Przygody dzieci z ulicy Awanturników. Lotta z ulicy Awanturników. Tomy 1-2

Twórczość Astrid Lindgren uwielbiam od dzieciństwa, więc sukcesywnie staram się kupować jej książki mojemu dziecku. Każde kolejne wydania jej twórczości są coraz piękniejsze - okraszone przepięknymi ilustracjami, jednocześnie wspaniale oddające klimat starszych książek. Kiedy w ofercie wydawniczej ujrzałam cudowne wydanie "Przygód dzieci z ulicy Awanturników", wiedziałam, że muszę je mieć.

Jonas, Mia Maria oraz Lotta mieszkają w żółtym domu przy ulicy Garncarzy, jednak jest u nich tak głośno, iż tata rodzeństwa sugeruje zmianę nazwy na ulicę Awanturników. Dzieci uwielbiają przeznaczać swój czas na różnorodne zabawy, podczas których najmłodsza Lotta najczęściej musi dostosowywać się do brata i siostry, co nie budzi jej zachwytów. Dziewczynka ma mniej praw niż starsi, dlatego często się buntuje, a nawet wpada na pomysł wytaplania się w gnoju, aby urosnąć tak jak roślinki i w końcu mieć taką swobodę jak rodzeństwo. Lotta bywa nieznośna i kapryśna, ale przy tym jest urocza oraz kochana, nawet kiedy postanawia wyprowadzić się z domu.

Książka składa się z dwóch części - "Dzieci z ulicy Awanturników", gdzie każdy rozdział przedstawia inne perypetie rodzeństwa, a narratorką jest Mia Maria, jak również "Lotty z ulicy Awanturników" z narracją trzecioosobową opisującą jeden dzień z życia dziewczynki. Opowieści są bardzo ciekawe i skłaniające do przemyśleń, a rozbrajająca szczerość dzieci kradnie serce. Wszyscy dobrze wiemy, że nawet kiedy maluchy narozrabiają, to człowiek wybaczy wszystko.

Wydanie jest przepiękne. Twarda oprawa, solidne strony na lekko kremowym papierze, duża czcionka umożliwiająca samodzielne czytanie, a także przepiękne ilustracje, które nie dominują nad treścią, ale świetnie ją uzupełniają, ciesząc oczy małych oraz dużych czytelników.

Uwielbiam tak ponadczasowe i uniwersalne historie - opowieść, która powstała wiele lat temu i pojawiła się w wielu różnych wydaniach, nadal jest bardzo aktualna i zdobywa kolejne rzesze fanów. To, co zachwycało mnie jako dziecko, nadal trafia w mój gust i z przyjemnością przekazuję takie lektury dalej, bo są warte poznania.

[Adres usunięty]

AWANTURNICZE PRZYGODY DZIECI

Wydawnictwo Nasza Księgarnia, która w ostatnim czasie wznowiło kilka klasycznych dzieł Astrid Lindgren, idąc za ciosem prezentuje nam kolejną książeczkę mistrzyni opowieści dla dzieci. Tym razem jest to zbiorcze wydanie dwóch krótkich utworów autorki: „Dzieci z ulicy Awanturników" oraz "Lotty z ulicy Awanturników", przedstawiające ciepłe, sentymentalne historie w pięknej szacie graficznej.

Ulica Garncarzy byłaby miejscem cichym i spokojnym, gdyby nie jej mieszkańcy. Dlatego też szybko zaskarbiła sobie miano Ulicy Awanturników. A cóż to za mieszkańcy zajmują stojące przy niej domy i co takiego wyczyniają? Otóż za wszystko odpowiedzialna jest trójka rodzeństwa, Jonas, Mia i Lotta. Dzieci hałaśliwe, psotne, awanturnicze wręcz i przepełnione taką wyobraźnią, że rodzice nie mają z nimi chwili spokoju. Szczególnie, gdy przyjdzie im do głowy pytanie, którego nie powinni zadawać na głos, albo też wpadną na pomysł, który potrafi dostarczyć niekoniecznie pozytywnych wrażeń. Jedno pozostaje jednak niezmienne – z tymi dziećmi nie można się nudzić ani przez chwilę!

Kiedy czytam takie książki jak te, które pisała Astrid Lindgren, doskonale rozumiem czemu tyle klasycznych utworów dla dzieci przeszło do historii literatury, stając się lekturami obowiązkowymi także dla dorosłych czytelników. Losy Lotty i jej rodzeństwa nie są może tak popularne, jak opus magnum pisarki, „Pipi Pończoszanka”, „Dzieci z Bullerbyn” „Detektyw Blomkvist” czy „Ronja, córka zbójnika”, ale na pewno nie mniej warte poznania niż one. Dwie zawarte tutaj opowieści oferują bowiem wszystko to, czego oczekujemy od utworów tej legendarnej autorki. Są psotne dzieci, są szalone, często niegrzeczne przygody, jest też zwykła codzienność, która okazuje się równie ciekawa, jak to, co mniej zwyczajne… Czego nie ma? Nie ma nudy i infantylności, bo chociaż Lindgren posługuje się tu stylem przeznaczonym dla najmłodszych odbiorców (co dodatkowo podkreśla zarówno duża czcionka, jak i bogactwo ilustracji), to co prezentuje, pozostaje realistyczne i dalekie od naiwności.

A przechodząc do tematu wspomnianych ilustracji, to są one po prostu znakomite. Klasyczne w najlepszym znaczeniu tego słowa, realistyczne, jak treść, bajkowe, jak być powinny, barwne, ale nie przesadnie kolorowe, z miejsca wpadają w oko. Ilon Wikladn, autorka, która wykonała rysunki do wielu książek Lindgren, doskonale oddaje ich klimat i uzupełnia całość.

Podsumowując: świetna rzecz dla małych, dla większych i tych całkiem dużych. Ponadczasowa i urocza. Nic się nie zestarzała przez blisko 60 lat, jakie minęły od ich premiery, dlatego też polecam bardzo gorąco.

"Przygody dzieci z ulicy Awanturników" to zbiorowe wydanie dwóch książek o przygodach małej Lotty: "Dzieci z ulicy Awanturników" oraz "Lotta z ulicy Awanturników". Książka ta zawiera 15 opowiadań o pomysłowych dzieciach z rodziny Nymanów oraz piękne ilustracje autorstwa Ilon Wikland.

Główną bohaterką książki "Przygody dzieci z ulicy Awanturników" jest mała, około pięcioletnia Lotta. Dziecko pełne fantazji, uparte i nie raz kapryśne. Lotta jest rówieśnicą mojej córki, pewnie też dlatego od razu dziewczyny się polubiły. Lotta sama oczywiście nie wiele by zdziałała, wiadomo w grupie siła. W codziennych harcach towarzyszą jej jednak starszy brat Jonas i siostra Mia Maria, a czasem również Anna Klara i Totte, czyli cioteczne rodzeństwo Lotty. W takiej gromadce dzieci w różnym wieku nuda nie grozi. Codzienność obfituje w przygody, które dorosłych o gęsią skórkę mogą przyprawić. Opuszczanie pociągu podczas podróży do dziadków, wypadanie z okna, cięcie nowiutkiego swetra, czy też wyprowadzka z domu, to nieliczne przykłady pomysłowości rodzeństwa Nymanów. A wszystko to okraszone sporą dawką humoru.

W pierwszej chwili, patrząc na grubość książki oraz stosunek treści do ilustracji mogłoby się wydawać, że "Przygody dzieci z ulicy Awanturników" to książka są dla starszaków, umiejących już czytać. I owszem, z pewnością dzieci posiadające już umiejętność samodzielnego czytania z przyjemnością tę książkę przeczytają. Nie mniej spodoba się ona i młodszym czytelnikom. Powiedziałabym, że tak jak i bohaterowie książki są w różnym wieku, tak i jej czytelnicy, bo i dorośli będą czerpać przyjemność z lektury tej książki. Odniosłam wrażenie, że moja pięciolatka nie do końca jeszcze rozumiała komizm sytuacji, jednak z zaciekawieniem słuchała przygód Lotty i jej rodzeństwa. Ja natomiast co rusz uśmiechałam się, a nawet śmiałam się w głos.

Myślę, że książki autorstwa Astrid Lindgren, spod której pióra wyszły takie dzieła jak Dzieci z Bullerbyn czy Pippi Pończoszanka, nie trzeba szczególnie wychwalać. Dorośli wiedzą, czego można się spodziewać po książkach tak znakomitej pisarki, a dzieciom wystarczy poczytać.

Zapraszam na bloga, znajdziecie tam sporo zdjęć z książki

[Adres usunięty]