Przyjaciel Północy

Daniel miał spędzić spokojne wakacje u cioci,a skończyło się na przygodzie życie w mroźnych odstępach Norwegii i to w iście kryminalnym stylu.

Zaczęło się od doniesienia o martwym niedźwiedziu polarnym i chociaż nikt nie miał tego w planach, chwilę potem z odpowiednim ekwipunkiem Daniel wraz z ciocią ruszyli śladem kłusowników. Na swojej drodze napotkają przeszkody i rozmaitych ludzi, dotrą do zakątków gdzie natura nietknięta ręką człowieka będzie zachwycać bezkresnym pięknem.

To opowiedziana niezwykle malowniczo, wzruszająca, zabawna i bardzo klimatyczna historia dotycząca brutalnej i bezwzględnej ingerencji człowieka w naturę. I chociaż jej przekaz jest dosadny i mocny, to łatwo można się w nią zagłębić i przepłynąć niczym z wartkim nurtem rzeki, bo lekkie pióro Ilony Wiśniewskiej doskonale oddaje klimat, emocje bohaterów i wyjątkową aurę północy.

A skoro już o bohaterach mowa, to chociaż są tak skrajnie różni, ukształtowani przez pasje, pracę i życie które wiodą, to aż chce się każdego z nich bliżej poznać i posłuchać ich opowieści.

Przygoda, którą Daniel przeżyje, ludzie których pozna, doświadczenie które zbierze będzie miało na niego ogromny wpływ.

No i oczywiście ilustracje! Są cudowne - zerknijcie na zdjęcia ze środka książki. Nie umiałabym wyobrazić sobie innych, które tak oddałby klimat tej historii!

Całość jest wspaniała! Polecam!

Każdy nastolatek i dorosły powinni znać temat okrutnego zabijania naszej przyrody, szczególnie niedźwiedzi. W książce ten trudny i smutny temat jest przedstawiony przyswajalnie dla młodego człowieka. Choć i dorosły nie będzie się raczej nudzić, jeśli przymknie oko na czasem naciągane wydarzenia i idealnego 12latka Daniela. Jest w niej sporo przyrodniczych ciekawostek. Kilka razy można się uśmiechnąć z różnych sytuacji i bardzo łatwo można dać się wciągnąć w historię. Trochę przypominało mi to kryminał, bo i okrwawione zwłoki były. Dlatego książkę poleciłabym nieco starszym, niż małym wrażliwym dzieciom.

Norwegia. Jeden z najpiękniejszych krajów Europy – fiordy, góry, morze, lasy, jeziora. Niezmącona niczym przestrzeń. Świeże powietrze. Zielone lasy pełne mchów i wysokich sosen. To tutaj można poczuć się bliżej natury niż gdziekolwiek indziej. Choć wielu z nas wyobrażenie o niej utkane jest raczej ze stereotypów, zimno, surowo, pięknie i niedostępnie, to Norwegia jest taka jak jej społeczność, niezłomna i niewiarygodnie piękna.. Dla jednych jest końcem świata, dla drugich początkiem przygód.

To w to arktyczne i nieprzewidywalne miejsce zabiera nas Ilona Wiśniewska, za sprawą swojej nowej książki. Tak, dobrze widzicie, to ta sama autorka, która dotychczas serwowała nam moc informacji w swoich reportażach o północy (swoją drogą, jak nie czytaliście, to koniecznie nadróbcie, są po prostu genialne), tylko dziś zabiera nas na Spitsbergen, byśmy mogli przeżyć przygodę życia. Ta literacka podróż w mroźną część świata, od pierwszych stron skradła moje serce. Bo tu czekał na mnie Daniel i jego przygoda, która nie tylko trzyma w napięciu, ale wzrusza, momentami wywołuje uśmiech na twarzy. Przygoda, która pozostawia w naszej głowie ważny przekaz, z którym nie można, od tak, przejść do porządku dziennego. Bo w świecie, gdzie dominuje dzika natura, najgroźniejszy i przerażający zawsze jest człowiek. Obok warstwy emocjonalnej i przygodowej, warto zwrócić uwagę na aspekt edukacyjny, który niesie za sobą ta opowieść. Bo autorka wprawnym piórem przemyca do fabuły ogrom wiedzy, nie tylko o samej północy, ale porusza też wiele trudnych zagadnień, chociażby tych skupiających się na problemach klimatycznych i robi to nienachalnie.

I tak, nie jest to powieść idealna, bo czasem wszystko dzieję się zbyt wolno, sama intryga nie jest szczególnie złożona, a reporterskie zaplecze czasem odciska się na samej książce zbyt mocno, to przymykam na to oczy, bo ostatecznie jestem w niej zakochana. I jestem pewna, że to głównie za sprawą miejsca, w którym wszystko się dzieje. Bo jak mroźna północ raz zamieszka w sercu, nie ma od niej ucieczki.. Więc jeśli chłód wam nie straszny, to wybierzcie się w tą podróż do Spitsbergen.

Niesamowita to powieść przygodowa 😍 Adresowana głównie do nastolatków, ale również i ja miałam ogromną przyjemność poddając się opisom piękna przyrody, emocjom, które wywołuje i towarzysząc perypetiom głównych bohaterów.

Historia ma miejsce w Spitsbergenie, największej norweskiej wyspie, położonej na Morzu Arktycznym, o bardzo trudnym terenie. Zapomnijcie tutaj o zielonych wzgórzach, turystycznych atrakcjach i internecie. Latem, kiedy trwa dzień polarny (ten "dzień" trwa pół roku, co w praktyce oznacza, że w tym okresie nawet na noc słońce nie zachodzi...), temperatura wynosi zaledwie kilka stopni powyżej zera, zazwyczaj mocno wieje, pada deszcz lub śnieg, a ląd jest skuty lodem. Bez puchowej kurtki, zimowych butów, ciepłej czapki, szala i rękawiczek ani rusz! To zdecydowanie pogoda nie dla mnie, ale poczytać o tym pod ciepłym kocem mogę 😉 W całym Spitsbergenie żyje zaledwie ponad dwa tysiące mieszkańców. Są wśród nich głównie naukowcy, badający arktyczną naturę, górnicy, wydobywający węgiel, dziennikarze, opisujący to niezwykłe miejsce i podróżnicy. Wszyscy są pogodni, serdeczni i szczęśliwy- chyba nikt nie narzeka na pogodę! Może słyszeliście, że zostawiają oni swoje domy zawsze otwarte? Kiedy ktoś akurat potrzebuje schronienia, bez skrępowania korzysta z domu, nawet pod nieobecność właściciela. Wpisuje się tylko w księdze gości i tak powiadamia o swojej obecności. Już te kilka informacji wystarcza, by uznać to miejsce za fascynujące 😊

Od kilku tygodni w różnych miejscach wyspy, odnajdywane są ślady polowań na niedźwiedzie. Kłusownikom zależy na futrze, gdyż otrzymują za nie niesamowicie duże pieniądze. Policja jednak nie może odnaleźć sprawców. W tym akurat czasie, do swojej cioci, mieszkającej w Spitsbergenie przylatuje dwunastoletni Daniel. Mają obserwować ptaki, ale kiedy chłopak dowiaduje się o tutejszym problemie, ciotka wpada na (nierozsądny, jak na opiekunkę dziecka) pomysł, by odszukać przestępców.

"Stopień zabrudzenia butów świadczy o klasie przygody"

Podczas tej przygody, zarówno główny bohater, jak i czytelnicy dowiadują się mnóstwa ciekawostek o arktycznej przyrodzie. Dociera do nas również, jak ciekawość ludzka niszczy jak dotąd prawie nienaruszoną, dziką naturę Północy. Jak nasz pęd życia, błędy i głupota ludzi z centrum świata, mają wpływ na jego krańce. Lektura nakłania też do rozważań na temat relacji ludzi ze zwierzętami- między innymi zachęca do zadania sobie pytania, dlaczego jedne zwierzęta uważamy za urocze, a inne bez skrupułów pozwalamy zabijać, byśmy mogli je zjeść lub udekorować ich skórą siebie czy dom?

"Przyjaciel Północy" to nie dosyć, że bardzo współczesna powieść nie tylko dla młodzieży, która spodoba się poszukiwaczom przygód, to jeszcze jest to lektura wzbudzająca emocje, dająca do myślenia, naładowana wiedzą, jakiej nie znajdziemy w szkolnych podręcznikach. Żałuję, że w szkole nie ma miejsca i czasu na to, by czytać i dyskutować o takich książkach, które nie tylko są źródłem informacji, ale przez to, że trafiają wprost do serc czytelników, mają szansę na nich wpłynąć i zmienić świat na lepsze!

Z całego serca polecam 💚

Opowieść o pięknie natury i okrucieństwie człowieka. O determinacji jednostek, które pragną zmniejszyć zniszczenia i uratować życia, które same nie potrafią zadbać o swoje bezpieczeństwo. O zachwycie otaczającym światem i chęci przeżycia przygody.

Daniel miał spędzić wakacje u ulubionej cioci w Spitsbergenie i wiedział, że będzie to czas wyjątkowy, ale nie podejrzewał jak bardzo. Próby nawiązania kontaktu z reniferami oraz podziwiania arktycznego krajobrazu zeszły bowiem na dalszy plan, gdy okazało się, że ktoś poluje na niedźwiedzie polarne. Policja nie potrafi złapać sprawców, a ciocia chłopca jest dziennikarką, która z ochotą zajmie się sprawą. Dlaczego więc nie połączyć przyjemnego z pożytecznym? Dlaczego nie wyruszyć w podróż za kłusownikami? W końcu misja ta wciąż daje możliwość podziwiania piękna Spitsbergenu, a jednocześnie... może uda im odnaleźć się jakiś ważny trop? Warto zaryzykować.

Ilona Wiśniewska dotychczas znana była ze swoich reportaży, ale tym razem postanowiła sprawdzić się w innym gatunku i z zaskoczeniem przyznam, że wyszło jej to rewelacyjnie. A moje zaskoczenie wynika stąd, że w powieści dla młodszego czytelnika odnalazła się znakomicie i udało jej się przemycić do niej naprawdę wiele faktów odnośnie życia na wyspie. Czuć ogromną wiedzę autorki i to wiedzę, którą pragnie się dzielić, a przy tym powieść nie traci lekkości. Pozornej lekkości, pod którą kryją się zaśmiecone plaże czy wymierające gatunki. Daniel w Polsce mógł zapomnieć o postępującym ociepleniu klimatu, ale na Spitsbergenie wszystko krzyczy o negatywnej działalności człowieka i wiele razy zostaje to subtelnie podkreślone w toku postępującej akcji. „Przyjaciel Północy" ma więc w sobie wiedzę, jaką znajdziemy w reportażach i czytelnik po lekturze staje się o nią bogatszy, ale na tym lista atutów powieści wcale się nie kończy.

Lodowate rzeki z mocnym prądem, ciekawskie renifery zaglądające do obozowisk oraz wieloryby, które kryją się w wodach. Natura na każdej stronie budzi zachwyt zarówno Daniela jak i czytelnika. Trudno nie ulec tym urokliwym opisom przyrody i trudno nie zapragnąć zobaczenia tego na własne oczy. Tym bardziej, że treści towarzyszą ilustracje Mariusza Andryszczyka, do których mam słabość. Połączenie to sprawiło, że moje oczy lśniły w zachwycie.

Na kartach książki nie brakuje też ogromnego szacunku do wszystkiego, co żywe (co objawia się nawet przy tematach żywieniowych) i ma to w moich oczach ogromną wartość. Szczególnie uderzyła we mnie dość niepozorna scena, gdzie Daniel wspomina swoją wizytę w ZOO i późniejsze próby przerobienia zdjęcia niedźwiedzia tak, by zyskał ten więcej naturalnej przestrzeni do spacerowania. A przecież w powieści pełno jest tak drobnych, pięknych scen!

Sam pomysł na powieść jest nieco naiwny (kto zabiera dzieci na wyprawę śladami kłusowników?), ale jestem w stanie na to przymknąć oko po obserwacji determinacji Daniela, by nie zostawić losu niedźwiedzi polarnych samemu sobie. Chłopiec oprócz ogromnej chęci przeżycia przygody naprawdę chce ocalić te piękne, choć przecież tak groźne, zwierzęta i jest gotowy pokonać wiele, by tego dokonać.

Jestem świadoma subtelnych wad „Przyjaciela Północy", ale są one na tyle drobne, że przymykam na nie oczy, a wtedy pozostaje we mnie jedynie zachwyt. Pani Ilono, czekam na kolejne powieści w Pani wydaniu. Zdecydowanie potrzebujemy takich tytułów.