli. W tak wrażliwym obszarze może to wpływać na interpretację ich doświadczeń i kierować ich narracją. Z punktu widzenia praktyki jogicznej, opartej na bezpośredniej obserwacji i niesugerowaniu się cudzymi projekcjami, jest to element, na który warto zwrócić uwagę.

Mimo tego książka stanowi interesujące zestawienie historii i prób wyjaśnienia zjawisk, które od dawna funkcjonują w tradycjach duchowych — również w jodze, gdzie podkreśla się, że świadomość ma charakter trwalszy niż ciało. Lektura może być dobrym impulsem do własnych przemyśleń i do praktyki svādhyāya, czyli samopoznania: przyjrzenia się temu, jak reagujemy na takie opowieści, które intuicje się w nas odzywają, a które budzą wątpliwości.

To książka, która nie daje ostatecznych odpowiedzi, ale zachęca do spokojnego, samodzielnego namysłu — bez pośpiechu i bez presji, w rytmie podobnym do świadomej praktyki.