Prokurator. Tom 1

Ciekawa, wciągająca, zaskakująca, pikantna... Sama przyjemnosc podczas czytania.

Debiuty często mają smak.Tak też jest tym razem. O książce napisano bardzo dużo opinii i w większości są one trafne. Świeży, lotny styl wciąga bardzo szybko i tak jest do ostatniej strony. Polecam przeczytać jak najszybciej :)

Debiut literacki adwokatki, piszącej pod pseudonimem Paulina Świst.

Dewiantką nie jestem(raczej), tylko po prostu, chyba co innego uznaję za ostre.

A w tej książce, niczego ostrego nie dostałam. Wyczuć się dało, jedynie szczyptę pikanterii.

I to jedyny mankament. O ile można ten fakt, zakwalifikować pod coś negatywnego.

Powieść tak genialna, że żadne ostre dodatki nie są tu potrzebne. Książka ta, nie została przeze mnie przeczytana, ja ją pochłonęłam!

Z prędkością światła. Chcę jeszcze i czekam na więcej!

Polecam każdemu pełnoletniemu!

Książka dotarła do mnie w najlepszym z możliwych momentów, był bowiem piątek a ja miałam przed sobą wolny weekend. Wieczorem zabrałam więc ją ze sobą do łóżka z założeniem, że poczytam z godzinkę i pójdę spać. Książka jednak tak mnie wciągnęła, że nie mogłam się od niej oderwać. Co jakiś czas zerkałam na zegarek i mówiłam sobie, że jeszcze tylko doczytam rozpoczęty wątek do końca i już na pewno idę spać. Po przeczytaniu 200 stron stwierdziłam jednak, że nie ma się co dłużej oszukiwać, bo przecież i tak nie odłożę tej książki dopóki nie przeczytam jej do końca. I tak też się stało książkę odłożyłam po pięciu godzinach kiedy przeczytałam ją w całości.

Nie będę pisać o czym jest fabuła książki to bowiem można przeczytać w opisie. Ja napiszę tylko, że nie mogłam oderwać się od "Prokuratora" Pauliny Świst i przeczytałam ją jednym tchem, a to według mnie najlepsza recenzja dla każdej książki.

"Ostry seks. Ostry język. Ostra jazda." Taka jest zapowiedź na okładce i trochę bym polemizowała. Seks i owszem jest, ale raczej szybki niż ostry. Język, w dzisiejszym świecie, gdzie wulgaryzmów często używa się zamiast przecinków, też jakoś "ostrością" nie powala. Została "ostra jazda" i tutaj nie da się zaprzeczyć tej tezie. "Prokuratora" przeczytałam w ciągu jednego dnia, tak mnie ciekawiło co będzie na następnej stronie, a sytuacja zmieniała się w błyskawicznym tempie. Kinga i Łukasz od razu zdobyli moją sympatię i niepodzielną uwagę: są dowcipni, złośliwi, inteligentni i oboje mają niezłe charakterki, ale wiedzą co jest w życiu ważne i o co naprawdę warto walczyć. Nie będę zdradzać akcji, polecam zarezerwować sobie wieczór na spotkanie z tą charakterną dwójką. Nie będziecie żałować: to bardzo udany debiut i na pewno sięgnę po kolejne książki tej autorki.

Debiut. Pierwsza książka.

Zawsze mam obawę , co do takich książek.

Długo zastanawiałam się nad tym czy zamówić tę książkę. W końcu zamówiłam, wciąż obawiając się, że się zanudzę, a może będzie podobna do "Greya".

Ale na szczęście Paulina Świst mnie zaskoczyła.

Książkę pochłonęłam w jeden wieczór.

I mam nadzieję że autorka jeszcze coś wyda ;)

Prokurator, ksiazka ktora czyta sie jednym tchem, ciezko sie oderwac, akcja od pierwszych stron jesli ktos lubi ostry sex miedzy stronnicmi, zmieszany z kryminalem, dawka wpadek i humoru. Prawniczy swiata.. powiazania... milosc i oddanie..

POLECAM

Jest adwokat, jest i prokurator.

Debiuty to wielka niewiadoma. Trzymając w dłoniach świeżutki debiut często zastanawiamy się, co przed nami. Nad debiutem Pauliny Świst nie trzeba się zastanawiać. Można brać go w ciemno. Ma wszystko to, co powinna mieć dobra książka – ciekawą, intrygującą i wciągającą fabułę, akcje zapierające dech w piersi, interesujących i charyzmatycznych bohaterów, zagadkę i wielką tajemnicę. „Prokurator” to książka pełna niespodzianek, która zaskakuje na każdej stronie.

„Poczułem, jak pod moją czaszką rozbłyskuje błyskawica. Wszystkie myśli zmieniły się w jedno wielkie pragnienie, by pokazać jej, że jest moja. Przywiązać do siebie.”

Kinga Błońska jest inteligentną i młoda osobą, która wplątała się w niezłe tarapaty. Złożyła pozew rozwodowy i na dodatek ma bronić swojego przyrodniego brata „Szarego”. Na dzień przed rozpoczęciem rozprawy spędza upojną noc z nieznajomym mężczyzną. Gdy wymyka się rano z jego mieszkania nie przypuszcza, że będzie miała z nim do czynienia już niedługo.

Książka rusza z grubej rury. Jest impreza, alkohol i sex, czyli opis na okładce idealnie przedstawia początek książki, co jest dużym plusem. Ostatnio rzadko trafiam na książki, gdzie opis to streszczenie początku powieści. Zazwyczaj są to streszczenia połowy książki, a nawet całej, co często psuje radość z czytania. „Prokuratora” czyta się z przyjemnością i ogromnym zainteresowaniem. To książka, która bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Jest wyrazista, wciągająca, intrygująca. Naprawdę mogłabym o niej pisać same pozytywy. „Prokurator” to bardzo udany debiut i do niczego nie mogę się przyczepić. Bardzo cieszy mnie, że autorką jest Polka. Mam nadzieję, że to nie będzie jej jedyna książka.

Bohaterowie powieści są wykreowani bardzo dobrze. Główni bohaterowie to para, której nie można zapomnieć. To postacie z bardzo ostrym i wyrazistym charakterem. Możecie sobie wyobrazić jak to wpływa na czytanie tej książki – to jakby przechodzenie przez sam środek największej burzy z piorunami. Totalny Armagedon. A ich utarczki słowne są wprost do pokochania. Bardzo polubiłam Kingę i Łukasza. Każde z nich ma zadziorny charakter. Po prostu nie da się ich nie lubić. Bohaterowie drugoplanowi są również wyraziści i bez nich ta powieść nie byłaby tak dobra.

Narracja w książce jest pierwszoosobowa, raz z punktu widzenia Kingi, a raz z punktu widzenia Łukasza. I nie są to długie rozdziały. To dosyć krótkie wstawki z myślami i opisem sytuacji z punktu widzenia każdego z głównych bohaterów. Czasami możemy poznać daną akcję z perspektywy i Kingi i Łukasza, przez co czytamy o niej dwa razy. Ale tak jest na początku książki, potem akcje już płynnie przechodzą jedna w drugą.

„Prokurator” to książka z pogranicza kryminału i literatury współczesnej, z nutką erotyku. Nie jest to perwersyjny erotyk, których czasami nie da się czytać. Choć główni bohaterowie mają temperament, który przelewają na swoje zbliżenia, to autorka zadbała o to, by te wątki czytało się przyjemnie. W ogóle całą książkę czyta się przyjemnie i szybko, a to za sprawą dobrego stylu i języka. Książka napisana jest ciekawie i tylko siła wyższa zmusza nas by odłożyć ją choćby na chwilę.

W tej książce są bardzo dobre akcje. Nie możemy się przy niej nudzić. Akcja dosłownie goni akcję, wszytko jest ze sobą powiązane, a rozwiązanie całej zagadki zaskoczy niejednego czytelnika. Jak już wspomniałam, to bardzo udany debiut polskiej autorki. Z czystym sumieniem mogę polecić tę książkę nie tylko fanom kryminałów. To lektura dla każdego czytelnika. Szczerze polecam!

"Prokurator" z dużym hukiem wpadł na nasz rynek wydawniczy. Wiele pozytywnych recenzji, nazwisko autorki owiane ogromną tajemnicą i intrygujący opis - to wszystko sprawiło, że byłam pewna w stu procentach, że koniecznie będę musiała przeczytać tę książkę. Okazja, aby to zrobić pojawiła się niedługo po premierze tej powieści, dlatego postanowiłam ją wykorzystać i nie zwlekać dłużej z lekturą. Pierwsze skojarzenie, które mną zawładnęło w związku z tą pozycją i jej tematyką to MRÓZ. Remigiusz Mróz oczywiście. Dlaczego? Seria o Chyłce i Zordonie to chyba jeden z najpopularniejszych polskich cyklów o prawnikach. "Prokurator" również wkracza w tematykę sądową, dlatego automatycznie skojarzyło mi się to z panem Remigiuszem Mrozem. Szybko jednak okazało się, że pani Paulina Świst nie ma z nim nic wspólnego, a ich twórczość bardzo mocno się różni. Jak oceniam debiutancką powieść tej autorki? Czy warto poświęcić jej książkom trochę naszego czasu? Zapraszam was do zapoznania się z dalszą częścią recenzji, w której z pewnością odnajdziecie wszelkie potrzebne informacje.

Trzydziestoletnia Kinga Błońska do niedawna prowadziła szczęśliwe i nieskomplikowane życie. Była związana z odpowiedzialnym mężczyzną, a na sali sądowej odnosiła duże sukcesy jako pani adwokat. Jednak wkrótce jej świat wywraca się do góry nogami, a codzienność zaczyna bardzo mocno odbiegać od ideału. Nie dość, że przyłapała męża na zdradzie, to musiała również podjąć się prowadzenia sprawy groźnego bandyty "Szarego", który jest jej przyrodnim bratem. Bohaterka od dawna nie chciała mieć z nim nic wspólnego, ale pewne wydarzenia wymusiły na niej wzięcie tej sprawy. Kinga postanawia odreagować w dyskotece ostatnie tygodnie ciągłego stresu. Pierwszy raz w życiu ląduje z obcym mężczyzną w jego mieszkaniu. Dziewczyna była przekonana, że nigdy więcej nie spotka Łukasza na swojej drodze, jednak wkrótce okazuje się, że "facet na jedną noc" jest prokuratorem, który prowadzi sprawę jej przyrodniego brata. Co wyniknie z tej znajomości? Jak zakończy się proces "Szarego"?

Na początku wspomniałam, że nazwisko pisarki jest owiane ogromną tajemnicą. Dlaczego? Być może jeszcze nie wiecie, ale "Świst" nie jest prawdziwym nazwiskiem tej autorki. Pani Paulina jest cenioną prawniczką, dlatego zdecydowała się stworzyć swoją pierwszą powieść pod pseudonimem. Prawda, że to ekscytujące? Kiedy tylko się o tym dowiedziałam, moja ciekawość co do tej pozycji od razu znacząco wzrosła.

Fabuła książki jest ciekawa i dosyć oryginalna. "Prokurator" to połączenie powieści obyczajowej z thrillerem prawniczym, a do tego został okraszony pikantnymi scenami erotycznymi. Taka mieszanka z pewnością trafi w przeróżne gusta wielu czytelników. Autorka zadbała o to, aby w całej historii nie zabrakło zwrotów akcji i niespodziewanych sytuacji. Wszystkie wydarzenia rozgrywają się w szybkim tempie - nie znajdziemy tutaj zbędnych opisów, które niepotrzebnie mogłyby wprowadzić monotonię. "Prokurator" to książka, która niesamowicie wciąga i odrywa nas od rzeczywistości, tak, że nie wiadomo kiedy pod naszymi palcami przemyka ostatnia kartka.

Bohaterowie są dobrze wykreowani, a ich osobowości są bardzo charakterystyczne. Już od pierwszych stron pokochałam głównych bohaterów tej książki. Kinga i Łukasz to duet idealny - prowadzają do całej historii coś niesamowitego. Nie da się tego tak po prostu opisać. Napięcie, które panuje między nimi, udziela się również czytelnikowi, który nie ma ochoty odkładać lektury na później. Łukasz jest postacią, która niejednokrotnie doprowadzała mnie wprost do szału. Jego zachowanie - często bardzo aroganckie i egoistyczne - sprawiało, że miałam ochotę mocno nim potrząsnąć. Pomimo tego darzyłam go ogromną sympatią i miałam nadzieję, że jego relacja z Kingą pójdzie w dobrym kierunku.

Autorka posługuje się prostym i doskonale zrozumiałym dla każdego językiem. Powieść czyta się po prostu błyskawicznie, a toczące się wydarzenia sprawiają, że nie mamy ochoty odkładać lektury na półkę. Jedyna rzecz, której odrobinę mi zabrakło w tej książce to więcej sądowej rzeczywistości. Spodziewałam się, że pani Paulina Świst mocno skupi się na przebiegu rozpraw, ale okazało się, że w "Prokuratorze" główną rolę odgrywają zupełnie inne rzeczy. Nie zmienia to jednak faktu, że jestem zakochana w debiutanckiej powieści pani Pauliny, a jej lekturę jeszcze długo będę bardzo miło wspominać.

Podsumowując - decyzja o przeczytaniu "Prokuratora" okazała się strzałem w dziesiątkę. Mam nadzieję, że autorka stworzy kolejne powieści o tej tematyce, i że będą one równie dobre co jej debiutanckie dzieło. Myślę, że moja recenzja zachęciła was chociaż w niewielkim stopniu do zapoznania się z historią Kingi i Łukasza, i że wkrótce wy również będziecie mieli tę lekturę za sobą.

Zacznijmy od tego, że to debiut. Czy dobry? Tak. Czy ciekawy? Na pewno. Czy pozbawiony mankamentów? Nie. A skoro nie jest idealny to zacznijmy w końcu recenzję, do której napisania zbierałam się dosyć długo.

Na początku warto pochwalić styl autorki, jest lekki. Trzeba również oddać autorce, że jej bohaterowie mają celne i mocne riposty. Książka bardzo szybko porywa czytelnika i nie puszcza do ostatniej strony. Przygoda z nią jest interesująca, przyjemna i niezwykle szybka.

Powieść nie została podzielona na rozdziały, ale zupełnie nie przeszkadza to podczas czytania. Wszystkie wydarzenia obserwujemy z punktu widzenia dwóch narratorów pierwszoosobowych: Łukasza Zimnickiego i Kingi Błońskiej, których relacje cały czas się przeplatają.

Akcja powieści początkowo rozwija się powoli, a później następuje nieoczekiwany zwrot akcji i wszystko gna na łeb na szyję, zmierzając w jednym kierunku. Powieść nie jest specjalnie rozbudowana fabularnie. Autorka skupiła się na jednym wątku, którym była sprawa "Szarego" i wszystkim co się z nią wiąże, a więc siłą rzeczy głównie na postaciach: oskarżyciela i obrońcy. Myślę, że w tym wypadku można to autorce zaliczyć na plus.

Łukasz Zimnicki to przystojny prokurator, dla którego najwyższą wartością w życiu jest praca. Wieczorami relaksuje się w pubie swojego brata przy dobrym alkoholu i w towarzystwie kobiet o wiele od niego młodszych, z którymi spędza upojne noce. To postać ciekawa i złożona, zorientowana na osiągnięcie określonego celu. Ma bardzo trudny charakter i podejmuje interesujące decyzje, które czasami niewiele mają wspólnego z tymi, które rzeczywiście powinny zostać podjęte. Łukasz Zimnicki jest zbudowany trochę na zasadzie kontrastu. Prokurator teoretycznie powinien mieć nieposzlakowaną opinię, a u niego z nią raczej słabo. Ta postać wyszła autorce. Jestem pewna, że niejedna czytelniczka polubi pana prokuratora.

Miałam jednak duży problem ze zrozumieniem konstrukcji postaci Kingi Błońskiej. To kobieta, która z jednej strony jest błyskotliwą panią adwokat, a z drugiej totalną idiotką w życiu prywatnym, podejmująca często irracjonalne decyzje. Myślę, że wiem co chciała osiągnąć autorkę, ale raczej jej to nie wyszło. To nie jest postać zbudowana z kontrastów czy przeciwności, tutaj po prostu coś zgrzyta i to nawet bardzo.

Dodam tylko jeszcze, że jak na mój gust autorka mogła dopracować relacje pomiędzy dwójką głównych bohaterów, po prostu jeszcze trochę je rozwinąć.

Kiedy widzę na okładce słowa "ostry seks" od razu włącza mi się czerwona lampka i zastanawiam się czy sięgać po książkę, inni czytelnicy mają zgoła odmiennie. Jak jest? Mamy kilka scen i dużo scen erotycznych "zasugerowanych". Mnie to osobiście pasowało, to nie jest w końcu powieść erotyczna, a kryminał, ale tak na wszelki wypadek ostrzegam.

Fabuła została zbudowana na wątku tajemnicy adwokackiej. Nie chcę za wiele o tym pisać, bo mogłabym Wam przez przypadek zepsuć zabawę, ale szczerze mówiąc mam co do tego mieszane uczucia. Z jednej strony napędzało to całą akcję, z drugiej było nierealne, autorka w pewnym momencie przedobrzyła. Tajemnica adwokacka w końcu istnieje i z jakiegoś powodu powstała. Fabuła zdecydowanie przez to straciła, szczególnie, że została na tym wątku oparta. Takich mało realnych (bo w końcu wszystko się może zdarzyć) scen było kilka.

Czy to kryminał? I tak. I nie. Z jednej strony mamy rozprawę sądową, z drugiej śledztwo i nieoczekiwane zwroty akcji. Mamy również warstwę uczuciową. Strzelałabym raczej w kierunku powieści obyczajowej z kryminalnym tłem, ale to już takie moje małe czepialstwo nie mające wpływu na ocenę.

Boję się, że umrze tylko po to, by mi zrobić na złość.

Prokurator, to dobry debiut, chociaż niepozbawiony wad. Autorka miała ciekawy pomysł i zgrabnie skonstruowała fabułę. Udało jej się stworzyć wyrazistego głównego bohatera, którego da się lubić i jedną mniej udaną kreację, ale jak to kobietę bardziej interesuje mnie ta męska postać. Faktem jest, że powieść czyta się niezwykle szybko, bo fabuła wciąga czytelnika, który jak najszybciej chce poznać zakończenie tej sprawy, która rozpoczęła się w nocnym klubie. Nie przypadł mi jednak do gustu sposób wykorzystania tajemnicy adwokackiej, odrobinę wydało mi się to nierealne. Natomiast jestem niezwykle ciekawa tego co autorka wymyśli następnym razem. Powieść polecam, bo pomijając to co napisałam naprawdę wciąga i takiego Zimnickiego warto poznać ;)

KSIĄŻKA NAPRAWDĘ WARTA PRZECZYTANIA. NIBY KRYMINAŁ, ALE JEST TEŻ SPORO HUMORU, EROTYKI, SEKSU, CIĘTEGO JĘZYKA. DO KOŃCA TRZYMA W NAPIĘCIU. PRZECZYTAŁAM W JEDEN WIECZÓR. POLECAM

Książka Pauliny Świst „Prokurator” jest bardzo sprawnie napisaną powieścią kryminalną z elementami humoru i erotyki. Miłośnicy serii Remigiusza Mroza z prokurator Chyłką, czy też książek autorstwa Katarzyny Puzyńskiej, po lekturze „Prokuratora” będą czuli się usatysfakcjonowani. Tytułowy bohater, atrakcyjny mężczyzna koło czterdziestki, podrywa w dyskotece młodszą od niego kobietę i spędza z nią jakże gorącą, obfitującą w miłosne uniesienia noc. Kiedy rano się budzi jej już nie ma, ale nie oznacza to niestety, jak myślał, końca kłopotów. Wręcz przeciwnie.

Okazuje się, że ta przypadkowo spotkana dziewczyna jest obrońcą znanego kryminalisty, w sprawie którego postępowanie prowadzi on, prokurator. Jest to bardzo głośna historia, szczebel do jego zawodowej kariery, ukoronowanie dotychczasowej pracy. I nagle wszystko nad czym tak długo pracował i co tak starannie przygotowywał zaczyna wymykać się spod kontroli i przybierać nieoczekiwany obrót. Spotkanie na sali sądowej nieznajomej z dyskoteki wprawia pana prokuratora w osłupienie. Ale to tylko początek jego kłopotów, czy znajdą pozytywne zakończenie, o tym każdy z czytelników musi przekonać się sam. Akcja powieści toczy się bardzo szybko, cięty język i szybkie zwroty akcji nie pozwalają oderwać się od książki. Świat przestępczy miesza się ze światem wymiaru sprawiedliwości i nie wiadomo kto jest dobry a kto zły, kto jest przestępcą a kto stróżem prawa. Postacie w książce są wyraziste i bardzo prawdziwe. To ludzie z krwi i kości. Mają swoje wady, ale to właśnie sprawia że czujemy do nich sympatię. Historia zaczyna się od dość mocnej sceny erotycznej. Taki początek wzbudził we mnie wątpliwości, ale jak się okazało, niesłusznie. Erotyka obecna w książce jest jak przyprawa dodająca potrawie smaku i wyrazistości. Autorka, jak dobry kucharz użyła tego środka z umiarem i bez przesady. Istotnym elementem powieści jest także humor. Język jakim posługują się bohaterowie i dialogi jakie prowadzą niejednokrotnie wywołują uśmiech, co stanowi doskonałą przeciwwagę do obecnej w książce brutalności.

„Prokuratora” polecam przede wszystkim miłośnikom Chyłki i policjantów z Lipowa, tym którzy szukają wciągającej lektury i rozrywki. Jest to świetna opowieść na sobotni wieczór i niedzielny poranek, tyle bowiem potrwa przeczytanie całej historii. Odpowiednia ilość stron (320) i wartka akcja powodują, że od „Prokuratora” nie można się oderwać. Okładka może trochę wprowadzać czytelnika w błąd, ale czyż niejednoznaczność nie jest atutem dobrego kryminału?!

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

Bardzo udany debiut.Książka napisana bdb,cały czas coś się dzieję,jest akcja.Jest seks,jest ostry jezyk itd.Erotyczny kryminał.Książka dla niej i dla niego.Narratorem jest kobieta i mężczyzna.Powieść bardzo realna i czyta się szybko.Polecam

Główną bohaterką jest młoda trzydziestoletnia adwokat Kinga Błońska, która pewnego dnia przeprowadza się z Wrocławia do Gliwic, aby bronić swojego groźnego brata - przestępcy "Szarego". We Wrocławiu miała poukładane życie: kochający mąż, praca, przyjaciele, jednak bardzo szybko się to zmieniło gdy pewnego dnia nakryła swego męża na zdradzie. Postanawia zapomnieć o tych trudnych wydarzeniach i zaraz po przyjeździe do Gliwic wybiera się z najlepszą przyjaciółką do baru w którym topi swoje żale w alkoholu. Podczas picia jednego z drinków poznaje Łukasza. Znajomość ta zaczyna się niezwykle dynamicznie i już po chwili para ląduje u niego w mieszkaniu w łóżku. Jednak po wspólnie spędzonej nocy młodzi mają nadzieję, iż się nigdy więcej nie spotkają i uda im się o tym "wyskoku" szybko zapomnieć. Los sprawia inaczej, kiedy okazuje się, że w procesie "Szarego" prokuratorem jest właśnie...Łukasz. Para uzgadnia, iż dla dobra sprawy powinni zapomnieć o wspólnej nocy, ale czy im się to uda? Jak potoczą się dalsze losy Kingi i Łukasza? Jak zakończy się sprawa "Szarego"? Na te pytania i inne znajdziecie odpowiedź czytając tę książkę.

Zaczynając czytać tę książkę miałam mieszane uczucia ponieważ wiele było opinii pozytywnych, ale także wiele negatywnych. Sama książka zaczyna się dość nietypowo od mocno zakrapianej imprezy na której główni bohaterowie się poznają i nie przychodzi im do głowy, że to wydarzenie połączy ich los. Akcja toczy się bardzo szybko i dynamicznie. Czytelnik nie ma czasu się nudzić podczas czytania, gdyż nie ma zbędnych opisów.

Narracja w książce jest pierwszoosobowa. Książka nie jest podzielona na rozdziały, są to krótkie przemyślenia Kingi, przeplatane przemyśleniami Łukasza, które złączone w całość tworzą świetną historię.

Bohaterowie są bardzo dobrze wykreowani, realistyczni. Cechuje ich cięty język, który można zaobserwować w dialogach jakie pojawiają się między nimi. Ostry język bohaterów powoduje to, iż od pierwszej strony nadają oni charakter całej akcji,a przy tym budzą sympatię czytelnika. Bohaterowie drugoplanowi też dodają pikanterii całej akcji i bez nich tej historii by nie było.

Książka Pauliny Świst na początku miała być kryminałem, lecz według mnie była ona mieszanką gatunków. Można tu znaleźć cechy thrillera, erotyku, kryminału, książki przygodowej, książki sensacyjnej... Jeśli ktoś chce przeczytać kryminał to może być niepocieszony tą historią, ale jeżeli ktoś chce się rozluźnić i przeczytać lekką książkę to zachęcam.

Czytało się ją bardzo dobrze i ma w sobie coś co powoduje że trudno się z nią rozstać. Ja przepadłam z książką na cały dzień i nie mogłam się od niej oderwać. Na pewno przeczytam kolejne książki Pauliny Świst

Moja ocena książki: 8,5/10

Nie przypadła mi do gustu. Więcej kryminału mniej „rozterek damsko-męskich” i byłabym zadowolona.

„Prokurator” Pauliny Świst to jeden z najgorętszych debiutów tego lata. Dawno już żadna książka mnie tak nie zaskoczyła. Pozytywnie. Zaskoczenie jest tym większe, że powieść ta jest debiutem ukrywającej się pod pseudonimem autorki.

– Poleć mi jakiś kryminał, ale taki, żeby było dużo przemocy i seksu – zagadał do mnie na facebooku znajomy. Gdybym wówczas znała „Prokuratora” – bez wahania wskazałabym mu właśnie tę książkę. Przemocy może nie ma tu zbyt wiele, za to seks i owszem. Czy dużo? To zależy. Jak na kryminał czy powieść obyczajową – dużo. Jak na erotyk – niewiele. Jak dla mnie – w sam raz. Autorka nie bawi się w ogólniki i eufemizmy – seks jest seksem a instynkt – instynktem. Pomimo, że scenom erotycznym daleko do pruderii, udało się autorce nie przekroczyć granicy dobrego smaku. Zdaję sobie sprawę, że wielu czytelnikom może przeszkadzać wulgarne słownictwo – to nie jest grzeczna książka… Jednak użycie takiej ilości wulgaryzmów uważam w tym przypadku za uzasadnione. Brutalny język, jakim posługują się główni bohaterowie dodaje powieści realizmu i autentyczności. Tak, ludzie też w taki sposób rozmawiają! I to nie tylko przestępcy ale również prawnicy.

Bohaterami powieści są Kinga i Łukasz. Spotykają się w klubie, zaliczają szybki numerek, po którym mają się już nigdy nie zobaczyć. Pech jednak chce, że się spotykają – i to w dość niecodziennych okolicznościach, na sali sądowej. Ona jest obrońcą a ON – prokuratorem. Stają po przeciwnych stronach barykady. Jak się jednak okazuje – nie na długo. Akcja pełna jest zaskakujących zwrotów, tu nie ma miejsca na nudę. Fabuła toczy się wartko, jak w dobrym filmie sensacyjnym. Wątek romansowy biegnie dokładnie w takim samym tempie. Nie ma tu ckliwych scen miłości – jest chemia, która pcha bohaterów ku sobie. Wielbicielki romantycznego przedstawienia związków między dwojgiem ludzi będą zawiedzione – a nawet mogą poczuć się zniesmaczone. Tu nie ma romantycznych uniesień – tu jest chuć i pierwotne instynkty.

Wątek kryminalny nie jest w powieści mistrzostwem świata – ale chyba nie miał być. Jest ON tłem do pokazania tego pełnego temperamentu romansu. Dlatego jeśli liczycie na kryminał – wybierzcie inną książkę. Jeśli zaś chcecie przeczytać wartką, wciągającą powieść z wątkiem erotycznym i nie przeszkadzają wam wulgaryzmy – polecam „Prokuratora”. Na pewno się nie zawiedziecie.

""To się nie dzieje." - powtarzałam sobie w duchu. "To nie jest prawda". Pod osłoną togi uszczypnęłam się z całej siły w ramię, nic sobie nie robiąc z faktu, że zachowuję się jak dziecko. Niestety, to była rzeczywistość. Stałam naprzeciwko faceta, którego nigdy więcej miałam nie spotkać, i patrzyłam we wściekłe oczy przewiercające mnie niemal na wylot"

Życie Kingi, odnoszącej sukcesy adwokatki, całkowicie zmieniło swój bieg, gdy przyłapała męża na zdradzie, a w jej życiu zawodowym przyszło jej mierzyć się z "Szarym" - przestępcą, którego obrony się podjęła. Ucieczki od problemów szuka podczas klubowej imprezy, gdzie decyduje się na jednonocną przygodę z dopeiro co poznanym Łukaszem. Niestety mężczyzna okazuje się być prokuratorem, z którym przyjdzie jej się mierzyć podczas procesu "Szarego".

Paulina Świst z ogromną swobodą wciągnęła mnie w świat opisanych przez nią prawniczych zawirowań. Podobał mi się jej styl, a przedstawione postacie całkowicie mnie kupiły. Potyczki między Kingą i tytułowym prokuratorem, Łukaszem, nie raz doprowadziły mnie do głośnych wybuchów śmiechu. Nie było tu romantyzmu, była namiętność i zgodnie z tym co obiecuje okladka: ostry seks, ostry język i ostra jazda, które ja bardzo polubiłam. "Prokurator" to bardzo fajne połączenie zmysłowego romansu z kryminalną sensacją, które nie raz podczas czytania przyspieszało bicie mojego serca i budziło napięcie. Zakończenie idealnie pasowało mi do kreacji głównych bohaterów. Jestem bardzo zadowolona z tej książki i oczywiście Wam ją polecam.

"Prokurator" to debiutancki kryminał napisany przez Paulinę Świst, pod którym to pseudonimem kryje się czynna adwokat z wrocławskiej kancelarii. Książkę, która otwiera trylogię wydano już kilka lat temu i było o niej dość głośno, jednak ja sięgnęłam po nią dopiero teraz. Czy żałuję?

Kinga Błońska wiodła uporządkowane życie we Wrocławiu. Od dziewiętnastego roku życia była szczęśliwą mężatką, obecnie obrazu dopełnia również wymarzona praca adwokata. Jednak wszystko co dobre skończyło się w ułamku sekundy - przyłapała męża na zdradzie. By odreagować poniżenie i kłamstwa wyjeżdża do Gliwic, gdzie wyśmienicie bawi się w klubach. W jednym z nich poznaje przystojnego i seksownego Łukasza, a że alkohol dodał jej odwagi... rano wymyka się z jego mieszkania.

Pech chce, że nazajutrz spotykają się pod salą sądową - ona ma bronić szefa zorganizowanej grupy przestępczej "Szarego", ON jest w niej prokuratorem. Od pierwszych chwil między Kingą a Łukaszem iskrzy, pożądanie wisi w powietrzu, które mącą niedopowiedzenia i tajemnice. Bo przecież adwokatka nie może wyjawić wszystkiego... Nie może powiedzieć, że jest szantażowana ani kim tak naprawdę jest dla niej "Szary"...

Jednak wszystko do czasu...

Z każdą stroną akcja w książce przyspiesza. Obserwujemy nie tylko proces przestępcy, jego próby uniknięcia kary, ale również porwania, strzelaniny, samobójstwo, rolę świadka koronnego, grypsy oraz namiętność narastającą między głównymi bohaterami. Czy będą mieli szansę na wspólną przyszłość?

Książka nie jest może wybitnym kryminałem, ale widać autentyzm dzięki temu, że autorka zna tematykę. Poza tym w lekturze nie brakuje różnorodnych emocji, jest dreszczyk niepokoju oraz zaskakujące wydarzenia. To kryminał z półki 'lekkie i przyjemne', doskonale się bawiłam podczas lektury, nie czułam się przytłoczona nadmiarem pojęć ani postaci.

To historia stojących po przeciwnych stronach barykady kobiety i mężczyzny, którzy w imię prawdy i sprawiedliwości starają się bronić lub oskarżać innych.

To również historia przestępcy, który nie zamierza spędzić wielu długich lat w więzieniu a dzięki pomocy kogoś z zewnątrz, nie cofnie się przed niczym. Walczy o siebie wszystkimi dostępnymi sposobami.

Podsumowując - "Prokuratora" czyta się bardzo szybko a dzięki naprzemiennej narracji Kingi i Łukasza wnikliwie poznajemy ich stanowiska, myśli oraz plany, zaś ich słowne przepychanki nadają fabule lekkości i uroku. Opowieść pełna determinacji, zazdrości, gniewu, urażonej dumy i wściekłości. A kiedy zagłębimy się w historie z przeszłości bohaterów i panujące układy, elementy układanki wskoczą na swoje miejsca.

Koniecznie muszę pozyskać kolejne tomy tej serii i poznać dalsze losy bohaterów! Polecam!

Będę z Wami szczera – na samym początku gdy tylko koleżanka podsunęła mi tę pozycję powiedziałam „cooo!? Kryminał !? Kobieto czy Ty się z …. na rozumy pozamieniałaś !? Nigdy w życiu!” i może nie uwierzycie ale jakie było moje zdumienie gdy z każdą przeczytaną kartką książka ta pochłaniała mnie bardziej i bardziej aż nie wiadomo kiedy się skończyła😭 Można powiedzieć, że pochłonęłam ją w expresowym tempie!

„Prokurator” łączy w sobie kilka różnych elementów jak kryminał, erotyk, humor i akcja które połączone dają naprawdę piorunujący efekt!

Naprawdę warto!😎🔥

Proponuje zamówić cały pakiet :) Chyba, że ktoś lubi biec do księgarni, aby się dowiedzieć co kryją pozostałe dwie części :) Przeczytane jednym tchem... świetna, zabawna, dużo się dzieję i jestem mile zaskoczona i chciałabym więcej. Czekam na kolejne książki autorki (Komisarz, Podejrzany, Karuzela i Sitwa również polecam mocno).

Uwielbiam kryminały,sensacje w dodatku chętnie taką która zahacza o świat sądowo -prawniczy zarówno jeśli chodzi o książki jak i seriale oraz filmy.

Pewnie dlatego też w końcu sięgnęłam po książkę Pauliny Świst pt Prokurator. Faktycznie autorka musi się obracać w kręgu prawniczym, bo po lekturze jestem zdania, że świetnie oddaje jego klimat. A główna historia wciąga od pierwszych stron. Przyznaję, że jak zaczęłam czytać myślałam, że to będzie romans z elementami kryminału. Na szczęście historia miłości Kingi i Łukasza nie zmniejszyła wartości wątku kryminalnego. Zwykle nie przepadam za zmianą narracji w książce,ale tutaj jest to w pełni uzasadnione. Bohaterowie są ogromnie charyzmatyczni, a akcja bardzo wartka więc czyta się bez chęci choćby zrobienia sobie herbaty.

[Adres usunięty]

Obecnie rynek wydawniczy jest dość mocno zatłoczony i trzeba użyć dość niebanalnych środków, aby zwrócić uwagę czytelników.

Na przykład stworzyć oryginalną, ładną okładkę przykuwającą wzrok, napisać na niej – „ Ostry seks, Ostry Język, Ostra jazda”. Napisać, że to brawurowy debiut nieznanej dotąd pisarki i ukryć jej nazwisko pod pseudonimem. Dodać do tego, że podobno jest znaną prawniczką, podobno ma swoją kancelarię adwokacką, podobno nie przegrała żadnej sprawy. Podobno. Nikt nie wie, kim jest Paulina Świst, a prawdziwego nazwiska autorki zapewne nigdy nie poznamy.

Im więcej niewiadomych tym większa ciekawość czytelników, tym większe zainteresowanie książką. Muszę przyznać, że specjalistów od reklamy wydawnictwo MUZA ma akurat całkiem dobrych. Powieść znikała z półek księgarskich niczym ciepłe bułeczki do tego stopnia, że wydawca po dwóch tygodniach musiał zdecydować się na dodruk.

Debiut Pauliny Świst wzbudził spore kontrowersje, rozpalił dyskusje, spowodował mnóstwo domysłów. Opinie czytelników są skrajnie podzielone od słów pełnych zachwytów do dość ostrej krytyki, nic pomiędzy.

Wszechobecna reklama oraz moja słabość do pięknych okładek, spowodowały, że zakupiłam całą serię. Wiadomo, że nie okładki są głównym atrybutem oceny książki, ale ciekawy design przyciąga jednak wzrok i zwraca uwagę. Zabrałam mój nabytek ze sobą na spóźnione wakacje, jako lekturę typowo rozrywkową i swoją rolę doskonale spełniła. Nie oczekiwałam zbyt wiele i właśnie tyle dostałam. Chciałam się dobrze bawić i tak było.

„ Prokurator „, to powieść z niezbyt skomplikowaną intrygą, napisana lekkim językiem, dzięki czemu czyta się ją błyskawicznie, lektura w sam raz na jeden wieczór. Akcja toczy się szybko i płynnie w zawrotnym tempie bez owijania w bawełnę, gdzie wiadomo, kto jest ten dobry, a kto zły. Wszystko przyprawione scenami seksu, które nie przeszkadzają w lekturze bo są niezbyt nachalne, nie dominują i nie przytłaczają. " Prokurator " to pikantny romans z tłem sensacyjnym, chociaż nie jest zbyt rozbudowany fabularnie, ale tak wiele się dzieje, że nie ma czasu na oddech. Cała historia skupiona jest wokół jednego czarnego charakteru groźnego bandyty „ Szarego „, jego adwokata i oskarżyciela. Ona – Kinga Błońska, młoda, atrakcyjna pani adwokat, ON – Łukasz Zimnicki przystojny i obrotny pan prokurator, wpadają na siebie przypadkiem w nocnym klubie szukając przygody na jedną noc, ale jak się wkrótce okaże życie bywa przewrotne. Pomimo, że tego nie planują spotykają się ponownie...na sali sądowej, ale żeby było ciekawiej po przeciwnej stronie barykady. Okazuje się, że oboje zaangażowani są w tę samą sprawę. Ona broni znienawidzonego przyrodniego brata, ON go oskarża. Bohaterowie Świst, to mieszanka wybuchowa, ciągle między nimi iskrzy, cały czas ze sobą walczą, nie sposób się z nimi nudzić. Autorka oddała narrację naprzemiennie obojgu bohaterom, co pozwala poznać ich odmienne punkty widzenia. Szkoda tylko, że są mało odkrywcze i niemal wyłącznie o seksie. Początkowo trudno mi było przystosować się do tej narracji, kiedy z perspektywy głównej bohaterki przenosimy się do perspektywy głównego bohatera. Momentami było to dość monotonne, kiedy jedno wydarzenie widzimy podwójnie i czasami się powtarzało, powielało. Zawodzi też warstwa słowna powieści, bo jest banalna, wulgarna, wręcz brutalna. Ostry język w postaci zabawnych dialogów i ciętych ripost owszem nawet mi się podobał, ale nagromadzenie mnóstwa wulgaryzmów, a zawłaszcza w ustach kobiet, zaczynał w końcu mnie męczyć, bo co za dużo to nie zdrowo. Zapewne stąd wzięły się podejrzenia czytelników, że pod kobiecym pseudonimem, kryje się mężczyzna. Muszę przyznać, że miałam podobne odczucia.

Książka jest specyficzna, ponieważ nie ma rozdziałów, podzielnikiem jest tylko wspomniana wcześniej zmiana narracji pomiędzy bohaterami. Ten brak rozdziałów nadaje powieści dużej dynamiki, co powoduje, że czyta się ją szybko i płynnie. Nie wymaga nadmiernego zaangażowania myślowego i jeżeli nie postawi jej się zbyt dużych wymagań, a będzie szukać lektury typowo rozrywkowej, to jak najbardziej spełni swoją rolę i można się świetnie przy niej bawić. Powieść zdecydowanie raczej dla dorosłego czytelnika.

Książka PROKURATOR jest fantastyczna! Od pierwszych stron nie można się oderwać. Dokładnie tak jak na okładce jest: OSTRY SEKS, OSTRY JĘZYK, OSTRA JAZDA! Historia budzi emocje, trzyma w napięciu niemal przez całą książkę.

Przeczytam pozostałe części: KOMISARZ I PODEJRZANY - również gorąco polecam! Wszystkie trzy książki śmiało można pochłonąć w jeden dzień!

Z niecierpliwością czekam na koleją serię PAULINY ŚWIST.

To jest miłość od pierwszego wejrzenia. Od pierwszego opisu. Miłość do książki, autorki i Zimnego. Po kilku stronach wiedziałam, że dokładnie tego mi było trzeba.

Gdy facet który miał być tylko na jedną noc (mimo, że dał ci najlepszy seks w życiu), nagle staje przed tobą w pracy mordując cię wzrokiem, to na prawdę nic dziwnego, że oblewa cię zimny pot.

Gdy kobieta, z którą w nocy zabawiałeś się na prawdę ostro (i bardzo ci się to podobało) zniknęła bez słowa a dzień później spotykasz ją w sądzie, no cóż krew ma prawo zawrzeć ci w żyłach.

On. Oskarżyciel. Prokurator Łukasz "Zimny" Zimnicki. Góra testosteronu, furia w ludzkiej postaci, zdecydowany, impulsywny, zaborczy i piekielnie intrygujący.

Ona. Obrońca. Mecenas Kinga Błońska. Chodzący w szpilkach mały, pyskaty, gryzący i warczący buldog. Cyniczna, złośliwa, bezczelna i diabelnie podniecająca.

Gdy dwa takie ogniste temperamenty się spotkają to jedno jest pewne, na nudę nie będziemy narzekać. Do tego świetny watek sensacyjny i czyta się to jak najlepszy film akcji.

Mimo iż książka nie jest długa, dzieje się dużo i szybko a to za sprawą formy. Nie mamy tu rozdziałów, tylko na zmianę narrację ze strony Kingi i Łukasza, ale nie taką zwykłą. Fragmenty są krótkie, nawet na niecałą stronę, czasami nakładają się na siebie a czasami są ciągiem tej samej chwili. Dodaje to mnóstwo dynamiki i pcha akcje na łeb na szyje. Muszę przyznać, że pierwszy raz się z czymś takim spotkałam i bardzo mi się to podoba.

"Ostry seks. Ostry język. Ostra jazda." - hasło z okładki bardzo trafnie sumuje tą pozycje. Ale uwaga! Nie każdemu taki język przypadnie do gustu. Tu nie znajdziecie kwiatków i serduszek, jest dużo wulgaryzmów i dosadnych opisów. Mi to nie przeszkadza, ale mnie ogólnie ciężko jest zniesmaczyć i zaszokować. Uprzedzam, żeby później nie było.

Nie potrafię tego racjonalnie wytłumaczyć, ale gdy tylko zobaczyłam okładkę musiałam przeczytać opis a gdy to zrobiłam wiedziałam że będzie moja. Chętnie bym też przygarnęła Zimnego, chodź pewnie nie ja jedna ;)

Chodzą słuchy, że książkę tę napisała pod pseudonimem ceniona prawniczka, wlewając w nią dużo autentyzmu ze swojego "podwórka". Wszyscy twierdzą, że się ukrywa bo Prokurator jest bulwersujący i kontrowersyjny. Ja uważam, że jeśli jest w niej tak dużo prawdy, to gdzieś w tym kraju jest pierwowzór Zimnickiego i gdyby nie pseudonim to do autorki ustawiały by się kolejki po jego adres, ze mną na czele ;)

Od pierwszej strony uśmiech nie schodził mi z twarzy, szczerzyłam się jak głupi do sera. Duża dawka humoru, seksu, akcji i dwójka diabelnych bohaterów. O matko! Tak! Tego mi było trzeba! Dokładnie tego! Możecie sobie myśleć, że przesadzam bo przecież to nie jest ambitna literatura, ale wiecie co? Chrzanić to! Czytając Prokuratora bawiłam się wyśmienicie i niecierpliwie czekam na kolejne książki autorki.

Fantastyczny debiut literacki! Intrygująca historia kryminalna, wątek rosnacego erotycznego napięcie miedzy bohaterami (ładnie podany), zwroty akcji.. - sprawiają, ze rośnie napięcie i ciekawość czytelnika! Polecam gorąco! :)

„Zazdrosna baba jest najwredniejszą istotą na ziemi.”

Swoją przygodę z twórczością Pauliny Świst zaczęłam trochę na opak, bo od lektury „Komisarza”. Normalnie nie zdarza mi się coś takiego i zawsze strasznie pluję sobie w brodę, jeśli zaczynam czytać jakąś serię nie po kolei. Jednak tym razem wyjątkowo tego nie żałuje, ponieważ lektura „Komisarza” pozostawiła po sobie mieszane uczucia w przeciwieństwie do „Prokuratora”. Wydaje mi się, że powodem tego był przede wszystkim brak jakiejkolwiek więzi łączącej mnie z głównymi bohaterami, którą bez problemu nawiązałam z Zimnickim oraz Kingą. Przyznam szczerze, że naprawdę spodobała mi się ich kreacja. W końcu ktoś przerwał ten straszny schemat silnego mężczyzny i wątłej kobietki, od którego osobiście zaczynałam dostawać już szału. Tymczasem tutaj już od pierwszych stron wyraźnie widać chemię między głównymi bohaterami, która uwalniała w nich taką niecodzienną i zadziorną stronę ich osobowości, co naprawdę dobrze wypadło przy tak silnych i zdecydowanych charakterach.

W brew sporej ilości opinii krążących po Internecie muszę przyznać, że bardzo przyjemnie czytało się tą książkę. Była naprawdę ciekawa i wciągająca, choć momentami trochę mało realistyczna. Ciężko mi jednak określić jej gatunek, ponieważ spotkałam się tutaj mieszanką kryminału, sensacji, romansu i erotyki. Myślę, że zdecydowanie większej ilości osób przypadłaby ta książka do gustu, gdyby autorka bardziej skupiła się na jednym z tych gatunków.

„Prokurator” to jedna z tych powieści, która idealnie sprawdzi się jako coś lekkiego i niezobowiązującego na jeden wieczór. Czyta się naprawdę szybko i przyjemnie, mimo kilku wad, które spokojnie można wybaczyć początkującej autorce.

Aleksandra

Wszystkie cytaty pochodzą z książki „Prokurator” autorstwa Pauliny Świst.

--------------------------------------

Szukaj mnie na:

[Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Sięgnąłem po tę książkę, bo zaciekawił mnie opis. Zapowiadał się ciekawy kryminał. Niestety tylko się zapowiadał...

Kinga Błońska jest trzydziestoletnią panią adwokat. Prowadzi sprawę bandyty „Szarego”. Postanawia pójść się zabawić. Na dyskotece poznaje Łukasza, w którym zakochuje się niemalże od razu. Ich znajomość trwa i trwa, aż...

Utwór ten czyta się bardzo szybko, ponieważ autorka posługuje się prostym, bardzo potocznym, wulgarnym i lekkim językiem. Pod koniec akcja na moment trzyma w napięciu. Z dialogami autorka dobrze sobie poradziła.

Dwie główne postacie są bardzo irytujące. On, Łukasz, z pozoru jest twardzielem, który niczego się nie boi, ale im bardziej go poznajemy, tym coraz lepiej widzimy, że trochę wrażliwości w nim jest. Nieraz zachowuje się jak nastolatek. Ciągle w głowie mu seks. W łóżku lubi dominować i być władczy. Ona, Kinga, chce być postrzegana jako twardzielka. Ma w sobie trochę feministki; więcej wspólnego ma z facetami, aniżeli płcią piękną (oczywiście jeśli chodzi o zachowanie i upodobania, a nie fizyczność). Jest osobą często uległą. Nie raz i nie dwa zachowuje się jak nastolatka, która na słowa „ seks” oraz „penis” się czerwieni.

Chciałem przeczytać kryminał, a przeczytałem obyczajówko-erotyk. Wątek kryminalny dominuje w końcówce utworu. Trochę szkoda, bo był ON ciekawy i mogłyby być świetnym materiałem na powieść kryminalną z krwi i kości. Przez resztę dzieła czytałem o seksie i kłótniach (tak w skrócie).

Jestem bardzo zawiedziony tym, że sięgnąłem po „Prokuratora”. Schematyczność i pewna powtarzalność wydarzeń są po dłuższym czasie denerwujące. Zabójstwa czy wątki prawnicze nie sprawią, że utwór nazywany będzie kryminałem. Gdyby był ON reklamowany jako obyczajówka, zawód byłby o wiele mniejszy, a może pojawiłby się nawet zachwyt.

Sceny erotyczne powodowały, że czułem niesmak i zażenowanie.

Przed przeczytaniem dowiedziałem się, że książka ma przedstawić prawdę dotyczącą polskiego wymiaru sprawiedliwości. Z tego właśnie powodu autorka nie ujawnia swego prawdziwego nazwiska. Problem w tym, że nie została ujawniona jakaś wielka tajemnica. Nie dowiedziałem się niczego nowego.

Podsumowując, jest to najgorsza książka przeczytana w pierwszej połowie dwa tysiące siedemnastego roku. Jeśli szukacie czegoś lekkiego na jeden wieczór, sięgnijcie po „Prokuratora”, ale nie oczekujcie czegoś więcej. Kryminał to żaden (nie wiem kto wpadł na pomysł, aby go tak okrzyknąć). Czy to dobry erotyk? Nie wiem, bo raczej unikam tego gatunku.

Za przekazanie egzemplarza do recenzji dziękuję Wydawnictwu Akurat.

Prokurator to książka, którą pochłonęłam w jedno popołudnie. Napisana lekkim i plastycznym językiem sprawia, że czyta się ją błyskawicznie i z dużą przyjemnością. Znajdziecie tutaj kulisy działań prokuratury i policji, sporo seksu i dużo sensacji.

Głównymi bohaterami powieści są prokurator Łukasz Zimnicki i adwokat Kinga Błońska. Spotkali się przypadkowo w nocnym klubie i skończyli noc w swoich objęciach. Jakież było ich zaskoczenie, kiedy następnego dnia spotkali się na sali sądowej. .. po przeciwnych stronach. Połączyła ich sprawa Szarego, którego oskarżał "Zimny", a broniła Błońska, jego przyrodnia siostra. Pomiędzy bohaterami błyskało i grzmiało, co zauważył przyjaciel obojga, Barti. Sprawa okazała się trudna, a oskarżony wykorzystywał naszych bohaterów do własnej wojenki.

Były porwania, strzelaniny i trupy. A jaki był finał sprawy i jak poukładały się relacje pomiędzy naszymi bohaterami? To już musicie doczytać sami :)

Paulina Świst napisała naprawdę dobrą powieść sensacyjną, które intryguje czytelnika od pierwszych stron. Mocnych wrażeń wam nie zabraknie podczas lektury tej powieści, a sceny pełne seksu dodają jej pieprzyku. Akcja mknie jak burza, a poznajemy ją na przemian oczami Kingi i Łukasza. Bohaterowie są bardzo specyficzni i daleko im do ideałów, ale dlatego ta książka jest tak realna. Przeczytałam ją z przyjemnością i Wam polecam!

[Adres usunięty]

Zanim dowiedziałam się o istnieniu tej książki, przez przypadek natrafiłam na kilka nieprzychylnych opinii na jej temat i chyba trochę z przekory i wbrew tym opiniom z zapałem zabrałam się za czytanie. I nie żałuję, bo bawiłam się świetnie, a książkę pochłonęłam w ciągu zaledwie kilku godzin. Wydawca przysporzył sobie zapewne czytelników, sprytną reklamą książki, jak i niestety paru niepochlebnych ocen. Jednakże mnie śmieszą te wydumane recenzje i oceny niektórych czytelników czy blogerów, którzy doszukują się, Bóg wie czego w czymś, co bez dwóch zdań zostało napisane po to, aby uprzyjemnić nam czas i moim zdaniem, jako takie absolutnie się sprawdziło. To nie jest literatura „wysokich lotów” i jak dla mnie niechże taką pozostanie.

„Trzydziestoletnia, niezwykle atrakcyjna Kinga Błońska jest szczęśliwą kobietą. To znaczy była. Od wielu lat dzieliła życie z tym samym mężczyzną a zawodowo, jako błyskotliwa adwokatka, odnosiła sukcesy na sali sądowej. Teraz jednak fortuna przestała jej sprzyjać: nie dość, że przyłapała męża na zdradzie, to musiała również podjąć się prowadzenia sprawy groźnego bandyty „Szarego”. Co gorsza, „Szary” jest jej przyrodnim bratem, z którym od dawna nie miała – i nie chciała mieć – nic do czynienia.

Wydarzenia ostatnich tygodni postanawia odreagować w dyskotece. Po raz pierwszy w życiu ma ochotę zachować się nieodpowiedzialnie… i udaje się jej to aż za bardzo. Ląduje w mieszkaniu Łukasza, którego dopiero co poznała na parkiecie. Po niesamowitych miłosnych uniesieniach zaspokojona seksualnie, ale skacowana moralnie, ukradkiem wraca do domu. Zaledwie kilka godzin później przekonuje się, że pech upodobał ją sobie na dobre: "facet na jedną noc" okazuje się prokuratorem prowadzącym sprawę jej przyrodniego brata. Jakby tego było mało, wszystko wskazuje na to, że pozasłużbowe kontakty Kingi i Łukasza nie ograniczą się do jednego gorącego spotkania…”

Tak naprawdę niewiele wiadomo o autorce tej książki. Jedynie to, że Paulina Świst to pseudonim młodej prawniczki, posiadaczki indywidualnej kancelarii adwokackiej we Wrocławiu i absolwentki Uniwersytetu Jagielońskiego, a książka ta to jej debiut autorski. Wielu czytelników porównuje styl autorki do Remigiusza Mroza, a co niektórzy twierdzą nawet, że Paulina Świst to jego kolejne alter ego. Osobiście jestem daleka od takich porównań, a jeśli już to powiedziałabym, że Prokurator przypomina mi bardziej pióro Agnieszki Lingas Łoniewskiej w kilku jej książkach, w których dominuje wątek sensacyjny, z tym że styl Pauliny Świst jest bardziej zdecydowany i lekko zadziorny, co w moim mniemaniu jest zdecydowanie atutem.

Ciężko mi jednoznacznie określić, do jakiej kategorii zaliczyć „Prokuratora”, nie zgodzę się z wydawcą, że jest to kryminał, bardziej sensacja z romansem w tle, a może nawet romans z wątkiem sensacyjnym w tle. Oczywiście jest i erotyka, która niestety co niektórym stanęła kością w gardle, ale zapewniam Was, że wszystko mieści się w ramach nie przytłacza, nie dominuje i nie ma nic wspólnego z Greyem, a ci, którzy tak uważają, to Greya raczej nie czytali.

Kolejnym zarzutem wobec tej powieści, są wyidealizowani bohaterowie. Jasne, że są, ale cóż w tym złego, to nie pierwsza książka, gdzie bohater prawie sam rozprawia się z bandą groźnych przestępców ( przypomnijcie sobie, co wyprawiał Rambo, prokurator Zimnicki przy nim to pikuś ;) ). Główni bohaterowie powieści to bardzo silne osobowości. Lukasz to ambitny, a zarazem wybuchowy i bardzo porywczy prokurator, a Kinga ze swoim niewyparzonym językiem w niczym mu nie ustępuje. Taka mieszanka wybuchowa sprawia, że iskrzy między nimi już od pierwszych stron książki i stwarza wiele zabawnych, ale również bardzo emocjonalnych sytuacji.

Autentyczności dodaje im potoczny język, jakim się posługują, niepozbawiony wulgaryzmów, co oczywiście nie każdemu się podoba, bo przecież „prawnikom nie przystoi” A czyż prawnicy to nie ludzie? (Jakoś trudno mi sobie wyobrazić, że gdzieś tam w kuluarach rozmawiają ze sobą.... trzynastozgłoskowcem ;) )

Czytałam również takie opinie, że powieść jest mało autentyczna, a z prawdziwym światem prawniczym niewiele ma wspólnego. Ta powieść to fikcja literacka, zrodzona w głowie autorki, choć nie byłoby niczym dziwnym, gdyby Paulina Świst korzystała w pewnym stopniu ze swojego doświadczenia zawodowego. Odsyłam jednak do jednego z wywiadów, jaki udzieliła autorka, w którym podkreśla, że „Prokurator” „(...) to lekka lektura, a nie żadne arcydzieło(...) I po to ją napisałam, aby umilić ludziom czas.”

Powieść napisana jest dwutorowo, czyli z perspektywy męskiego, jak i żeńskiego bohatera, co jest ostatnio bardzo modnym zabiegiem, który bardzo lubię. Nie mam wątpliwości, że książka kryje błędy zarówno stylistyczne, jak i merytoryczne. Dla osób, które w jakikolwiek sposób są obeznane z tematem, będzie jeszcze łatwiej odnaleźć niezgodności związane, chociażby z pracą prawników i wymiaru sprawiedliwości. Jednak dla takiego laika jak ja wszystkie te błędy nie mają większego znaczenia i nie wpływają na odbiór książki.

Podsumowując moją małą „krucjatę” przeciwko złym opiniom o tej książce: „Prokurator” to naprawdę bardzo dobry debiut pośród książek z tej kategorii. Posiada niebywale ekscytującą i porywającą fabułę, usianą strzelaninami, porwaniami i pościgami jak przystało na powieść sensacyjną. Miłośnicy romansów będą również usatysfakcjonowani iskrzącym namiętnością wątkiem miłosnym. Książka wciąga już od pierwszych stron za sprawą dynamicznej akcji, pełnokrwistych i niepozbawionych brawury bohaterów i wszechobecnych emocji, tych dobrych, jak i zarówno tych złych. Na rynku wydawniczym ukazała się kolejna powieść autorki „Komisarz” i mam nadzieję, że Paulina Świst pójdzie za ciosem i w krótkim czasie możemy spodziewać się kolejnych tak ciekawych powieści. Polecam zdecydowanie!

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Bisness Culture!

„Prokurator”, to historia przedstawiająca losy Karoliny i Łukasza – dwóch magnesów, które raz przyciągają się do siebie, a raz odpychają. Co począć, kiedy osoba, której pragnie się najbardziej na świecie, jest jednocześnie naszym wrogiem, osobą, która może zagrozić naszej karierze? Dokładnie to spotkało dwójkę głównych bohaterów. Ona: trzydziestoletnia, atrakcyjna kobieta, w trakcie rozwodu, zdolna pani adwokat, odnosząca sukcesy na każdym kroku. On: bezwzględny prokurator, który dopnie swego, by osiągnąć założony cel, przystojny, władczy, nieustępliwy. Zanim dowiedzą się o tym, że są z jednej branży, trafiają razem do łóżka. Zaledwie kilka godzin później, spotykają się na sali sądowej, po przeciwnych stronach, w sprawie groźnego bandyty.

Jest dokładnie tak, jak zostało to napisane na okładce: ostry seks, ostry język, ostra jazda. Okładka i promocja książki mogą nieco mylić. Zdecydowanie mało w niej kryminału. Fabuła bardziej skupia się na życiu Karoliny i Łukasza. Gdzieś wokół cały czas unosi się erotyczne napięcie. Opisywane sceny seksu niekiedy ocierają się o znaną serię dotyczącą Christiana Greya i Anastasii Steel. Niech Was to jednak nie zwiedzie. Książka ma zupełnie inny kierunek. Nazwałabym tę powieść erotykiem prawniczym i muszę przyznać, że jest to niezłe połączenie.

Podoba mi się przedstawienie głównych postaci, oboje są uparci, porywczy, cyniczni oraz wyrafinowani. Wiedzą czego chcą, a w trudnych sytuacjach nie chowają głowy w piasek. Razem tworzą substancję wybuchową, której nie ma równych. Wciągnięci w machlojki półświatka. Nie jedna osoba mogłaby pozazdrościć im kariery, ale także dogrania w sprawach łóżkowych ;)

Śledząc portale poświęcone literaturze, zauważyłam, że spora część czytelników po zapoznaniu się z zarysem fabuły oczekiwała zupełnie czego innego. Ja nie byłam zaskoczona, po przeczytaniu wielu recenzji byłam nastawiona dokładnie na to, co otrzymałam.

Istnieją spekulacje na temat tego, jakoby Paulina Świst była kolejnym przydomkiem, pod którym kryje się znany polski pisarz. Osobiście w to nie wierzę, myślę, że autorka pisze pod pseudonimem ze względu na swoją pracę. Przyznaję, niecodziennym, kobiecym hobby jest zamiłowanie do piłki nożnej i wojennych gier komputerowych, ale przecież nie jest to niemożliwe. Istnieje również podobieństwo okładek ich książek, są one tworzone przez tego samego człowieka – Mariusza Banachowicza. Notka o autorce przypomina mi charakterem Chyłkę, ale to może jedynie szukanie dziury w całym. Zobaczymy, jak ten temat się potoczy dalej.

„Prokurator” jest uwodzicielski, intymny, ale również aferalny i bandycki. Wciąga oraz zaskakuje. Spodoba się miłośnikom książek erotycznych, którym nie będą przeszkadzać inteligentne, wymuskane postacie oraz stereotypy, których w tej pozycji jest bez liku. Romans, seks, sensacja, prawo – to składniki przewodnie powieści. Właściwie ciężko jednoznacznie stwierdzić jej gatunek, gdyż sam akt seksualny nie został tu przedstawiony tak, jak to bywa w typowym erotyku. Z całą pewnością nie jest to powieść dla każdego, nie odważyłabym się podarować jej starszemu pokoleniowi, ale dla miłośników pikanterii z nutą kryminału, będzie w sam raz.

„Prokurator” to debiut literacki autorki ukrywającej się pod pseudonimem Paulina Świst. Wydawca ostrzega, że prawdopodobnie nigdy nie poznany jej prawdziwej tożsamości, ale uchyla lekko rąbka tajemnicy, zdradzając, że za pseudonimem tym kryje się młoda i ceniona prawniczka. Czego można spodziewać się po powieści, której okładka krzyczy hasłami o ostrym seksie, ostrym języku i ostrej akcji?

(...)

Pierwszą rzeczą, na którą zwróciłam uwagę, czytając „Prokuratora”, jest fakt, iż książka ta nie ma rozdziałów. Fragmenty napisane z punktu widzenia Kingi przeplatają się z fragmentami napisanymi z punktu widzenia Łukasza. Punty widzenia niekiedy nakładają się na siebie, ukazując reakcję Kingi na zachowanie Łukasza lub odwrotnie, niekiedy bezpośrednio kontynuują akcję, pokazując daną scenę tym razem z perspektywy tego drugiego bohatera, niekiedy zaś oddziela je jakaś niewielka przerwa czasowa. Da się do takiej narracji przyzwyczaić, ale brak rozdziałów czasami jednak mi doskwierał. Rozdziały dają krótką chwilę na oddech, pozwalają na niewielką przerwę w opowiadanej historii, mają zaostrzyć apetyt na dalsze czytanie. Tych właśnie chwil na oddech zabrakło mi w Prokuratorze. Historia Kingi i Łukasza pędzi naprzód bez większych przystanków, a czytelnik jest przerzucany między bohaterami chwilami niczym piłeczka pingpongowa.

Sama fabuła okazała się całkiem niezła. „Prokurator” to mieszkanka kryminału i romansu z drobną domieszką erotyki. Wbrew temu, co sugeruje okładka, ostrego seksu tutaj raczej nie znajdziecie. Jeśli ktoś, sięgając po tę pozycję, liczy na prawdziwie ostry erotyk, najpewniej się rozczaruje. Powieść skupia się przede wszystkim na relacji bohaterów i sprawie „Szarego”, z większym jednak naciskiem na proces i to, co się wokół niego dzieje. Mamy zatem całkiem burzliwy romans, rodzinne tajemnice, kryminalne intrygi i zaskakujące zwroty akcji. Świat prawników, dobrych i złych policjantów oraz niebezpiecznych gangsterów. Wyszła z tego całkiem przyjemna, wciągająca mieszanka.

Pochwalić muszę kreację bohaterów, choć nie wątpię, że niektórzy mogą uznać ją za sztampową. Kinga i Łukasz to postacie o silnych osobowościach. Kinga sporo przeszła, co umocniło jej charakter. To silna kobieta, która zdolna jest do poświęceń. Łukasz to z kolei taki typowy badboy – twardy, męski, pewny siebie na sali sądowej i wśród kobiet, które potrafi uwieść z łatwością. Między nimi iskrzy, a że oboje są nieustępliwi i obdarzeni ciętym językiem, często dochodzi między nimi do ciekawych słownych utarczek pełnych celnych ripost. Podoba mi się to, jak z czasem rozwijała się ich relacja i jak sami bohaterowie zmieniali się na moich oczach.

Książkę, pomijając kwestię braku rozdziałów, czytało mi się całkiem dobrze, ale po jej przeczytaniu naszła mnie pewna refleksja. Mam pełną świadomość tego, że to fikcja literacka, jednak taka powieść może w pewnym stopniu uświadomić człowiekowi, jak osoby związane z prawem mogą nim manipulować, by chronić swoje osobiste interesy i osiągnąć zamierzony cel. To jednak trochę przerażające, bo człowiek zaczyna się zastanawiać, jak często dochodzi w ten sposób do nadużyć.

Na koniec jeszcze jedna rzecz, która mocno rzuciła mi się w oczy, a która w mojej opinii powinna być poprawiona. Nie wiem, czy to wyłącznie moje odczucie, ale współczesne powieści, w których bohaterowie idą ze sobą do łóżka, nie powinny pomijać kwestii antykoncepcji. Tutaj, niestety, Kinga i Łukasz uprawiają seks bez zabezpieczenia, z czym nie wiążą się żadne konsekwencje. Po pierwszej nocy Łukasz przez chwilę rozmyśla o tym, że nie użyli prezerwatywy, jednak potem ten temat nie istnieje w ogóle. Tak nie powinno być. Bohaterowie powinni być w tej kwestii odpowiedzialni.

To jak ostatecznie mają się obietnice z okładki do rzeczywistości? Ostry seks? Niekoniecznie. Ostry język? Owszem. Ostra akcja? W pewnym stopniu tak. „Prokurator” to całkiem niezły debiut. Oczywiście nie jest ON pozbawiony pewnych drobnych wad, ale wierzę, że kolejne powieści Pauliny Świst będą już lepsze. Widzę tutaj spory potencjał na przyszłość.

Blog: [Adres usunięty]

Nietuzinkowa propozycja polskiego autorstwa pozytywnie mnie zaskoczyła. Mimo, że okładkę widziałam na instagramie, jakoś nie byłam do niej przekonana. Nie była to moja pozycja na liście must have, ale zaciekawiliście mnie skrajnymi opiniami, ocenami książki. Postanowiłam więc w wolnej chwili zainteresować się tą pozycją. Powiem więcej, tak naprawdę nie miałam pojęcia z jakim gatunkiem będę miała do czynienia. Pisaliście o erotyku, o kryminale oraz literaturze obyczajowej. Książka miała stanowić miły przerywnik wśród mrocznych thrillerów, które ostatnio czytałam. Na okładce znalazłam informację o tym, że mam do czynienia z kryminałem, w którym oprócz sensacji znajdę także ostry seks i ostry język. Doskonale. Mieszanka, którą lubię najbardziej.

Kingę poznajemy gdy w jednym z gliwickich nocnych klubów próbuje zapomnieć o swoich niepowodzeniach. W zasadzie słowo zalać w pełni oddaje obraz całej sytuacji. Gdy do baru przysiada się elegancki mężczyzna w średnim wieku, który mocno kontrastuje z klientelą tego lokalu, Kinga decyduje się to wykorzystać. Po krótkiej wymianie zdań i kilku uszczypliwych komentarzach, przedstawia się mężczyźnie jako Klementyna i proponuje nowo poznanemu Łukaszowi, aby wspólnie opuścili lokal. Chwilę później, już w jego mieszkaniu Kingę dopadają wątpliwości, próbuje się wycofać, ale na refleksję jest już zdecydowanie za późno. Od tej chwili kontrolę przejmuje Łukasz. Kinga zostaje na noc. Rano zażenowana swoim zachowaniem wymyka się niepostrzeżenie z jego mieszkania. Łukasz zdaje się być zaskoczony całą sytuacją. Na przemyślenia nie ma jednak zbyt wiele czasu. Łukasz jest prokuratorem, który następnego dnia ma poprowadzić niezwykle ważną dla jego kariery sprawę niezwykle groźnego bandyty „Szarego”. Dowody i zeznania świadków są niepodważalne. Jednak zachowanie oskarżonego zaczyna go niepokoić. W ostatniej chwili zmienia obrońcę. Słyszał o niej. Ponoć jest ostra jak brzytwa. Jednak o Łukaszu można powiedzieć to samo. On nie przegrywa. Obawia się jednak że Szary może się pokusić o różne nieczyste zagrania, aby uciec od odpowiedzialności. Gdy drzwi sali sądowej się otwierają i do środka wchodzą oskarżony z adwokatem Łukasz czuje się jak rażony piorunem. Okazuje się, że adwokatem jest nikt inny jak poznana w klubie Klementyna. Szok i furia odbierają mu na chwilę mowę. Ich relację, nawet jeśli zrobili to nieświadomie komplikują postępowanie sądowe. Przepisy zabraniają jakichkolwiek bliskich kontaktów prokuratora z obrońcą. Łukasz domyśla się, że ubiegła noc mogła być doskonale obmyśloną pułapką. Łukasz ciężko pracował nad tą sprawą i nie da jej sobie tak łatwo odebrać. Tymczasem Kinga upokarza go przed sędzią wykazując błędy w postępowaniu przygotowawczym. Prokurator jest żądny mordu. Po rozprawie odnajduje Kingę i w kilku dosadnych słowach daje jej do zrozumienia, że popełniła kolosalny błąd wchodząc mu w drogę. Nie wie jednak, że Kinga została szantażem zmuszona do obrony Szarego. Istnieje bowiem ktoś o wiele ważniejszy, kogo Kinga stara się za wszelką cenę chronić. Dla niego jest w stanie postawić na szali swoją karierę.

Szczerze mówiąc jestem zaskoczona zaklasyfikowaniem książki w kategorii kryminał. Myślę też, że oceny tej pozycji, które zaczęły się pojawiać tuż po mojej lekturze mogą wynikać z błędnej klasyfikacji tej pozycji. Dla mnie bowiem ta książka to udany erotyk, tudzież obyczajówka, bardzo nieobyczajna z bardzo udanym wątkiem sensacyjnym. Odsłania przed nami tajniki pracy operacyjnej polskiej prokuratury i policji. Jednak w zbyt wąskim zakresie, aby mówić o kryminale. Tym bardziej rozumiem niepocieszonych, który z tą lekturą wiązali nadzieje na odkrycie szczegółów rozpracowania śląskiej mafii. Jednak to na niełatwych relacjach tych dwojga skupia się cała uwaga.

Tak jak już pisałam na wstępie, książka bardzo przypadła mi do gustu. Ogromny szacunek dla Paulina Świst, piszącej co prawda pod pseudonimem, która w polskich realiach osadziła historie niczym z Greya. Szczególnie bliskie są mi miejsca, które opisuje w książce. Jako rodowita Ślązaczka bardzo to doceniam. Jako plus uważam również doskonale stopniowane emocje, zarówno pomiędzy partnerami jak i w wątku kryminalnym, który powtarzam jest naprawdę zacnie skonstruowany. Krótkie rozdziały i naprzemienna narracja świetnie ze sobą współgrają, a odbiorca ma szansę przekonać się jak bieg zdarzeń wpływa na poszczególnych bohaterów.

Historia budzi emocje, trzyma w napięciu niemal do samego końca. Relacje głównych bohaterów śledziłam z wypiekami na twarzy. Oboje są uparci i po trupach dążą do celu a w ich relacjach wielokrotnie pojawia się brawura i brutalność. Polecam jako sensacyjny erotyk. Doskonale się przy nim bawiłam. Niezwykle odprężająca historia. Na zakończenie dodam, że już jesienią ma się pojawić kontynuacja książki. Jako że klimat tej pozycji ogromnie przypadł mi do gustu skuszę się na kolejną książkę Pauliny Świst. Liczę, że Komisarz będzie równie udany jak Prokurator.