Posłaniec

Poleciła mi tę książkę koleżanka i sprawiłam nią przyjemność kilku osobom wręczając zamówiene egzemplarze w prezencie.

To, moim zdaniem, hit sezonu. Wspaniała książka, rewelacyjnie napisana. Porusza odwieczny problem człowieka- jego przeznaczenie. Zycie bywa niekomfortowa melinka, w ktorej przecietniacy spedzaja czas na piciu piwa i grze w karty. Ale to los te karty rozdaje- bywa, ze one zmieniaja zycie. Polecam goraco.

Powiem wprost, miałem małe obawy co do tej książki. A konkretnie co do jej tematyki, która okazała się zupełnie inna, niż w przypadku doskonałej "Złodziejki książek". Nie wiedziałem czego oczekiwać i jak Zusak radzi sobie, pisząc o czymś zupełnie innym... Okazało się, że bezpodstawnie się martwiłem, bo książka jest naprawdę rewelacyjna! Z jednej strony zupełnie inna od "Złodziejki", a z drugiej strony od razu widać (i czuć;), że to ten sam autor, ta sama lekkość narracji (w tym wypadku 1-osobowej) i wciągająca od pierwszej strony fabuła. Polecam!

Markus Zusak to autor pięciu powieści, z których największym bestsellerem okazała się "Złodziejka książek" przetłumaczona na ponad czterdzieści języków i zekranizowana w ubiegłym roku. Niestety dotąd nie dane mi było zapoznać się z tą historią, nad czym ubolewam, jednakże w me ręce wpadło inne dzieło autora - "Posłaniec". Zarys fabuły mnie zaintrygował i przyznać muszę, że postawiłam dość wysoką poprzeczkę Zusakowi - skoro "Złodziejka książek" odniosła tak niebywały międzynarodowy sukces, liczyłam na to, że i ta historia okaże się co najmniej dobra.

Ed Kennedy jest taksówkarzem. W wolnych chwilach grywa w karty ze swoimi przyjaciółmi, włóczy się po mieście, albo pije na spółkę ze swoim siedemnastoletnim psem kawę. Od czasu do czasu odwiedza matkę, która ze wszystkich swoich dzieci jego jednego ledwie toleruje. Ed jest ucieleśnieniem przeciętności. Nieudacznikiem. Nigdy do niczego nie doszedł, niczego nie osiągnął, nie ma żadnych ambicji. Żyje z dnia na dzień nie zastanawiając się wiele nad swą przyszłością. Od lat jest beznadziejnie zakochany w Audrey, dla której jednak jest jedynie przyjacielem. Żałosne życie żałosnego człowieka. Aż nagle przychodzi dzień, w którym Ed udaremnia napad na bank. Niedługo potem dostaje pierwszą wiadomość, która zmienia wszystko. Karta, as, a na niej trzy adresy. Ed dochodzi do wniosku, że z pewnością pod każdym z nich coś się wydarzy, a ON musi tam być, musi być tego świadkiem, musi zareagować na to, co tam zastanie. Staje się Posłańcem i ma do wykonania misję. Rozpoczyna się gra, od której zależeć będzie jego przyszłość, a nawet życie... Pozostaje pytanie: kto za tym wszystkim stoi?

Dawno już nie czytałam tak pięknej, wzruszającej, pouczającej i podnoszącej na duchu opowieści. W tej książce jest szczypta magii, która sprawia, że trudno o niej zapomnieć. Jest pełna emocji. Doświadczycie nie tylko samotności, współczucia, litości, żalu, złości, nienawiści, ale też prawdziwej wiary, hartu ducha, lojalności, nostalgii, przyjaźni oraz miłości. Będziecie świadkami metamorfozy głównego bohatera. Każde kolejne wykonywane przez niego zadanie poruszy jakąś czułą nutę w jego wnętrzu, już na zawsze zapisze się w jego pamięci, odmieni jego stosunek nie tylko do otaczającego go świata oraz ludzi, ale także do samego siebie. Nic już nigdy nie będzie takie samo. Wszystko się zmieni. Na zawsze. Na lepsze czy na gorsze - tego wam nie zdradzę. Tak samo jak nie wyjawię wam przesłania jakie niesie ze sobą ta powieść. A jest one naprawdę piękne i warte zapamiętania. Jedno mogę wam zagwarantować - warto po nią sięgnąć, odkrywać krok po kroku, smakować poszczególne słowa, a na końcu poznać prawdę, która być może zmieni wasze życie. Tak samo jak Eda Kennedy'ego... Tego wam życzę.

Moja ocena: 5/6

Są ludzie, którzy niosą pomoc innym, "bo tak trzeba". Są ludzie, którzy niosą pomoc innym, bo to nakazuje im serce. Są ludzie, którzy niosą pomoc innym, "bo co powiedzą sąsiedzi?". Są ludzie, którzy niosą pomoc innym, bo mają ku temu warunki. Są ludzie, którzy niosą pomoc innym, bo to nakazuje im religia. Są ludzie, którzy niosą pomoc innym, bo sami kiedyś jej potrzebowali i czas się odpłacić. Są ludzie, którzy żyją z dnia na dzień i potrzebują wskazówek popychających ich do niesienia pomocy.

Ed Kennedy to zwyczajny dziewiętnastolatek. Nie Edward, Edmund, Edwin, tylko po prostu Ed. Według swoich słów jest "przeciętny". Sfałszował swoje dokumenty, by móc pracować jako taksówkarz, mieszka z psem Odźwiernym, który ma siedemnaście lat, okropnie śmierdzi i jest smakoszem kawy. Do tego kilka razy w tygodniu gra w karty wraz ze trójką przyjaciół - Ritchiem, Marvem i Audrey, nie ma dobrych doświadczeń jeśli chodzi o kontakty męsko-damskie, jest zakochany bez wzajemności w przyjaciółce, a jego matka uważa go za swoje najgorsze dziecko i ciągle do niego przeklina. Chłopak czuje się beznadziejnie, aż dochodzi do napadu w banku, którego jest świadkiem i nieświadomie zostaje bohaterem. Ten dzień wszystko zmienia, bo niedługo później otrzymuje kartę do gry - asa karo, na którym ma trzy adresy. Nie wie, że to początek misji, która została dla niego przewidziana przez "ktosia".

Muszę powiedzieć, że "Posłaniec" wywarł na mnie ogromne wrażenie. Od pierwszych stron książka mnie pochłonęła i do końca nie chciała puścić ze swoich objęć, nakazując skończyć ją jak najprędzej, by poznać odpowiedź na wszystkie moje pytania. Słyszałam o bardzo popularnej w ostatnim czasie "Złodziejce książek", którą na swoim koncie ma ten autor i stwierdziłam, że najpierw dam szansę jakiejś innej książce sygnowanej jego nazwiskiem. Mogę z całym przekonaniem powiedzieć, że nie żałuję tej decyzji, bo historia opisana na tych kilkuset stronach sprawiła, że na chwilę zatrzymałam się - delektowałam każdym wydrukowanym słowem, spokojnie rozważałam treść i czerpałam ogromną przyjemność z tej lektury.

Mówi się, że każdy człowiek może zmienić świat, jeśli tylko chce. Lecz prawda jest taka, że zadziwiającej większości się nie chce. Wolimy siedzieć na tyłku i nic nie robić, bo na pewno inni się zajmą pomocą. A inni uważają jak my - i powstaje błędne koło. Dlatego potrzebne są wskazówki - można je dać komuś wprost, podane na tacy i gotowe, a można również zrobić z nich zagadkę i otoczyć nutą tajemniczości, jak w przypadku Eda, który dostaje po kolei asy w karcianych barwach, a na nich drobne wytyczne. Czasem proste i łatwe do odszyfrowania, czasem trudniejsze i wymagające cierpliwości połączonej z zaangażowaniem. Nastolatek początkowo podejrzewa swoich przyjaciół, lecz później mniejszą wagę zaczyna przywiązywać do nadawcy, a większą do tego, co powinien uczynić.

Język, którym napisana jest książka nie jest wyszukany ani trudny. Można uznać że jest prosty, lecz należy mieć na uwadze, że prosty nie jest równoznaczne z prostacki. Bo historia snuta z punktu widzenia Eda ma w sobie mnóstwo uroku i wdzięku. Chłopak nie bawi się w metafory. Nie bawi się też w owijanie wszystkiego w bawełnę - ma rolę szczerego, bezpośredniego w swojej ocenie narratora, który doskonale się wywiązuje ze swojego zadania, ponieważ jego język nie drażni, a przyciąga do siebie.

Ważną rolę w książce odgrywają przyjaciele Eda, których autor wykreował drobiazgowo i ze wszystkimi szczegółami, dlatego wydają się być rzeczywiści i autentyczni - nie są to postaci na kartach książki, bo w pewnym momencie miałam wrażenie, że oni naprawdę istnieją. Mają swoje tajemnice, swoje problemy, nawyki i przyzwyczajenia. Są od siebie całkowicie inni, a jednak każdy w sobie ma to coś, co sprawia, że nie da się ich nie lubić. Nie można zapomnieć też o bardziej epizodycznych postaciach, które pojawiają się co jakiś czas - odgrywają ważne role w całej nakreślonej przez autora sytuacji. I tak jak przyjaciele Eda, są równie realistycznie przedstawieni.

Początek książki wywoływał we mnie mnóstwo śmiechu, rozbawił mnie i zapewnił mnóstwo rozrywki, lecz zagłębianie się w treść i przekaz, jaki niesie ze sobą ta historia sprawiło, że ogarnął mnie całkiem inny nastrój. Poprzez spokój i zastanowienie po smutek i rodzaj wzruszenia. Łzy płynęły, lecz nie mogę powiedzieć, że posłaniec to smutna książka. To genialna w moim odczuciu opowieść o tym, co w życiu jest ważne. O ludzkiej ślepocie, jeśli w grę wchodzą inni ludzie. O ludzkim wygodnictwie, postawie "nie obchodzą mnie inni", o sytuacjach, gdy okazuje się, że nie znamy nawet naszych najbliższych. Tak naprawdę to jedyną wadą tej książki jest to, że się skończyła. To nie jest kolejna tania opowieść o niesieniu pomocy. To jest historia tchnąca ważnymi spostrzeżeniami, choć nie ma w niej dużej ilości mądrych cytatów do zapisania w notesiku. Wszystko jest pomiędzy wersami, a książkę czyta się tak niesamowicie przyjemnie, że i z radością odkrywa się ten przekaz. Nie liczą się wielkie czyny, o których mówi się na całym świecie. Liczy się próba odmiany tego, co zazwyczaj niedostrzegalne było dla nas.