Poświęcenie

"Poświęcenie" Adriany Locke to urzekająca i pełna wzruszeń ksiąŻka. ♡

Takie piękne historie to perły na moim regale i naprawdę, mimo że jest tyle książek na świecie to takie historie ciężko jest znaleźć.

Straciła męża w wypadku. Została sama. Z długami i maleńką córeczką. Ledwo wiąże koniec z końcem, a za każdym razem życie kładzie jej kolejne kłody. Jest na skraju wytrzymałości, a do tego ciągle spotyka Crew.

Crew jest bratem jej zmarłego męża, jej pierwszym chłopakiem i powodem dla którego go nienawidzi. Opiekuje się Julią chociaż ona nie chce jego pomocy. Pomaga jej, by choć trochę poczuć się lepiej, przez błędy przeszłości.

Kolejna katastrofa sprawia, że Crew staje przed szansą, by wszystko naprawić. I ON jest w stanie POŚWIĘCIĆ wszystko.

Cudowna historia, wyciska morze łez. Piękna siła wybaczania, miłości i wzajemnej pomocy oraz zaufania.

Polecam gorąco!

Recenzja z mojego instagrama zaczytana_paolka

Gdy umiera nam ktoś niezwykle bliski, nasze życie na zawsze się odmienia. Właśnie taką sytuację przechodzi Julia. Jej mąż ginie w wypadku, nie wystarcza jej funduszy do utrzymania mieszkania i musi przeprowadzić się do małego lokum, a jedyną osobą, która sprawia, że jeszcze się nie załamała jest ich córka Ever. Brat zmarłego, Crew, stara się im pomóc, chociaż kobieta nie chce jej przyjąć. No ale w życiu nie może być łatwo, prawda? Dlatego gdy przychodzi diagnoza, ponownie ich doczesność przechodzi rewolucje. Teraz najważniejsze jest przetrwanie i dostanie się na terapię. Tylko czy uda się na nią dostać? Co bohaterowie będą musieli poświęcić? Jak potoczą się ich losy?

Od początku wiedziałam, że ta powieść będzie emocjonalną bombą, ale nie spodziewałam się, że tak na mnie wpłynie. Temat różnych chorób w powieściach, zawsze ogromnie na mnie działa i przeżywam to o wiele mocniej. Autorka tak tutaj zagrała na emocjach czytelnika, że mi brakuje słów żeby to opisać.

Powieść od pierwszych stron rzuca na czytelnika gradem złych informacji i współczujemy bohaterom. Poznając ich bliżej, jeszcze bardziej chcemy by im się udało, by byli szczęśliwi lub po prostu ich przytulić i pocieszyć. Historia chwyta za serducho i wywołuje wiele skrajnych emocji.

Według mnie bohaterowie zostali bardzo dobrze wykreowani. Wydali mi się realistyczni i odpowiednio reagowali na to, co ich spotkało. Julia, wdowa, samotna matka, która musi zapewnić córce byt stara się ze wszystkich sił. Chce być samodzielna i stara się ukrywać rzeczywisty stan w jakim żyje. Boi się komuś zaufać, bo nie raz ktoś ją zawiódł. Trudno jej pogodzić się z odejściem męża, ale wie, że nie może się poddać. Dla swojego dziecka zrobi wszystko, choć momentami przeżywa załamanie i musi wiele sobie zabraniać. Los jej nie oszczędza, ale dalej dzielnie walczy. Crew za to musiał pogodzić się ze swoją przeszłością i ruszyć dalej. Zawsze uciekał przed problemami, a teraz ma okazję pokazać, że jest odpowiedzialny i pomóc dziewczynom. Czasami zachowywał się jak dupek i nie potrafił przyjąć odmowy. To facet, który poświęci wszystko by pomóc najbliższym. Mimo jego zaborczości i nie rozumieniu słowa "nie", to polubiłam go i chciałam by jemu, jak w sumie, i Julii i Ever było jak najlepiej!

Książkę czytało mi się dobrze, z wielkim zaangażowaniem. Początek mnie zachwycił, kolejne pięćdziesiąt stron już troszkę mniej, a potem przepadłam. Jak ostatnio bardzo długo zajmuje mi przeczytanie powieści, która ma więcej niż 400 stron, tak tutaj skończyłam ją w 2-3 dni, co jest świetnym dla mnie wynikiem, a to coś znaczy jaka musiała być dobra. Emocje z tej powieści się wylewały. Trudno było mi momentami powstrzymać łzy, zwłaszcza przy niektórych wypowiedziach Ever, jej taka mądrość czy pogodzenie się z sytuacją rozbrajały kompletnie.

To powieść, która u nie jednej osoby wywoła łzy. Jest przepełniona bólem, walką i poświęceniem. Ostatnie kilkanaście stron, to siedzenie jak na szpilkach i obawa nad przekręceniem kolejnej strony. Końcówka wywołuje najwięcej emocji, dalej ogromną niepewność i strach. Jeżeli szukacie książki, która wywoła u Was całą gamę emocji, po której możliwe, że będziecie mieć kaca książkowego to zdecydowanie wybierzcie ten tytuł. Nie zawiedziecie się!

Adriana Locke stała się jedną z moich ulubionych autorek, które potrafią z ogromną łatwością rozszarpać serce czytelnika nie zważając na to, jak mocno będzie krwawić. To prawda, ale nie tylko. Locke potrafi także zebrać je do kupy w taki sposób, że nie dostrzeżemy, że kiedykolwiek było roztrzaskane. Ta książka jest niezwykle emocjonalna, ukazuje jak wiele problemów jest w stanie rzucić na nasze barki życie, czy też nieszczęśliwy los. Jak sobie z tym wszystkim poradzą bohaterowie? I jeszcze jedno, powiedzcie jak ja mam się pozbierać po takiej książce?

„Najsilniejszymi są nie ci, którzy wszędzie się tym chwalą, lecz ci, którzy toczą walki tak że nikt inny tego nie widzi”.

Julia Gentry jest bohaterką „Poświęcenia”, jest niezwykle silną kobietą, która w życiu spotkała wiele trudności. Niewiele kobiet może się z nią równać, miałam wrażenie, że w którąkolwiek spojrzy stronę spadają na nią kłopoty. Jeszcze tak niedawno Julia była szczęśliwą kobietą, przed którą świat stawał otworem gotowy do tego, by z niego czerpała pełnymi garściami. Była mężatką, a także matką słodkiej Everleigh, szwagier Crew był mężczyzną, który wpadał w tarapaty, miał niezwykle wybuchowy i niespokojny charakter. Pewnego dnia zadzwonił do Gabe’a prosząc o to, by mu pomógł, wdał się w niepotrzebną bójkę i potrzebował pomocy. Julia miała złe przeczucia, nie chciała, aby mąż opuścił dom, o swoim szwagrze nie miała najlepszego zdania, przed laty byli parą i mocno nadszarpnął jej zaufanie. Niestety Gabe nie posłuchał żony, pojechał pomóc bratu i to była jego ostatnia podróż, nigdy więcej do domu nie wrócił.

„Kiedy się kogoś kocha, człowiek jest gotowy poświęcić samego siebie”.

Crew Gentry zawsze przysparzał wszystkim problemów, nosi na swych barkach ogromne poczucie winy. Odkąd pamiętał zawsze pakował się w coś nieodpowiedniego, aby wyjść na prostą i oderwać się od mrocznej przeszłości zaczął trenować zapasy. Jest człowiekiem, jak każdy popełniał wiele błędów, których konsekwencje mocno się na nim zacisnęły. Dawniej miał kogoś, dla kogo mógł się starać, ukochaną, jednak nawet to spaprał. Sport, który był dla niego świeżym startem został jedynie wspomnieniem, kiedy mężczyzna dorobił się kontuzji, nie mógł dłużej trenować, chociaż był w tym dobry. Najgorszą rzeczą, którą sobie przypisuje jest śmierć Gabe’a, pozbawienie rodziny męża i ojca dla drobnej istotki, dla której chciał być wsparciem. Crew próbuje wspomagać Julię i jej córeczkę wiedząc, jak ciężko jej się żyje będąc zupełnie samą. Kiedyś Julia była dla niego wszystkim, niestety sam odtrącił ją wpychając po części w ramiona brata. Zniszczył ją, jej szczęście i stabilizację, mierzy się z jej nienawiścią skierowaną w jego stronę.

„Zamiast tego odwracam się, dotykam jej twarzy i patrzę głęboko w oczy. Mam nadzieję, że widzi w nich to, co czuję. Mam nadzieję, że widzi, że kochałem ją od dnia, w którym ją zobaczyłem. Mam nadzieję, że widzi, że będę ją kochał aż do śmierci”.

Crew stara się pomagać Julii, która nie radzi sobie zbyt dobrze, była zmuszona zmienić swoje dotychczasowe życie, mimo tego, że pracuje na dwóch etatach to musiała się przeprowadzić na mniejsze mieszkanie. Nie jest rozrzutna, wręcz przeciwnie stara się żyć oszczędnie, aby łatać koniec z końcem dbając o córkę. Niestety sterta rachunków jedynie wzrasta, a razem z nią długi i frustracja kobiety. Dla Everleigh jest w stanie znieść bardzo wiele, kocha córkę nad życie i nie poddaje się w walce z codziennością. Jest prawdziwą wojowniczką, która robi wszystko, aby nie przyjąć żadnej pomocy od Crew. Wszystko się jednak zmienia, kiedy na młodą kobietę spada kolejny cios, najgorsza tragedia dla każdej matki, choroba jej dziecka. Czy kobieta zaufa Crew? Czy będzie znajdzie w sobie tyle siły, aby być wsparciem dla swojej ukochanej pięciolatki? Czy dla Crew i Julii jest jeszcze nadzieja na szczęśliwe życie?

„Myślenie o tym, co sadzą o tobie inni, wydaje się głupie, gdy walczysz ze śmiercią. Jedyne, co się liczy, to życie chwilą i bycie szczęśliwym tak bardzo, jak tylko się da".

„Poświęcenie” jest wyjątkowo piękną i emocjonująca historią, która potrafi bardzo mocno wyryć się w czytelniczym sercu. Pewnie znajdą się osoby, którym może się wydać trochę schematyczna, jednak uważam, że powinno się podejść do niej bardziej z perspektywy realizmu, prawdziwości zaistniałych w nich wydarzeń. Locke napisała bardzo wartościową książkę, w której ukazuje problemy, które mogą dotknąć wielu z nas. Myślę, że większość ludzi zetknęło się ze stratą kogoś bliskiego i wie, jakie to trudne pozbierać się po niej, starać się funkcjonować w normalności, kiedy sypie się z każdym stawianym krokiem. Do tego choroba, kogoś kto powinien cieszyć się długim i szczęśliwym życiem, na bohaterów spada tak wiele trudności, że podziwiałam ich za hart ducha i posiadaną siłę. To książka, w której nie ma za wiele humoru, a romans nie jest tak bardzo na pierwszym planie. To historia o życiu, trudnych chwilach, przeciwnościach i o tym jak sobie z nimi radzić.

„Moje życie zmieniło się na zawsze w noc, w której umarł mój mąż.

Zostałam z rozbitym sercem, stertą rachunków i naszą córką, EVERLEIGH. Nie chcę polegać na nikim, a już najmniej na CREW GENTRY. Jest moją pierwszą miłością i mężczyzną, który prawie mnie zniszczył, człowiekiem, który zawódł mnie za każdym razem, kiedy go potrzebowałam.

Ale kiedy tragedia zaatakuje po raz drugi, Crew może być moją jedyną nadzieją.

Moje życie zmieniło się na zawsze w tę noc, gdy zmarł mój brat.

Zostałem z wyrzutem sumienia, stosem błędów i niewiele więcej. Opiekuję się JULIĄ GENTRY, wdową po bracie i miłością mojego życia i ich córką. Wiem, że nie chce mojej pomocy, ale i tak ją dostaje. Jestem jej to winien.

Kiedy trafi kolejna katastrofa, dostaję możliwość poprawienia sytuacji. Biorę to. Jestem gotów poświęcić to wszystko.”

„Poświęcenie” Adriany Locke długi czas przeleżało na mojej recenzyjnej kupce i teraz tego cholernie żałuję. Ta historia jest niewyobrażalnie piękna, emocjonująca i przede wszystkim chwyta za serce. I choć może komuś wyda się schematyczna, przewidywalna i dość melodramatyczna, to ja się z tym nie zgodzę, gdyż według mnie to książka bardzo wartościowa, a sama autorka ukazuje w niej problemy, które mogą dotknąć każdego znać. Pokazuje jak ciężko poradzić sobie w obliczu straty ukochanej osoby i jak trudno wtedy stanąć na nogi. Ukazuje także, jak bezradni stajemy się w momencie, gdy stajemy twarzą w twarz z chorobą, która z nas szydzi każdego dnia. To książka, w której przyjaźń, miłość, nadzieja i poświęcenie mieszają się w niewyobrażalnym bólem, strachem, lękiem i tym, co przyniesie kolejny dzień. Mnie autorka uwiodła tą historią i choć przeczytałam ją już kilka dni temu, to ona nadal siedzi w mojej głowie, nadal nad nią rozmyślam i myślę, że będzie tak jeszcze przez długi czas.

Uważam, że największym atutem tej książki są jej bohaterowie, którym autorka poświęciła wiele uwagi i pracy. Crew i Julia to postacie niezwykle ludzkie, prawdziwe, które tak jak my nie są ideałami. Każdy z nich ma swoje zalety, wady oraz nie raz popełnia błędy. Najbardziej w oczy rzuca się postać Crew, który o dziwo nie jest bogiem seksu i nie jest milionerem. To mężczyzna, który przez kontuzję porzucił swoją miłość, czyli zapasy i by przetrwać, zatrudnił się w dokach. Gdy zmarł jego brat, postanowił zaopiekować się jego żoną i córką, choć w ich domu nie był zbyt miło widziany. Gdy Julię kolejny raz dostaje od życia cios, mężczyzna postanawia jeszcze bardziej zaangażować się w życie bratowej oraz bratanicy i wie, że dla tych dwóch dziewczyn poświęci naprawdę wiele… nawet samego siebie. Jeżeli chodzi o Julię, to ta kobieta wycierpiała w swoim życiu naprawdę wiele. Otrzymywała cios za ciosem i w pewnym momencie opadła z sił, wtedy zrozumiała, że już nie poradzi sobie sama i kolejny raz wpuściła ze strachem do swojego życia i serca Crew.

Bardzo ich polubicie i jestem przekonana, że dla niejednej z Was Crew będzie prawdziwym bohaterem…

"To, co w życiu najlepsze nie przychodzi łatwo, ale właśnie te rzeczy warte są poświęcenia."

„Poświęcenie” to powieść, z której emocje wylewają się z każdej strony, mnie wiele razy doprowadziła do łez, a jeden z epilogów prawie pozbawił mnie tchu. To naprawdę piękna i wartościowa historia o miłości, o nigdy niegasnącej nadziei i o poświęceniu, do którego niestety nie każdy jest zdolny. Myślę, że wielu z nas powinno czasami wziąć przykład z Crewa, który zaprzedałby duszę diabłu, by ocalić osoby, które były dla niego najważniejsze na świecie.

Gorąco polecam!

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Szósty Zmysł.

Moja recenzja nie może być tylko stwierdzeniem: polecam Wam tę książkę, bo tak albo: jest ona świetna i warto ją przeczytać w jesienny wieczór. Chcę, aby moja recenzja rozbudziła Wasze emocje, które spowodują, że ta nowość będzie obowiązkowym must read.

Jeżeli myślicie, że dostaniecie sielankową historię miłosną, to niestety, ale nie... Adriana Locke odeszła od schematu wszystkich romansideł, jakie znamy i napisała książkę bardzo prawdziwą, głęboką i w pewnym momencie okrutną. Znajdziecie w tej książce wszystkie strony ludzkich uczuć i ta powieść wywołuje tyle emocji, że trzeba mieć albo stalowe nerwy, albo chusteczki. Jednak na początek trochę o fabule. Julia jest piękną i silną kobietą, która codziennie walczy o życie swoje i swojej pięcioletniej córeczki Everleigh. Kobieta została przedstawiona tak jak wygląda matka, gdy znajduje się pod ścianą, ale nie poddaje się tylko próbuje walczyć, ponieważ walczy ona o swoje dziecko. Oczywiście mogłaby liczyć na wsparcie męża, ale ten zginął w wypadku, a Crew, który jest bratem jej męża, mimo że chce jej pomóc to ona nie chce jego pomocy. Jednak, co stanie się, gdy na Julie spadną kolejne problemy? Czy przyjmie ona pomoc Crew i razem będą walczyć o to, by wygrać z przeciwnościami losu?

Będę szczera. Nie sądziłam, że Adriana Locke stworzy taką historię ociekającą w ludzki dramat i po raz pierwszy spotkałam się z takim przedstawieniem walki o czyjeś życie. Co bardzo mi się podobało, a z drugiej strony bałam się, że finał powieści może być druzgocący. Bohaterowie też są bardzo skomplikowani. Crew kochał Julię, ale przez swoją głupotę i strach stracił ją... Ona myśląc, że jemu nigdy na niej nie zależało, związała się z jego bratem Gage'em. Crew to bohater bardzo skomplikowany, bo na swoich barkach nosi duże poczucie winy, a ból, który mu towarzyszy jest okropny i wiadomo, że nosi ON w sercu wielką ranę. Gdy dowiaduję się o tragedii jaka spotyka Julię i jego bratanicę, chce pomóc. Postanawia się poświęcić. Nie chcę Wam zdradzać z czym mierzyli się główni bohaterowie, gdyż to kluczowe, a zarazem bardzo trudne i nie wiem nawet jak mam o tym powiedzieć.

Wiadomym było, że Crew, mimo popełnionych błędów wciąż kochał Julię. Żałował swoich decyzji z przeszłości, ale też nie przestawał udowadniać jej, że się zmienił, że dorósł, by być lepszym człowiekiem. Julia niejednokrotnie odpychała go i nie chciała jego pomocy, a ON wracał jak bumerang, ponieważ wiedział, że to jest jego rodzina – jedyną jaką ma i pomoc jej nie podlegała żadnym negocjacjom. Oczywiście nie dziwię się, że Julia nie wierzyła Crew, że zostanie, bała się jego ponownego odejścia i tego, że skrzywdzi Everleigh. A jeśli chodzi o tę małą istotkę, to ja pokochałam ją od pierwszej chwili, gdy tylko się pojawiła. Prawdziwa wojowniczka i jak na pięć lat, to bardzo dużo wiedziała, co się wokoło niej dzieje. To też za jej sprawą Julia oraz Crew w końcu się pogodzili.

Tytuł „Poświęcenie” idealnie oddaje to, co przedstawia fabuła. Crew oddał dosłownie wszystko, aby Julia i Ever były szczęśliwe. Jego walkę i życie. Styl powieści jest bardzo dobry i trudno się oderwać od jej czytania. Emocje, jakie towarzyszą podczas czytania są silne i mnie złamało się serce, gdy na Julię oraz jej córkę spadły kolejne problemy. Adriana Locke sięgnęła po temat z najwyższej półki i pokazała cierpienie dzieci w formie, która przyprawia o dreszcze. Jednak ta książka jest piękna, bo jest niezwykle prawdziwa.

Jestem zachwycona tą powieścią i polecam ją każdemu, kto nie szuka cukierkowej historii miłosnej, która jest tak słodka, że aż mdli. Jeśli chcecie czegoś tragicznego i szokującego to Adriana Locke to uczyniła – jej twórczość jest warta uwagi. Napisała nietypowy romans, który porusza serca i sprawia, że zaczynamy się zastanawiać nad tym, co jest w życiu najważniejsze.

SKOMENTUJ NA: [Adres usunięty]