Poproś jeszcze raz

Są takie książki, po których nie spodziewam się, że aż tak we mnie uderzą. To jest właśnie jedna z nich.❤️

Sama z siebie jest już bardzo dobrą historią, ale odnalezienie podobnych doświadczeń z mojego życia zbliża mnie do niej. Tu nawet nie chodzi o dokładne sytuacje z tej książki, a o podobieństwo w zachowaniu czy zbliżone odczucia, które towarzyszyły mi i bohaterom książki. Pozwólcie, że dla własnego komfortu nie przytoczę przykładów, które nas łączą, ale nie sądziłam, że tak mnie to ruszy.

Historia dwóch rodzin, które los ze sobą połączył, a potem tragicznie rozdzielił. Przyjaźń między Kate, a Peterem, którzy od dzieciństwa są sąsiadami zaczynała się przeradzać w coś więcej, ale wszystko zmienia jedna noc. Choroba psychiczna matki Petera doprowadza do tragedii i rozdziela ich na kilka lat. Ból po tamtym wydarzeniu i trauma z dzieciństwa jest obok, gdy ich drogi łączą się ponownie.

Ich życie nie kończy się cudownym love story, bo ścieżki utarte przez pokolenia ich rodzin dają o sobie znać i teraz muszą się zmierzyć nie tylko z przeszłością, ale i z własną przyszłością. To czy uda im się iść tą samą ścieżką dowiecie się sięgając po tę książkę, ale wielkim plusem tej historii jest jej wielowątkowość, bo nie tylko Kate i Peter są na pierwszym planie i zabierają głos.

„Poproś jeszcze raz” skłania do refleksji, wzbudza współczucie i pokazuje, że potrzeba tytanicznej pracy, by pewne rzeczy posklejać. Pracy przede wszystkim nad samym sobą, bo pozory prędzej czy później opadną i zostanie się sama prawda. Jednak to nie jest tylko przygnębiająca pozycja, bo nadziei i miłości też w niej nie brakuje, i właśnie to tworzy z tej książki mieszankę idealną. Czyta się ją dosłownie jednym tchem i myślę, że zostanie ze mną na dłużej, więc chyba nie może być inaczej i zostawię ją z najwyższą oceną.

Zdecydowanie ta książka trafi do osób, które przeżyły w swoim dzieciństwie (lub nie tylko) coś co nazywam dysonansem poznawczym. Można by tu przytoczyć wiele przykładów sytuacji, które wpisałyby się w to określenie. Dokładnie z tym samym zmaga się bohater powieści Peter. Jego relacja z matką jest szczególnie trudna ze względu na młody wiek chłopaka, co odbija się na jego zachowaniu i wyborach w dorosłym życiu. I choć w książce przewija się o wiele więcej wątków, ten był mi szczególnie bliski i wywołał parę ważnych dla mnie refleksji.

Poruszająca książka z ogromnym ładunkiem emocjonalnym. Dwa życia, które zaczynają się przeplatać, a jedna dramatyczna chwila jest w stanie odwrócić nasze losy o 180 stopni. Książka zdecydowanie jest ciekawie napisana i ma w sobie ogromne przesłanie. Rozdziały krótkie i konkretne sprawiają, że czyta się ją naprawdę przyjemnie i bardzo szybko. Podobali mi się też bohaterowie tej powieści, każdy z nich jest naprawdę bardzo dobrze wykreowany i autorka skupiła się na tym, aby dobrze ukazać nam relacje między nimi. Bardzo dobra książka! 

Czytając tę książkę, zastanawiałam się, w czym tkwi jej fenomen, skoro tyle autorów ją zachwala i poleca. Po przeczytaniu kilkudziesięciu stron musiałam ją na jakiś czas odłożyć. W międzyczasie przeczytałam trzy inne książki i do niej wróciłam, bo nie mam w zwyczaju zostawiać niedoczytanych egzemplarzy recenzenckich. To był bardzo dobry pomysł, bo w pewnym momencie zrozumiałam, że to nie jest zwyczajna książka.

Cofnijcie się pamięcią do czasów Waszego dzieciństwa. Pamiętacie dzieciaki, które mieszkały z Wami po sąsiedzku, chodziły razem z Wami do szkoły? Ja miałam zgraną paczkę koleżankę i dwóch kolegów z naprzeciwka. Wspólnie dorastaliśmy, bawiliśmy się i chodziliśmy do tej samej klasy. Gdy któreś z nas zachorowało nie było problemu z nadrobieniem zaległości w szkole, było od kogo spisać lekcje. Wolny czas też spędzaliśmy razem - gry planszówki, zabawa w chowanego, sanki, łyżwy, bitwa na śnieżki. Jest co wspominać. O takiej przyjaźni jest książka "Poproś jeszcze raz". Zacznijmy od początku.

"Nie da się przewidzieć, jak potoczy się życie. Nie da się po prostu czegoś spróbować i najpierw sprawdzić, czy to lubisz...bo kiedy próbujesz i próbujesz, jeszcze dłużej, po chwili już tym się stajesz."

Brian i Francis poznali się w akademii policyjnej, później razem pracowali, a z czasem nawet po sąsiedzku zamieszkali. Córka Francisa Kate i syn Briana Peter razem dorastają, chodzą do szkoły i zakochują się w sobie. Peter obiecuje Kate, że kiedyś się z nią ożeni. Ot takie mrzonki małolatów. Młodzieńczą miłość przerywa wypadek. Od tej chwili życie obu rodzin zmienia się diametralnie. Młodzi tracą ze sobą kontakt na lata. Jak wiadomo "nieszczęścia chodzą parami". Kolejna tragedia spada na rodzinę niczym grom z jasnego nieba. Okazuje się, że początek życia ma największe znaczenie. Jest największym obciążeniem dla przyszłości. Czy Kate i Peter nadrobią stracone lata? Czy będą mieli jeszcze o czym ze sobą rozmawiać? Jakie piętno odcisnęła na nich trauma z przeszłości? Czy młodzieńcza miłość może przetrwać?

Myślę, że każdy z nas ma chwile zwątpienia i zastanawia się nad tym jakby wyglądało jego życie gdyby kiedyś dokonał innego wyboru, zrobił coś inaczej? Czy byłby teraz szczęśliwszy, bogatszy? Tylko że życie to nie film tutaj nie da się przewinąć lub zatrzymać żadnej klatki. To, co robimy, jest nieodwracalne.

"Jeśli tak bardzo tego żałujesz, poproś mnie teraz. Poproś raz jeszcze. Tym razem porządnie".

Chociaż książka nie należy ani do lekkich, ani do łatwych to warto ją przeczytać. Autorka pokazuje jakie znaczenia ma przeszłość i jak kształtuje człowieka. Jak zmienia się życie rodziny w obliczu tragedii.

Traumy, choroba psychiczna, alkoholizm tematy trudne, ale warte uwagi. Ile człowiek jest w stanie znieść i wytrzymać dla dobra drugiego. Jak ciężko odbudować zerwane relacje z najbliższymi.

Polecam!

Wydawnictwo Agora dziękuję.

Życie jest wypadkową naszych decyzji ale i sumą niedających się przewidzieć zdarzeń. Losy kolejnych pokoleń splatają się ze sobą i mają na siebie wpływ, niezależnie od tego, jak bardzo byśmy chcieli tego uniknąć. Wybory wydające się być słuszne w danym momencie, za kilka lat mogą tracić na ważności i być najgorszymi z możliwych. A co by było gdyby...? Gdyby wybrać inne miejsce do zamieszkania, gdyby zakochać się w kimś innym, gdyby nie decydować się na taką ścieżkę kariery? Podobno wszystko dzieje się po coś. Lecz często musi upłynąć wiele lat, by zauważyć cel tułaczki i błądzenia niemal po omacku w tej szalonej podróży zwanej życiem.

Opis powieści wskazuje na powieść bliską romantycznej, skupiającej się na kochającej się do szaleństwa parze, która była ze sobą blisko od dzieciństwa. Jednak to zbyt wielkie uproszczenie tego, co zastaniemy zatapiając się w lekturze. Bowiem jest to historia dwóch rodzin na przestrzeni wielu lat, ukazująca losy zarówno rodziców jak i dzieci. A wszystko rozpoczęło się od wspólnej służby dla nowojorskiej policji przez Francisa Gleesona i Briana Stanhope`a. Mamy okazję ujrzeć początek ich amerykańskiej drogi, która tak bardzo wpłynęła na wszystko, co działo się później ale także na ich bliskich. Choć Francis i Brian różnili się diametralnie jeśli chodzi o charaktery, to obaj z oddaniem służyli społeczeństwu i na swój sposób kochali swoją pracę, choć ta odcisnęła na nich niemałe piętno. Gdy założyli rodziny i w ich świat wkroczyły Anne i Lena wydawać by się mogło, że sielski obrazek kochających się małżeństw na przedmieściach będzie przedstawiony całkiem sztampowo. Jednak nic bardziej mylnego, bo każda z tych relacji, za zamkniętymi drzwiami, mierzyła się z wyzwaniami, o których nie mówiło się głośno. Anne i Brian doczekali się jednego syna- Petera, który okazał się świetnym sportowcem i szalenie grzecznym dzieckiem. Z kolei Francis i Lena mieli trzy córki, z czego najmłodsza- Kate, z uwagi na zbliżony wiek i niedające się wytłumaczyć przyciąganie, większość dzieciństwa spędziła z Peterem u boku. Poznajemy ich losy sięgające niemałej dojrzałości, obserwujemy walki, które musieli stoczyć- zarówno razem jak i osobno. Podziwiamy ich postawy, gardzimy niektórymi wyborami, współczujemy sytuacji, które odcisnęły na nich piętno już na zawsze. Znamy ich niemal od podszewki, a i tak nas zaskakują, podobnie jak niektóre wydarzenia, które stają się ich udziałem. Wydawać by się mogło, że związek osób, które znały się od zawsze rokuje doskonale, jednak to, co zastaniemy w książce na długo pozostanie w naszej pamięci.

"Poproś jeszcze raz" to szalenie realistyczny obraz dwóch amerykańskich rodzin, które miały swoje marzenia, plany, cele, które w dość brutalny sposób zweryfikował los. To opowieść o mierzeniu się z traumami z dzieciństwa, problemami psychicznymi i alkoholizmem, tragediach, które wystawiają na próbę zarówno długotrwałe związki jak i całe rodziny, niemocy poradzenia sobie z codziennością, która zdaje się być zbyt przytłaczająca. Ale to także historia o miłości, która choć błądzi i rani, jest silna i jedyna w swoim rodzaju. Także o wybaczeniu, które czasem nie przychodzi łatwo i szybko ale nawet po latach potrafi zdjąć z piersi ogromny ciężar. O akceptacji- wyborów bliskich osób, ich błądzenia niczym dzieci we mgle w kolejnych zakamarkach swojego życia, nieuchronnej zmienności jaka staje się częścią upływającego czasu. To także powieść o zagubieniu, w który niemały wkład miały dramatyczne wydarzenia z przeszłości, kładące się cieniem na wszystkim, co działo się później. Emocjonalna, trudna, rzeczywista, z niebanalnymi postaciami, z którymi można się utożsamiać, z problemami, które wielu z nas są bliskie i przekazem, który jest naprawdę wartościowy. To książka, która zawiera w sobie naprawdę wiele i zdecydowanie jest warta każdej minuty jej poświęconej. Co ciekawe na jej podstawie ma powstać serial i osobiście z przyjemnością przyjrzę się bohaterom przeniesionym na ekran. Wszystkim szukającym książki stanowiącej niemałe wyzwanie czytelnicze gorąco ją polecam.