Złoty syn. Red Rising. Tom 2

Dystopia, to gatunek w którym królują powieści dla młodzieży. To młodzi ludzie zmieniają świat, a wokół nich leje się krew i latają rozczłonkowane, mniej lub bardziej, ciała. Norma, prawda? Taki urok dystopii. Zawsze mamy jednego wyjątkowego bohatera otaczającego się jedynie odrobinę mniej wyjątkowymi ludźmi. Bohatera, który walczy, zakochuje się, coś zyskuje i coś traci. Wszystko pod tym względem jest jasne... a jednak Red Rising, zarówno „Złota krew”, jak i „Złoty syn”, reprezentują zupełnie inny poziom dystopii. To jakby półka wyżej.

Mam wrażenie, jakby Pierce Brown napisał te książki specjalnie dla mnie. Jakby dokładnie wiedział, co uwielbiam, a czego nienawidzę. Jakby był świadomy, że ubóstwiam szalejącą akcję, nietuzinkowych bohaterów, szczyptę nienachalnego i niebanalnego romansu, a wszystko to przyprószone cudownym, lirycznym językiem oraz ogromną dawką emocji. Stworzył bohatera, którego rozumiem, choć zupełnie nie pojmuję jak to możliwe. I świat różniący się od naszego niemal we wszystkim, a jednak jakimś cudem pomiędzy tymi wszystkimi słowami można dostrzec rzeczywistość w jakiej coraz mocniej żyjemy. A może tylko coś sama sobie dopisałam?

Tak czy inaczej, „Złoty syn” sprostał wszystkim moim oczekiwaniom. Wystarczyło pierwsze zdanie rozpoczynające książkę, bym momentalnie wsiąknęła do świata Darrowa. I gdybym tylko mogła sobie na to pozwolić, zjadłabym ją na raz. Po pierwszym tomie stosunkowo nieśmiało wypowiadałam opinie, jakoby to była moja ulubiona dystopijna seria. Dzisiaj, po lekturze drugiego tomu, nie mam co do tego żadnych, absolutnie żadnych wątpliwości. Wszystkie najgłośniejsze tytuły w tym gatunku mogą się schować przy Red Rising!

Podsumowując; nie jestem zadowolona z tej recenzji, bo nie umiem ująć w słowa jak bardzo ubóstwiam tę serię. Jak mocno „Złoty syn” mnie zachwycił, rozbawił, rozszarpał mi serce, od czasu do czasu poczynając nieśmiałe próby jego poskładania. Jak bardzo mnie przeraził, ale i wzruszył. Jak idealnie wpasował się we wszystko, co kocham w książkach i książkowych bohaterach. Pierce Brown to mistrz słowa. Maluje światy, charaktery i emocje z taką dokładnością, że wszystkiego można dotknąć, poczuć, a nawet posmakować... I jak tu go nie kochać?

Gorąco, gorąco polecam!

Mocna historia o walce jednego człowieka ze skorumpowanym, zepsutym i śmiercionośnym systemem. Brutalna i wyrachowana gra osadzona w dystopijnym świecie przyszłości. Nie można przejść obok tego obojętnie. Brown ma niezwykły talent – pisze lekko i posługuje się językiem zrozumiałym dla zwykłego zjadacza literatury - to najważniejsze zalety czyniące dobrego pisarza.

Z uwagi na rozległy świat, autor stworzył wiele postaci i lokacji. O dziwo uniknął bardzo popularnego dziś szablonowego budowania bohaterów, gdy zaledwie kilku z pierwszego rządu otrzymuje osobowość, a reszta sprowadzona zostaje do roli pionka na dalszym planie. Bohaterowie z Marsa są wyraźni, charakterystyczni, żywi – są po prostu z krwi i kości. To ogromna zaleta kunsztu literackiego autora. Co ciekawe, w poprzednim tomie skupiamy się na głównym bohaterze, będącym infiltrującym wroga szpiegu. W „dwójce” Darrow jest przedstawicielem jednego z rządzących rodów. Staje w jego obronie, przewiduje wydarzenia, zawiera sojusze i ratuje ludzi, których wręcz nienawidził – złoty pełną gębą. Wydarzenia z jego życia napisane są tak naturalnie, że aż nie da się odróżnić ich od typowego ludzkiego zachowania. Jest to jedna z ważniejszych zalet tej powieści – ukazanie zmagania człowieka mającego wizję, rzuconego pomiędzy lwy, gdzie musi codziennie powoli drążyć dziurę, jak kropla w skale.

Pomysł Browna w połączeniu z jego talentem dał początek udanej i oryginalnej serii. Gdy już myślałem, że pierwszy tom będzie trudny do pobicia, dostałem oto żywy dowód, że jednak można przeskoczyć wysoko ostawioną poprzeczkę! „Dwójka” przebija „Złotą krew” pod każdym względem. Zarówno lokacji, akcji, postaci jak i zwrotów i intryg. Wszystkiego jest więcej, ale elementy tej układanki są do siebie idealnie dopasowane, przez co każdy znajdzie tutaj coś ciekawego i nie zanudzi się, gdy trafi na nielubiany przez siebie wątek.

Gdyby uznać, że Brown rozwinął się względem tomu pierwszego, to aż włos na głowie się jeży, gdy pomyślę, czego można oczekiwać w „trójce”. „Złota krew” zakończyła się dość neutralnie. Niemal wszystkiego można było spodziewać się po zakończeniu. Nie można tego samego powiedzieć o finale „Złotego syna” – jestem wstrząśnięty tak nieoczekiwanym wydarzeniem. Ale nauczony przez doświadczenie – oczekuję nieoczekiwanego. Wiem, że Pierce Brown da radę mnie zaskoczyć ponownie. A naprawdę jestem wymagającym czytelnikiem.

„Red Rising. Złota krew” była książką, która całkowicie mnie pochłonęła. Była po prostu niesamowita i ciężko było mi uwierzyć, że debiuty mogą być tak dobre. Siedziała mi w głowie jeszcze przez długi czas po tym, jak odłożyłam ją na półkę i codziennie wyczekiwałam kontynuacji. Przyszło nam na nią trochę poczekać, ale w końcu jest. „Red Rising. Złoty syn” to jeszcze więcej akcji, brutalności i niesamowitego klimatu, który porywa nas od pierwszej strony.

Darrow Au Andomedus staje się coraz bardziej sławny i rozpoznawalny wśród Złotej Elity. Nikt nie zna jego prawdziwej tożsamości i celu, który pragnie osiągnąć. Mimo że wielu Złotych stanęło po jego stronie i stało się bliskich jego sercu, to Darrow pamięta o tym, co do niego należy. Droga, którą podąża jest pełna krwi jego wrogów, ale i jego przyjaciół. Na wojnie nie ma niewinnych, a zdrada czai się na każdym kroku. Gdy już wszystko wskazuje na to, że Darrow odniósł zwycięstwo, okazuje się, że jednak ponosi klęskę. A to zaledwie początek góry lodowej, na którą wpadł…

Pierce Brown stworzył niesamowitą historię, która mimo tego, że w niektórych momentach przypomina wiele innych dystopii czy powieści sci-fi, to jednak jest niepowtarzalna i nie daje o sobie tak łatwo zapomnieć. W „Złotym Synie” akcja rozgrywa się dwa lata po zakończeniu wydarzeń z pierwszego tomu. Mimo że Darrow spędził ze Złotymi już tyle czasu, nie zapomniał o swoim pochodzeniu i o tym, czego ma dokonać. Jest niezwykle inteligentną postacią, która doskonale radzi sobie z analizą sytuacji, nawet wtedy, kiedy nie wszystko idzie po jego myśli. Jego spryt i zawziętość sprawiają, że Złota Elita powoli zaczyna się rozpadać i stoi na krawędzi domowej wojny.

Autor w tak umiejętny sposób rozwija akcję, że czytelnik od pierwszych stron daje się całkowicie porwać do tego świata. Z ogromnym zaangażowaniem śledzimy poczynania głównego bohatera, ale również każdą sytuację, na którą napotyka się po drodze. Cel jest jeden, ale wątków znacznie więcej. Dowiadujemy się więcej o Synach Aresa, odkrywamy prawdę o wielu bohaterach i zastanawiamy się, jak wszystko potoczy się dalej. Styl pana Browna jest naprawdę doskonały i nie można mu nic zarzucić. Dokładnie opisuje nie tylko miejsce akcji, ale również rozwój sytuacji, myśli Darrowa i zachowanie pozostałych bohaterów.

Gdyby na chwilę zapomnieć o tym, że jest to po prostu fikcja literacka, to tak naprawdę został tutaj poruszony bardzo trudny, kontrowersyjny i mocny temat. Zmagania jednostki z centralną władzą, z ludźmi, którzy mają się za lepszych od innych. W świecie Red Rising ludzie są kategoryzowani już od urodzenia. Każdy ma się wpasować do danej klasy społecznej i nie ma prawa ingerować w sprawy pozostałych klas. Złoci, mimo że stoją na szczycie tej piramidy, są najbardziej okrutni, bezlitośni i obłudni. Ta książka na każdym kroku pokazuje, że to ludzie są prawdziwymi potworami, nie liczącymi się z uczuciami innych. „Złoty syn” to doskonałe odzwierciedlenie powiedzenia „Cel uświęca środki”, chociaż jest to odzwierciedlenie brutalne i bezlitosne.

„Złoty syn” to zupełnie inny poziom niż „Złota krew”. Owszem, jest doskonałą kontynuacją, która nie zawiodła mnie na żadnym polu, ale nieco różni się od pierwszego tomu. Nie chodzi mi tylko o dojrzałości i powagę sytuacji, bowiem one były oczywiste już od samego początku, ale jest tutaj pewna charakterystyczna atmosfera i pewne „coś”, co sprawia, że podchodziłam do niej zupełnie inaczej niż do poprzedniej części. Uwielbiam fakt, że Pierce Brown stworzył niezwykle realistycznych bohaterów i świat, który jest wręcz namacalny. Uwielbiam zaskakujące zwroty akcji i nieprzewidywalność. Uwielbiam rosnące we mnie napięcie i ciekawość, które towarzyszyły mi na każdym kroku. I uwielbiam zakończenie, które całkowicie mnie zszokowało!

Pierce Brown stworzył serię niepowtarzalną, oryginalną i jedyną w swoim rodzaju. Jest po prostu doskonała, a każdy szczegół został dopracowany do perfekcji. Niesamowita jest logika, która charakteryzuje tę powieść. Fabuła jest niczym domino – jeden ruch pociąga za sobą następny i w ten sposób tworzy się ciąg przyczynowo-skutkowy, który naprawdę porywa czytelnika. Jeżeli szukacie książki, która nie pozwoli Wam spać po nocach, to właśnie na taką trafiliście! Gorąco polecam!

[Adres usunięty]