Przyjaźń. To, co nas łączy

Myślę, że to książka, która o przyjaźni mówi wszystko, i każdy znajdzie w niej siebie i swoje przyjaźnie z całego życia.

Wydawnictwo Format cechują książki nietuzinkowe, głębokie, pełne metafor, skłaniające do przemyśleń po lekturze.

Tak było właśnie z książką "Przyjaźń. To, co nas łączy", która była niczym kalejdoskop ludzkich przyjaźni. Tych na całe życie, tych od dziecka lub z czasów studenckich. Przyjaźni pełnych szalonych przeżyć, poważnych rozmów, wsparcia, podobnych zainteresowań i zrozumienia.

Ale też tych, które wymagają wyzwań, czasami rozdzielonych, zapomnianych, zaniedbanych, zranionych... Jak i tych, które czasami nie wymagają słów, wystarczy być obok.

To książka, która jest oszczędna w słowach i ilustracjach, a trafia prosto do naszego wnętrza.

Dzieciom pokazuje jak rozmaite i różnorodne mogą być przyjaźnie oraz jak ewoluują przez całe nasze życie, a my razem z nimi.

To książka dla każdego.

Po lekturze tej książki, aż chce się sięgnąć po telefon by napisać kilka słów do tych najbliższych osób, usiąść obok, złapać za rękę, wspólnie pomilczeć, pośmiać się, pogadać lub tańczyć przez całą noc.

Myślę o moich przyjaciołach. O ludziach, którzy są przy mnie i tych, którzy odeszli. Których poznałam lata temu i tych, których znam od niedawna. O wspólnie spędzonych momentach czy chwilach rozłąki. Myślę o twarzach i scenach z przeszłości, a obrazy nieustanną lawiną atakują moją głowę. Wszystko natomiast za sprawą picturebooka Heike Faller i Valerio Bidali. Przyjaźń jest bowiem ukazana w nim niczym wielobarwny motyl. Znaleźć można ją wszędzie i zawsze, a składa się z niepozornych chwil codziennych i tych, które na długo zapadają w pamięć. Nienachalny tekst i estetyczne ilustracje okazały się być wystarczająco wymowne, by wprawić mnie w sentymentalny nastrój. Nakłoniły mnie do zatrzymania się w codziennej gonitwie i docenienia ludzi, którzy mnie otaczają.

„Przyjaźń. To, co nas łączy" to książka bardzo estetyczna i przejrzysta. Jest skierowana dla starszych i młodszych — u jednych powoduje lawinę wspomnień, a drugich uczy, czym tak właściwie jest przyjaźń — i stanowi zaskakująco przyjemne przypomnienie o tych, którzy są lub byli mam bliscy. Co ciekawe, by książka ta mogła powstać, Heike Faller stworzyła coś przypominającego „łańcuszek przyjaźni", żeby poznać jak najwięcej historii innych ludzi, a potem historie te znalazły swoje odbicie w tekście. Nic dziwnego, że za sprawą jej słów tak łatwo przychodzi przypominanie scen z własnego życia czy dopasowywanie kolejnych stron do twarzy w naszym sercu.

Jestem mile zaskoczona. Nie byłam pewna, czy taka forma przekazu do mnie trafi, ale lęk był nieuzasadniony. Najwyraźniej nie potrzebuję aż tak dużo, by poczuć wiele. Najwyraźniej Heike Faller i Valerio Bidali trafiają w punkt. Od teraz będę śmielej sięgać po picturebooki.

przekł. Iwona Mączka