Real Madryt. Królewska era Galacticos

Zwykle bardzo uważnie przegądam listę nowości, pod kątem książek sportowych. Od wielu lat jestem wiernym kibicem, stałym w swych fascynacjach, rzadko z jakiejś dyscypliny rezygnuję, częściej dokładam nowe. Tak, niedługo braknie mi doby, żeby wszystko to śledzić, na szczęście, sporty są sezonowe i jak na razie udaje mi się to godzić, a wy trzymajcie kciuki, żebym na końcu rundy jesiennej, nie dostała zapalenia płuc. Realowi Madryt kibicuję od wielu, wielu lat, wiele razy płakałam na meczach, doznawałam też niemalże ekstatycznej radości. Kibicowanie, to cała gama uczuć, pięknych, pełnych, sięgających do głębi jestestwa, gdyby ktoś dalej myślał, że kibicowanie to rozwalanie przystanków. Leszek Orłowski w swojej książce: Real Madryt. Królewska era Galacticos, opisuje akurat ten fragment historii tego wielkiego klubu, który sama doskonale pamiętam, z jeszcze większą ochotą po książkę sięgnęłam. Chciałam poznać wydarzenia, którymi ongi żyłam, że tak powiem od podszewki. Czy mi się to udało?

Era Galacticos nie jest dobrze wspominana przez kibiców Realu Madryt. Zapoczątkował ją Florentino Perez rzucając do gry o prezydenturę w klubie wszystkie atuty do ataku. Obiecał sprowadzenie do Realu Madryt Luisa Figo, grającego wówczas w Barcelonie, kochanego przez fanów Dumy Katalonii, ten transfer stał się symbolicznym początek, każdy następny transfer miał być droższy, bardziej spektakularny, miały o nim rozpisywać się wszystkie gazety. Założono, że najlepsi zawodnicy świata, stworzą galaktyczny klub. Piłka nożna tak nie działa, jest efektem wielu zmiennych, okazało się, prędko, że nie grają nazwiska, nie grają pensje, że dobra drużyna to suma nie tylko talentów, osobowości, ale również oddania klubowi, umiejętności współpracy, której często gwiazdy nie mają. Zaczęła się degrengolada Realu, kiepskie wyniki, korowód zmieniających się trenerów, dymisje prezesów. Dziś, prawie dwie dekady od początku ery Galacticos, niewiele zostało z tego Realu, który pamiętam jako dziecko. Wciąż drużyna szokuje transferami(Cristiano Ronaldo), stery dzierży Florentino Perez, drużyna wygrała upragnioną decymę, obroniła Ligę Mistrzów, ale wywołała wiele łez, jak chociażby pozbyciem się Ikera Casillasa, ta książka stawia pewne sprawy w innym świetle, Nie żałuję ani chwili spędzonej na lekturze, miło wspominać, tryumfy na Cibeles, pamiętne pasillo, są chwile które wspomina się z goryczą, ale na tym właśnie polega kibicowanie. Kibicem się jest, a nie się bywa.

Wielką zaletą tej książki jest to, że jest pisana przez Polaka, więc autor przybliża polskiemu czytelnikowi sprawy, które dla Hiszpana byłyby oczywiste, których nikt w książce hiszpańskiej by nie wyjaśnił, bo ktoś nie wie kto to Perez, nie wie jak załatwia się interesy w Madrycie? Leszek Orłowski, korzysta z porządnej bibliografii, podaje źródła, niekiedy polemizuje, do niektórych poschodzi sceptycznie, co pokazuje, jak rzetelnie jest ta książka napisana. Nie jakiś brukowiec, co wyciąga ploty z szatni. Nie jest to hejt, ani na Real, ani na Pereza, ja kilka spraw ujrzałam w nowym świetle, tak jak sprawę Raula, czy Casillasa, chociaż pewnie może i wolałabym żyć w sferze złudzeń i tęczowych snów.

Spędziłam z tą książką naprawdę fantastyczny weekend, cieszę się, że zdecydowałam się na lekturę, trafia na półkę z ulubionymi książkami sportowymi!!!!

Real Madryt. Nawet jeśli nie jesteście kibicami tego klubu, nie interesujecie się piłką nożną czy sportem w ogóle, to musieliście słyszeć tę nazwę. Jeden z najpopularniejszych zespołów na świecie to prawdziwa instytucja. Świadczą o tym nie tylko liczne sukcesy osiągane na boisku, ale także największe nazwiska w futbolu, które przywdziały białą koszulkę Królewskich, gigantyczne dochody oraz kolejne przedsięwzięcia, w które angażuje się drużyna z Madrytu. O najnowszej historii Realu Madryt dowiadujemy się z wydanej przez Sine Qua Non książki, pt. Real Madryt. Królewska era Galacticos.

Tytuł autorstwa Leszka Orłowskiego zabiera nas w podróż przez lata 2000-2017. Oczami dziennikarza sportowego i autorytetu w dziedzinie hiszpańskiego futbolu przyglądamy się wzlotom i upadkom piłkarskiego hegemona jakim jest Real Madryt. Choć podobnych pozycji powstało już wiele, to nie każda z nich opowiada o najważniejszych postaciach i wydarzeniach ze współczesnej historii klubu z taką wnikliwością i pasją jak właśnie Real Madryt. Królewska era Galacticos.

Książka w chronologiczny i uporządkowany sposób przedstawia nam jakie zmiany zachodziły w strukturach klubu od czasu objęcia w nim władzy przez Florentino Pereza, aż do momentu zdobycia przez Real dwunastego Pucharu Europy. Autor dzieli książkę na dwie ery – erę Ronaldo Nazario oraz erę Cristiano Ronaldo – ale sam podkreśla, że jest to bardzo luźny podział, a czytelnik może w trakcie lektury odnaleźć ich znacznie więcej.

Real Madryt. Królewska era Galacticos zawiera wiele informacji, które można kojarzyć z innych opracowań dotyczących klubu ze stolicy Hiszpanii. Mamy tu przebieg poszczególnych rozgrywek, transfery, kolejnych szkoleniowców. Nie oznacza to jednak, że wszystkie opisane tu fakty zapamiętaliśmy tak samo jak autor. Co więcej, wielu z nas, czytelników w poszczególnych okresach mogło nie mieć takiego wglądu w wydarzenia boiskowe, a przede wszystkim zakulisowe dotyczące drużyny Królewskich. Szczegółowe i bardzo merytoryczne opisy Orłowskiego niejeden raz sprawiły, że nabrałem zupełnie nowej perspektywy na sprawy związane z Realem, które do tej pory wydawały mi się być oczywiste.

Równie dużo miejsca jak konkretnym piłkarzom, ich konfliktom w szatni, boiskowym popisom oraz trenerom i ich odmiennym stylom pracy i zarządzania zespołem Leszek Orłowski poświęca osobie Florentino Pereza. Autor stara się nam pokazać, że bez tego 75-letniego jegomościa era Galacticos i wielkie sukces Realu Madryt w XXI w. mogły nie mieć miejsca. To jego wizja, ambicja i charakter sprawiły, że Królewscy są dziś jednym z najbogatszych klubów sportowych świata i są marką rozpoznawaną w każdym jego zakątku.

Jeśli chodzi o styl w jakim książka została napisana, to byłbym skłonny porównać ją do wykładu na uczelni. Real Madryt. Królewska era Galacticos jest jak jeden z tych przedmiotów, na które studenci każdego tygodnia czekają z wypiekami na twarzy, chcąc chłonąć każdą informację przekazywaną przez profesora. W tym przypadku profesorem jest pan Leszek Orłowski, którego z jednej strony czyta się bardzo łatwo, szybko i przyjemnie, a z drugiej strony nie ogranicza się ON do języka prostego, często używając sformułowań bardzo naukowych by przywołać jako przykład wyrażenie „totumfacki”, o którym ja nie miałem wcześniej zielonego pojęcia.

Fani piłki nożnej będą mieli okazję przeczytać tutaj o tym jakimi przywilejami cieszyły się największe gwiazdy Realu Madryt, czym kierowano się przy transferach takich piłkarzy jak chociażby Owen, Gravesen, Emerson czy Dudek. Z lektury książki dowiecie się dlaczego tak niewielu wychowanków w ciągu ostatnich dwóch dekad przedarło się do pierwszego zespołu Realu oraz jaki wpływ na zatrudnianie i zwalnianie szkoleniowców ma szatnia drużyny z Chamartin. Znajdziecie tu wszystko co oczywiste oraz wszystko co może was zaskoczyć w temacie Królewskich.

Gdybym miał coś zmienić w książce Leszka Orłowskiego, to nie zmieniłbym w niej zupełnie nic. To świetna lektura, która powinna usatysfakcjonować każdego miłośnika futbolu oraz Realu Madryt. Zarazem jest to tytuł, który potrafi zaciekawić, dając szeroką perspektywę na sposób działania klubów sportowych w dzisiejszych czasach będących wielkimi przedsiębiorstwami. Real Madryt. Królewska era Galacticos to historia o piłce nożnej, ale także o wielkich pieniądzach, o władzy oraz relacjach międzyludzkich, które w przypadku tej drużyny miały przez lata największy wpływ na odnoszone przez nią sukcesy oraz porażki. Nic dodać, nic ująć, po prostu warto przeczytać.

Już od wielu dekad Real Madryt niezmiennie znajduje się w gronie najlepszych klubów na świecie. Hiszpański gigant od pokoleń zachwyca piłkarskich kibiców na całym świecie i z dużą dozą prawdopodobieństwa można stwierdzić, że będzie to czynił przez kolejne lata. Jednak trudno oprzeć się wrażeniu, że na przełomie XX i XXI wieku obraz Królewskich uległ zmianie, co w znacznej mierze było spowodowane szaloną wizją Florentino Pereza – wizją budowy Galacticos!

W 2017 roku na polskim rynku wydawniczym, nakładem wydawnictwa SQN, ukazała się kolejna już książka eksperta hiszpańskiego futbolu, Leszka Orłowskiego. Tym razem komentator Canal + Sport zajął się przeanalizowaniem ostatnich niespełna 20 lat w wykonaniu Realu Madryt. Dzieje klubu z Santiago Bernabeu pełne są sukcesów, wielkich osobowości, emocjonujących finałów największych rozgrywek i nietuzinkowych osobowości na ławce trenerskiej.

Początek obecnego stulecie to w Realu początek ery Florentino Pereza. Hiszpański biznesmen obiecał, że sprowadzi do klubu największe gwiazdy światowego futbolu i zbuduje najpotężniejszy klub na świecie. Jak obiecał, tak zrobił. Na Santiago Bernabue trafili tacy piłkarze jak Luis Figo czy Claude Makelele. Później dołączyli do nich Zinedine Zidane i Ronaldo, co tylko potwierdziło mocarstwowe plany Pereza. Na sukcesy nie trzeba było długo czekać, gdyż pod wodzą Vicente del Bosque Królewscy sięgnęli po mistrzostwo Hiszpanii, a w 2002 roku triumfowali w Lidze Mistrzów. Już wtedy było wiadomo, że jeśli Perez będzie kontynuował politykę sprowadzania do klubu największych gwiazd za grube miliony, to trudno będzie komukolwiek zatrzymać Real.

Jednak mimo to, Galacticos nie musieli daleko szukać godnego siebie rywala, gdyż znaleźli go w swojej lidze. Była nim oczywiście Barcelona. Oba te kluby od lat rywalizują ze sobą nie tylko na hiszpańskim, ale także na europejskim podwórku i słusznie są uznawane za dwie największe światowe marki. Rywalizacja Realu z Barceloną jest niezwykle bogata i można by napisać o niej niejedną książkę. Walka z odwiecznym rywalem była dla Pereza wielkim wyzwaniem i sądzę, że można z całą pewnością stwierdzić, że gdyby nie siła Barcelony, Perez nie miałby w sobie tyle motywacji, by budować tak potężny klub.

2006 rok to rok, w którym Florentino Perez powiedział "dość" i ustąpił z fotelu prezydenta Realu. Okres ten nie trwał zbyt długo, gdyż jedynie trzy lata. W 2009 roku Perez ponownie wystartował w wyborach na prezydenta klubu, a jako, że nie miał przeciwko sobie żadnego kontrkandydata, ponownie objął stery na Santiago Bernabeu. Hiszpan po raz kolejny zaznaczył swoją obecność w klubie wielkimi transferami, jeszcze większymi od tych, dokonanych podczas pierwszej kadencji. Do Madrytu trafili tacy piłkarze jak Cristiano Ronaldo, Kaka, Karim Benzema czy Xabi Alonso, co zwiastowało nową odsłonę Galacticos. Na ławce trenerskiej zasiadł zaś Manuel Pellegrini, który jednak nie sprostał pokładanych w nim oczekiwań i jak się łatwo domyślić, musiał pożegnać się ze swoim stanowiskiem.

Perez oczekiwał sukcesów oraz tego, że jego klub będzie grał piękną piłkę. Jego ambicją było także to, by na Bernabeu grały największe gwiazdy światowego futbolu oraz wychowankowie klubu. A najlepiej byłoby, gdyby jedno nie wykluczało drugiego. Poza tym, rodowity madrytczyk marzył o decimie, czyli dziesiątym triumfie Realu Madryt w Lidze Mistrzów. Wszystko to sprawiało, że kolejni menedżerowie mieli bardzo wysoko zawieszaną poprzeczkę. Galaktyczni byli prowadzeni przez takich speców jak Jose Mourinho, Rafael Benitez, aż w końcu Carlo Ancelotti zdołał dać Realowi (i Perezowi) upragnioną decimę. Kiedy wydawało się, że Królewscy w końcu odczarowali rzeczywistość i będą nie do pokonania na europejskim boisku, przyszedł chwilowy kryzys, przez co Ancelotti błyskawicznie pożegnał się ze swoją posadą, a jego ogromny sukces, jakim był triumf w Lidze Mistrzów, jakby stracił na znaczeniu.

Jak się później okazało, zwolnienie Włocha nie okazało się najgorszą decyzją, gdyż jego następcą został Zinedine Zidane – legendarny piłkarz Realu. Z pewnością Perezowi nie było łatwo zaufać trenerowi, który do tej pory nie prowadził samodzielnie żadnego wielkiego klubu, ale czasami opłaca się postawić wszystko na jedną kartę. Zidane sprawił, że Real wszedł na sam szczyt piłkarskiej piramidy i pozostaje na nim po dziś dzień. Pod wodzą francuskiego szkoleniowca Królewscy dwa razy z rzędu, w 2016 i 2017 roku, triumfowali w Lidze Mistrzów i zostali pierwszym w historii klubem, który dokonał tego wyczynu. Ku uciesze Peraza, na Bernabeu nadal grają największe gwiazdy futbol, z Ronaldo na czele, a są one godnie uzupełniane przez wychowanków klubu – marzenie Pereza spełniło się. Hiszpański miliarder osiągnął to, co zamierzał, czyli zbudował klub, który śmiało można określić Galacticos!

Leszek Orłowski w niezwykle ciekawy sposób opowiada nam lata 2000–2017 w wykonaniu Królewskich. Jego relacje wzbogacone są o liczne wypowiedzi piłkarzy, trenerów czy osób z najbliższego otoczenia klubu. Dzięki temu łatwiej jest nam zrozumieć to, co działo się wewnątrz szatni Królewskich przez te wszystkie lata i wydobyć to, co wyprowadziło Galacticos na sam szczyt. Oczywiście, złośliwi powiedzą, że te wszystkie sukcesy to zasługa gigantycznych pieniędzy, jednak obserwując obecny futbol niejednokrotnie przekonaliśmy się, że nawet nieograniczone fundusze nie są żadną gwarancją sukcesów. Real to po prostu klub, który od dziesięcioleci cieszy się ogromną marką na całym świecie, przyciąga rzesze fanów, najlepszych piłkarzy i wielkich trenerów. Właśnie wszystko to sprawia, że historia Realu jest przepełniona sukcesami. A pieniądze? One są tylko tłem...

Zaliczyć mnie obecnie w poczet kibiców Realu, byłoby dużym nadużyciem, niemniej kilkanaście lat temu był okres, kiedy zapałałam do tego klubu sympatią. Był to rok 2003. Uśmiechnęłam się, gdy już w pierwszych rozdziałach książki Leszka Orłowskiego przeczytałam, że padłam łupem niecnego planu Florentino Pereza, by podebrać fanów Manchesteru United, ściągając do Madrytu Davida Beckhama. Sympatycy Barcelony byli w końcu nie do ruszenia, a United miało kibiców w niemal każdej części Europy. W moim przypadku zadziałało, choć miłość ta była krótka i burzliwa – skończyła się wraz z posadzeniem Becksa po raz pierwszy na ławce. Być może na to zasługiwał, jako piętnastoletnia dziewczyna mogłam nie być obiektywna, jednak po latach muszę przyznać, że pod względem marketingowym był to strzał w dziesiątkę.

Później era Galacticos kojarzyła mi się tylko z marnotrawieniem wielkich talentów. Nie jest sztuką ściąganie samych gwiazd, jeśli mają one później jedynie straszyć rywala z poziomu ławki rezerwowych. Nawet najlepszy piłkarz, aby utrzymać prezentowany poziom, potrzebuje regularnej gry, a nie wpływów na konto. A kolejni galaktyczni spychali do rezerw naprawdę dobrych zawodników. Charyzmatyczny Flo być może w pewnym momencie uświadomił sobie, że po boisku nie powinno biegać w tym samym momencie zbyt wiele talentu, bo zwykle z dużym talentem idą w parze nie mniejsza ambicja i indywidualizm. Teoretycznie nic w tym złego, praktycznie – może to zabić ducha zespołu. Prezes Realu nie należy jednak do osób potrafiących przyznać się do błędu, kiedy raz obierze jakąś drogę, z determinacją będzie szedł dalej, choć wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują na to, że na końcu czeka go ślepa uliczka. Galaktyczny projekt trwał więc w najlepsze, a liczba przygasłych talentów wciąż rosła.

Leszek Orłowski podszedł do tematu Galacticos w sposób najlepszy z możliwych – udała mu się trudna sztuka połączenia obiektywizmu z subiektywną oceną poczynań Florentino Pereza przez kilkanaście lat jego rządów w Realu. Orłowski dostrzega zarówno plusy, jak i minusy galaktycznej polityki transferowej Los Blancos, każdy z transferów rozkładając na czynniki pierwsze i przytaczając mnóstwo anegdot związanych z każdym z nich. A tych, możecie wierzyć, nie brakowało. Wspólnie z autorem przebrniecie przez wzloty i upadki madryckiego giganta, poznacie kulisy przybycia na Santiago Bernabéu największych gwiazd światowego futbolu – od zdrady Luísa Figo, przez czarny pijar José Mourinho, po zdającą się nie mieć końca erę CR7.

Publikacja zdecydowanie warta polecenia. Dla madridistas będzie to wspaniały powrót do wspomnień, a dzięki temu, że autor nie patrzy na madryckie realia w sposób bezkrytyczny, książka znajdzie uznanie także w oczach pozostałych miłośników piłki nożnej.

[Adres usunięty]