Saga Sigrun. Ja jestem Halderd. Cykl Północna droga. Tom 1

Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi tworzyć bohaterów z krwi i kości, bohaterów niejednoznacznych, takich jaki ch byśmy się nie spodziewali. Sigrun i Halderd są całkowicie różne, a jednak obie poruszają czytelnika i zachwycają.

Obok fascynujących postaci najważniejsza jest historia. Pisarce udało się mistrzowsko połączyć bohaterów z wielką i mniejszą historią. To na wielki, ogromny plus. Jednak najbardziej zzachwycają dwie, wspomniane wcześniej bohaterki. Ich portrety sa po prostu niesamowite. Sigrun to nie tylko postać wpisana w realia epoki, ale przede wszystkim kobieta zdolna do głębokiej miłości i pragnąca być kochaną. Towarzyszymy jej przez kolejne etapy życia, obserwujemy jej lęki, rozczarowania i wewnętrzne przemiany. Najbardziej fascynujące jest właśnie to stopniowe dojrzewanie emocjonalne – sposób, w jaki zmienia się jej spojrzenie na siebie samą, na relacje i przemijanie. Cherezińska z dużą wrażliwością pokazuje psychikę pięknej kobiety, która musi pogodzić się z tym, że uroda i młodość nie są dane raz na zawsze. W Sigrun rodzi się również niepokój dobrze znany wielu dojrzałym kobietom – obawa przed utratą uczucia, przed zdradą i tym, czy miłość mężczyzny okaże się trwała mimo upływu czasu.

Z kolei Halderd to bohaterka niezwykle złożona. Jej życie naznaczone jest cierpieniem, stratą i walką o przetrwanie. To kobieta, która musiała nauczyć się twardości, by nie zostać zniszczoną przez świat. Obserwowanie, jak z upokorzonej i wykorzystywanej dziewczyny staje się świadomą swojej siły władczynią, jest jednym z najmocniejszych elementów tej powieści. Halderd budzi jednocześnie podziw i niepokój. Obie te postaci zafascynowały mnie od samego początku, każdej z nich kibicowałam.

Ogromnym atutem książki jest także niezwykły klimat. Elżbieta Cherezińska w wyjątkowy sposób oddaje nordyckiego ducha. Osoby zafascynowane średniowiecznym klimatami północnej Europy, będą zachwycone. Mamy więc: surowość fiordów, brutalność codziennego życia, honor wojowników i nieustanną obecność przeznaczenia, czegoś nadnaturalnego, co jawi się na każdym kroku. Czytając tę powieść, niemal można poczuć zimny wiatr znad morza i usłyszeć pieśni skaldów. Autorka wspaniale ukazuje również konflikt starej wiary z chrześcijaństwem. Dawni bogowie powoli ustępują miejsca nowemu Bogu, a ludzie próbują odnaleźć się w rzeczywistości. Jak to wychodzi? Sami się przekonajcie w trakcie lektury tej niezwykłej historii.

Saga Sigrun to powieść pełna emocji – miłości, bólu, tęsknoty, gniewu i nadziei. Cherezińska nie idealizuje swoich bohaterów, dzięki czemu stają się oni niezwykle autentyczni. Każda decyzja ma swoje konsekwencje, a los splata życie postaci w sposób nieunikniony i często tragiczny. Przepowiednia, która łączy Sigrun i Halderd, dodaje całej historii atmosfery niepokoju i przeznaczenia, od którego nie można uciec.

Saga Sigrun. Ja jestem Halderd to książka, od której trudno się oderwać. To opowieść monumentalna, pełna barwnych postaci i wielkich emocji, ale jednocześnie bardzo delikatna jeżeli chodzi o bohaterki i poruszająca. Polecam ją wszystkim miłośnikom twórczości Elżbiety Cherezińskiej, a także czytelnikom, którzy szukają w literaturze epickich sag, silnych bohaterów i historii pozostających w pamięci na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Polecam i czekam na ciąg dalszy.

Nie ukrywam fascynacji prozą Elżbiety Cherezińskiej. Dziś słów kilka o sadze Sigrun, powieści, którą trudno jednoznacznie zaklasyfikować. Choć na pierwszy rzut oka można ją uznać za sagę historyczną, to jednak w czasie lektury szybko okazuje się, ze jest opowieścią o sile kobiet, brutalności północnego świata i cenie, jaką płaci się za wolność oraz lojalność.

Autorka zbudowała tu wspaniałą atmosferę, odtwarzając z ogromną dbałością realia średniowiecznej Północy. Przedstawia ją z całym dobrodziejstwem inwentarza, z jej surowością, chłodem, ludem pełnym przemocy, ale też namiętności i dumy. Opisy budują świat, który niemal można poczuć wszystkimi zmysłami, bo Cherezińska potrafi sprawić, że zapach dymu, szum morza czy ciężar zimowego powietrza stają się częścią lektury.

Na szczególne uznanie zasługują bohaterowie, którzy nie są nijacy ani jednoznaczni moralnie. Sigrun i pozostałe postacie żyją naprawdę, popełniają błędy, kierują się ambicją, strachem, miłością i gniewem. Dzięki temu czytelnik nie obserwuje ich z dystansu, lecz wchodzi w ich świat emocjonalny.

„Północna droga” wyróżnia się również stylem, bowiem jej język jest barwny, ale nie przesadzony, piękny literacko, a jednocześnie bardzo naturalny. Autorka unika banalnego sentymentalizmu charakterystycznego dla wielu sag rodzinnych.

To książka wymagająca zaangażowania, bo świat przedstawiony jest rozbudowany, a narracja wielowątkowa, jednak właśnie dzięki temu saga rozrasta się w czytelniku jak drzewo i stopniowo pochłania uwagę i emocje. Dla miłośników literatury historycznej będzie to lektura wyjątkowo satysfakcjonująca, a dla osób dopiero zaczynających przygodę z tym gatunkiem dowód, że historia może być opowiedziana z rozmachem, pasją i literacką klasą.

„Saga Sigrun. Ja jestem Halderd” to dość pokaźnych rozmiarów książka, która zabiera nas w podróż do X i XI wieku, do Skandynawii. Zawiera ona dwie części pierwszego tomu „Północnej Drogi”.

Książka opowiada los dwóch kobiet. Jedną z nich jest Saga Sigrun, która jest strażniczką domowego ogniska. Oddana dzieciom, domowi i rodzinie. Kocha męża z wzajemnością. Jednak nie zawsze jest tak jakby chciała. Jej mąż jest wojownikiem północy i gdy dojdzie do wojny, to właśnie on jako pierwszy pójdzie na nią.

Druga kobietą jest Halderd, która od dziecka nie miała łatwo. Jej rodzina straciła rodowe dobra. Pomógł jej stryj, który uwolnił ją z ubóstwa. Jej życie zmienia się gdy zostaje oddana jednemu z Panów Północy. Ma piękny dom, służbę i wszystko co zapragnie. Ale czy na pewno jest teraz jej dobrze? Jaką cenę musi ponieś za życie w wygodzie? Jednak pewnego dnia jej los całkowicie odmieni się. Jak? Nie zdradzę.

Autorka po raz kolejny oddała w nasze ręce książkę, która jest piękna. I nie chodzi mi tylko jej o wydanie, ale przede wszystkim o sposób w jaki została napisana. Tym razem oddała głos kobietą, które są silne psychicznie.

Tempo akcji jest tutaj nierówne, ale jest to celowy zabieg. Momentami jest spokojny i wprowadzający do ważnych wydarzeń. Opisy codziennego życia przeplatane są nagłymi wybuchami przemocy.

Książka w pełni oddaje nordycki klimat. Autorka wspaniale ukazie konflikt starej wiary z chrześcijaństwem. Że coś się kończy, a zaczyna się coś nowego.

Książkę polecam tym, którzy tak jak ja uwielbiają książki Pani Elżbiety Cherezińskiej. Tym, którzy szukają pełnych emocji sag z barwnymi postaciami. Polecam!