Pod taflą

"Pod Taflą" jest dosłownie feministyczną wersją znanej nam dobrze Małej Syrenki.

Nie braknie w tej historii brutalności, nadziei na lepsze jutro i jednak - strachu bohaterów.

Historia przestawiona w nowoczesny sposób, mówiąca nam o wyborach ciężkich wyborach, które trzeba dokonać.

Miałam duży dystans do książki podczas jej czytania. I mimo, że została miłe wspomnienie, kolejnej opowieści, to jednak jakiś niesmak pozostał. Autorka wciska nam niektóre fakty po kilka razy i nie wierzy chyba, że zdajemy sobie sprawę z oczywistych sytuacji.

Na pewno warto się przekonać samemu jak by nam leżała forma tej historii, jeśli lubimy świat syren.

Początkowo książka była dość przewidywalna, ze względu na to, że oglądałam "Małą Syrenkę".

Gdy zagłębiłam się w opowieść, początek przeleciał jak petarda, a dalsza część przyniosła mi tyle frajdy, że dosłownie pochłonęła mnie w głębiny mórz, a także na statek, gdzie odbywa się większość fabuły. Postacie zostały świetnie wykreowane, a ich charaktery był dopracowane do ostatniej kropki. Wydawało mi się, że wiedziałam jak ta historia się skończy – o jakże się myliłam!

Troszkę mnie zawiodło, że tak nie wiele było o świecie nad poziomem morza i odczuciach Gai w tej kwestii. Mogę jednak śmiało powiedzieć, że opowieść jest zdumiewająca!

Akcja jest wartka, a to oczywiście ogromnie wpływa na odbiór powieści. Były małe nie dociągnięcia, ale uważam, że ten tytuł wpisuje się w 10 najlepszych książek w tym roku! (2021)

Stara baśń którą odkrywa się na nowo i ani przez moment nie nudzi czytelnika. Porusza wiele wątków pobocznych dzięki czemu ma głębszą fabułę. Ogólnie książka ma wydźwięk feministyczny i udowadnia że bycie kobietą może świadczyć o sile i mocy którą posiada każdą niezależnie od niczego. Istotne są tu również wątki mniejszości i odmienności, ostrzega o toksycznych relacjach przed którymi musimy się bronić. Opowiada o miłości którą nie zawsze okazuje się być taką za jaką się wydawała. Bardzo miło się ją czyta i nakłania do refleksji.

Chyba każdy z nas zna historię Małej Syrenki. Jednak niech nie zwiedzie Was cudowna okładka "Pod Taflą", ponieważ ta historia nie jest zupełnie cukierkowa i bajkowa. Kiedy byłam mała, zawsze chciałam zostać syrenką, jednak po przeczytaniu tej historii, cieszę się, że nie zdecydowałam się na taki ruch ;)

Mogłabym opisać tą historię w trzech słowach: kontrowersyjna, brutalna i feministyczna. Jednak pewnie dla wielu osób będzie to niewystarczające. Dlatego powiem, że pokochałam tą książkę za młodziutką i początkową głupiutką główną bohaterkę, która w trakcie całej historii przechodzi niesamowitą przemianę, która chociaż zakochuje się od pierwszego wejrzenia, potrafi potem spojrzeć na to swoje zachowanie z dystansem. Pokochałam Morską Wiedźmę, która jest niesamowitą postacią i księcia z bajki, który jest totalnym frajerem.

Wydaje mi się, że każdy z tej historii wyciągnie coś dla siebie. Każdy trochę inaczej ją zrozumie i będzie to idealne wyjście do jakiejkolwiek dyskusji na jej temat, dzięki czemu nie da się przejść koło tej pozycji obojętnie. Ja zachęcam gorąco do jej przeczytania, bo uważam po prostu, że warto.

Gaja jest najmłodszą z córek Władcy Mórz i jedyną, którą bardzo fascynuje ludzki świat.

Aby zaspokoić swoją ciekawość i uczucia zdolna jest poświęcić wszystko.

"Pod taflą" to bardzo dobrze zapowiadający się mroczny i feministyczny retelling "Małej syrenki". Od samego początku książkę czytało mi się naprawdę bardzo dobrze. Imponowała mi zawziętość Gaji i przerażała stanowczość i zachowanie ,względem swoich córek, Władcy Mórz. Wszystko wskazywało na to, że będzie to baśń/fantastyka, która bardzo przypadnie mi do gustu, a moja ciekawość odnośnie tego, co nastąpi później zostanie zaspokojona. Mniej więcej do połowy książki tak było. Historię tę czytałam z zapartym tchem nie zwracając uwagi na to, że literki zaczynają mi się zlewać przed oczami. Jednak im bliżej końca, tym czułam mniejszą satysfakcję.

Wydaje mi się, że tę historię spokojnie można było jeszcze pociągnąć o kilka ciekawych wątków, a "Pod taflą" zostałaby najlepszym retellingiem jaki świat kiedykolwiek widział.

Po prostu odniosłam wrażenie, że nie autorka nie wykorzystała całego potencjału do napisania tej historii. Kiedy skończyłam, czułam ogromny niedosyt i byłam wręcz przekonana, że powinna pojawić się druga część. W głowie miałam sporo pytań, na których odpowiedzi w książce już nie znalazłam - a szkoda.

Zapowiadało się, że będzie to naprawdę mroczny, odrobinę przerażający i brutalny retelling jednej z najpopularniejszych baśni... a wydaje mi się, że tyczyło się to tylko pierwszej połowy książki.

Naprawdę wielka szkoda :( i trochę mi smutno, bo wiązałam z tą książką naprawdę ogromne nadzieje na to, że będzie to niezapomniana podróż wgłąb morskiej "krainy".