Pod powierzchnią

Moja przygoda z bohaterami Pod powierzchnią dobiegła końca i wiem zapewne więcej niż wy, ale nadal czuję na plecach oddech prześladowcy, nadal nie mam pewności, że ON trafił w ręce policji. Ta niepewność nie daje mi spokoju, i cóż ja mam począć …

Pielęgniarka onkologiczna Leigh Weston powraca do domu rodzinnego i rozpoczyna pracę w miejscowym szpitalu, na oddziale ratunkowym. Ma nadzieję, że przeszłość nie będzie już jej prześladować, a to, co nie dawało jej spokoju przez ostatnie lata, pozostało za nią. Tylko czy na pewno? Wkrótce zaczynają mieć miejsce zdarzenia, które nie dają jej wytchnienia. Czyżby pacjent, który ją prześladował powrócił? Przecież ON nie żyje? Czy to może jednak nie było prawdą? Ktoś celowo przecina hamulce w jej samochodzie, ktoś próbuje ją otruć. Czyli komuś zależy na tym, aby pozbawić ją życia. Kobieta jest przerażona i prosi o pomoc kolegę z lat szkolnych, detektywa Ryana Parkera. Prywatnie przyjaciela jej brata. Ryan jest świetnym policjantem na co dzień zmagający się z zabójstwami, a w wolnej chwili miło spędzającym czas pod wodą. W czasie ćwiczeń z ekipą nurków znajduje w jeziorze rozczłonkowane zwłoki biznesmena. Prowadzone śledztwo prowadzi do powiązań zamordowanego z Leigh Weston. Ale co ich mogło łączyć? Wkrótce zostają znalezione kolejne zwłoki, wszystko wskazuje na jednego mordercę. Zaczyna się robić nieprzyjemna i gęsta atmosfera, owianą grozą i niepokojem. Dokąd doprowadzą śledczych ślady i czy ofiary mają jakikolwiek związek z pielęgniarką, przekonajcie się sami. Przyznam, zaskoczenie długo będzie gościć na waszych twarzach. Ze mną pozostało na dłużej.

Autorka świetnie i z doskonałym zamysłem połączyła w tej powieści wątek kryminalny z subtelnym wątkiem obyczajowym. Można zaryzykować stwierdzenie, że ocieramy się o romans dwojga zakochanych w sobie przyjaciół, ale taki taktowny i delikatny, że od pierwszej strony rozgrzewa nasze serca. Uczucie rozkwitające między bohaterami daje znakomity przykład, jak powinno się zdobywać serce tej drugiej osoby, jak ważna jest cierpliwość i wytrwałość i przede wszystkim czas. Nie wolno nalegać ani się narzucać, trzeba pozwolić, aby los pokierował naszym życiem.

Wątek kryminalny jest ciekawy i pełen emocji. Wielość wątków drugoplanowych osacza główną fabułę i stanowi jej doskonałe uzupełnienie. Wszystko świetnie i zdecydowanie się zazębia i tworzy jednolitą całość, dopracowaną w każdym jej elemencie. Bohaterowie wyraziści i zdecydowani, z wadami i zaletami, walczący z rozterkami i problemami. Autorka dużo miejsca poświęciła na stronę emocjonalną przeżyć bohaterów, jesteśmy biernymi uczestnikami ich pierwszej miłości, chwil zwątpienia i przerażenia, niemocy i kłopotów, wewnętrznej walki z bolesną i traumatyczną przeszłością. Ale warto zwrócić uwagę na to, że bohaterowie będąc pośrodku tych trudnych przeżyć nie zapomnieli o Najwyższym, widzą w nim wielkie oparcie, ale i nadzieję na pomoc w pokonywaniu pojawiających się przeszkód. Piękny i napełniający nadzieją obraz, dający przykład innym, że warto – w obliczu trosk – zwrócić się do Pana, On zawsze jest obok nas i nigdy nas nie opuszcza, zawsze możemy na niego liczyć.

Pod powierzchnią trzyma w napięciu od pierwszej strony, od silnego uderzenia, którym autorka trafia nas już na samym początku. Na pierwszych stronach otrzymujemy namiastkę tego, co nas czeka później. A będzie się działo zdecydowanie i szybko, atmosfera napięcia będzie powoli przenikać wasze ciało i wnikać w każdą jego cząsteczkę. Przygotujcie się na nadmiar ogromnych i różnorodnych emocji, które na długo was nie opuszczą.

Z pełnym przekonaniem polecam najnowszą powieść Lynn H. Blackburn. Czy warto po nią sięgnąć? Jestem pewna, że tej pozycji nie może zabraknąć wśród jesiennych nowości, po które sięgniecie.

Ostatnio nie trafiam dobrze z książkami, więc sięgnęłam po klimatyczną (z okładki) powieść. Jak było?

Niestety znowu mdło i nijako. Początek bardzo dobry, zwłoki w jeziorze, chwilę później wypadek samochodowy, który jak się okazuje, był zaplanowany, a dalej... nuda Panie, nuda. W kryminale czy thrillerze (zwłaszcza w ostatnim) szukam napięcia, emocji, nawet lęku, a w „Pod powierzchnią” dostałam leniwie toczącą się powieść obyczajową z zagadką w tle oraz mocno rozbudowanym wątkiem religijnym. Niespecjalnie mnie ON zdziwił, ponieważ Wydawnictwo Dreams ma sporo powieści, gdzie wiara odgrywa bardzo dużą rolę, mimo wszystko jednak gdzieniegdzie te sceny można by po prostu pominąć. Bohaterowie bardzo dużo myślą i chętnie się tymi przemyśleniami dzielą, czy to wada? Sami sobie odpowiedzcie, ja wolałabym więcej działania, a mniej rozważań. Być może po prostu jestem nieodpowiednim odbiorcą. W kryminałach nie zawsze musi być trup za trupem, z tym się zgodzę, ale skoro już jest to dojdźmy do tego, dlaczego ta osoba nie żyje. W tym wypadku nadmiar pobocznych wątków powoduje, że powieść stoi w miejscu, a szkoda.

„Pod powierzchnią” Lynn H. Blackubrn to kryminał, a nawet thriller! Ale czy na pewno?

Podczas próbnych ćwiczeń w nurkowaniu, zostają znalezione zwłoki mężczyzny, pozbawione stóp, dłoni i głowy. Mieszkająca nieopodal jeziora Leigh Weston, jakiś czas później ulega wypadkowi samochodowemu. Okazuję się, że ktoś uszkodził hamulce. Zbieg okoliczności? Gdy dziewczyna dowiaduję się, że ktoś czyha na jej życie, wszystkie wspomnienia z traumatycznej przeszłości wracają. Znajomy poszkodowanej - policjant Ryan Parker będzie próbował dowiedzieć się prawdy i chronić ją za wszelką cenę. Czy mu się to uda?

Po takim świetnym początku, spodziewałam się dobrej historii, która wciągnie mnie totalnie! No bo tu zwłoki, tu zaraz wypadek! Ale niestety… im dalej tym było coraz to spokojniej. Kryminał przeszedł transformacje – stał się obyczajówką z wątkiem kryminalnym, z większym naciskiem na to pierwsze. Książka nie jest zła! Ona po prostu nie jest dla mnie… wymęczyła mnie strasznie. Momentami gdy już zaczynało się coś dziać, naraz akcja zwalniała i wszystko zamiast toczyć się koło sprawy, zaczęło kręcić się koło głównych bohaterów i ich uczuć… Ich ciągłe rozterki nad tym co myśli druga osoba, momentami już zaczynały mnie nudzić. Dobrze, że od czasu do czasu coś się działo (choć i tego było jak na lekarstwo), bo naprawdę chyba bym zasnęła… Ja jednak wolę jak coś w książce się dzieje, jak jest więcej emocji, a tutaj niestety było wszystko za spokojnie. Niestety „Pod powierzchnią” dla mnie kryminałem nie było. Nawet w zakończeniu czegoś mi zabrakło.

Pierwszy raz spotkałam się z tym, żeby w kryminale czy w jakiejkolwiek innej książce, główni bohaterzy tyle razy zwracali się do Boga czy prosili Boga o pomoc… nie żebym była jakimś przeciwnikiem, ale no jakoś średnio mi to się spodobało i czasami już przewracałam oczami …

Jedyne plusy to cudowna, mroczna i intrygująca okładka i styl pisania autorki – bo dzięki temu szybko przebrnęłam przez tą książkę! Pomimo wszystko, myślę, że sami powinniście wyrobić sobie opinię o niej, bowiem ma sporo dobrych ocen i recenzji na lc. Jeśli o mnie chodzi - jestem na nie!

Wciągające od pierwszych stron, mega ciekawe. Zagadka za zagadką, a akcja toczy się tak szybko, że nawet się nie zorientujecie, że przeczytaliście prawie całą (czytałam pół nocy i dopiero potem zdałam sobie sprawę, że wszyscy już śpią, a moja herbata jest dramatyczne lodowata). Idealna na jesienne dni. I noce