Każda z kobiet w Kōshoku gonin onna jawi się jako niezwykła, niezrównana piękność. Osen „przewyższała urodą wszystkie okoliczne panny”, wyróżniając się zwłaszcza śnieżnobiałymi uszami i delikatnością stóp, co było wyznacznikiem ideału kobiecego piękna w czasach Saikaku, na który składały się: okrągła, zaróżowiona twarz, delikatnie orli nos, drobne, kształtne, śnieżnobiałe uszy i filigranowe stopy. W promieniu wielu kilometrów nie było nikogo, kto mógłby równać się urodą i elegancją z Osan, która „była o niebo piękniejsza od wszystkich kobiet podziwianych tego dnia przez młodzieńców”. Widok Oshichi również budził powszechny zachwyt, którego wyrazem było pytanie: „Jak to możliwe, że taka piękność stąpa po tej ziemi?”. Oman tymczasem była przedmiotem niebywałej adoracji i uwielbienia mężczyzn.
Bohaterki Saikaku przewyższają urodą nie tylko współczesne im kobiety, ale także najznamienitsze postaci znane z historii. Onatsu przypomina najpiękniejszą z kurtyzan w stolicy: „Mówiono wszem i wobec, że młodziutka Onatsu w niczym nie ustępowała urodą słynnej kurtyzanie, która mieszkała niegdyś w Shimabara, a której symbolem był motyl o rozpostartych skrzydłach”.
Kōshoku gonin onna Ihary Saikaku to tekst należący do popularnego w okresie Edo nurtu gesaku bungaku („literatury ku rozrywce") i zaliczany dziś do kanonu literatury japońskiej. Cechują go eliptyczny, a zarazem aluzyjny sposób opisu oraz bogactwo przedstawianych szczegółów z życia mieszczan w siedemnastowiecznej Japonii. Redakcja naukowa tego tekstu, autorstwa dr Katarzyny Sonnenberg, opiera się na osiągnięciach teoretycznych literaturoznawstwa japońskiego, ale też uwzględnia tło kulturowe oraz budowę świata przedstawionego i charakterystykę narracji. Krytycznoliteracki wstęp wpisuje Kōshoku gonin onna w szerszy kontekst twórczości Ihary Saikaku, wskazując na jej charakterystyczne cechy: nawiązania do rzeczywistych wydarzeń, odwołania do utworów literackich i przysłów, wielopoziomowy komizm oraz dygresyjność narracji. Staranne, rzetelne tłumaczenie siedemnastowiecznego tekstu na język polski opatrzone jest przypisami wyjaśniającymi kluczowe kwestie dotyczące społeczeństwa, geografii i języka czasów Saikaku. Dzięki istotnym walorom poznawczym publikacja stanowi istotny wkład do rozwoju literaturoznawstwa japonistycznego w Polsce, zwłaszcza w zakresie znajomości literatury japońskiej okresu Edo, niezwykle ważnej także w kontekście późniejszego rozwoju form narracyjnych w Japonii.
Z recenzji prof. dr. hab. Romualda Huszczy
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii obyczajowa lub z serii Ex Oriente
Czy książka Przypadki miłosne pięciu kobiet to klasyczny romans w nowoczesnym wydaniu?
To siedemnastowieczne dzieło reprezentuje nurt gesaku bungaku, czyli japońską literaturę rozrywkową okresu Edo. Oprócz wątków miłosnych czytelnik odnajdzie tu niezwykle bogaty obraz codziennego życia mieszczan oraz specyficzny, wielopoziomowy komizm. Utwór łączy w sobie realizm obyczajowy z aluzyjnym stylem narracji, co czyni go cennym zabytkiem literackim, a nie prostą powieścią miłosną. Dzięki takiemu ujęciu lektura pozwala zrozumieć mentalność i estetykę dawnej Japonii.
Czy lektura tej pozycji wymaga wcześniejszej wiedzy o dawnej Japonii?
Książka jest w pełni przystępna dla osób bez wykształcenia kierunkowego dzięki rzetelnemu opracowaniu naukowemu. Polskie wydanie zostało opatrzone licznymi przypisami, które wyjaśniają kluczowe kwestie społeczne, geograficzne oraz językowe epoki Edo. Wstęp krytycznoliteracki dr Katarzyny Sonnenberg dostarcza niezbędnego kontekstu, ułatwiając interpretację aluzji zawartych w tekście. Można zatem cieszyć się lekturą bez konieczności samodzielnego studiowania historii Japonii przed zakupem.
Jaki styl narracji dominuje w tym konkretnym utworze Ihary Saikaku?
Narracja cechuje się eliptycznym i dygresyjnym sposobem prowadzenia opisu, typowym dla literatury starojapońskiej. Autor skupia się na bogactwie szczegółów, często odwołując się do rzeczywistych wydarzeń historycznych oraz ówczesnych przysłów. Czytelnik znajdzie tu plastyczne charakterystyki bohaterek, które uosabiają siedemnastowieczne ideały piękna, takie jak filigranowe stopy czy śnieżnobiałe uszy. Taka forma wymaga od odbiorcy większej uważności, ale w zamian oferuje unikalne doświadczenie estetyczne.
Czym różni się to wydanie Przypadków miłosnych pięciu kobiet od zwykłej beletrystyki?
Publikacja ta jest częścią serii EX ORIENTE i stanowi istotny wkład w polskie literaturoznawstwo japonistyczne. Nie jest to jedynie przekład tekstu, lecz kompletne opracowanie z redakcją naukową uwzględniającą najnowsze osiągnięcia teoretyczne badaczy z Japonii. Książka posiada wysokie walory poznawcze, analizując budowę świata przedstawionego i specyfikę starożytnej formy narracyjnej. Jest to idealny wybór dla kolekcjonerów i osób szukających pogłębionej wiedzy o kulturze Wschodu.
Dla jakiego typu czytelnika ta książka może okazać się zbyt wymagająca?
Pozycja ta nie będzie odpowiednim wyborem dla osób poszukujących współczesnego, dynamicznego tempa akcji i prostego języka. Ze względu na swój archaiczny rodowód, tekst jest gęsty od aluzji i dygresji, co może nużyć zwolenników lekkiej literatury obyczajowej. Obecność aparatu naukowego i przypisów sugeruje, że jest to lektura przeznaczona dla odbiorców ceniących analizę tekstologiczną i kontekst historyczny. Czytelnicy oczekujący linearnie prowadzonej, nowoczesnej fabuły mogą poczuć się przytłoczeni formą tego dzieła.
