Pocztówki z Amsterdamu. Saga amsterdamska. Tom 2

„Pocztówki z Amsterdamu” Agnieszka Zakrzewska

Podróż w odległe krainy to nie tylko nowe doświadczenia i ludzie. Agnieszka po burzliwym początku życia w Holandii wypatruje spokoju i stabilizacji.

Wyjazd siostry, zmiana pracy oraz nowe perspektywy sprawiają jednak, że dziewczyna decyzuje się na powrót do Polski. Chwilę z najbliższymi mają przynieść ukojenie i dać wskazówki dalszego działania.

Jakie sekrety skrywa rodzinna miejscowość ?

Kto jest przyjacielem a kto wrogiem ?

Czy na odległość łatwiej dostrzec to co z bliska jest nie do zobaczenia ?

Druga część przygód podróżniczki Agi. Poprzednia droga przyniosła jej nowe przyjaźnie i doświadczenie zawodowe o jakim nigdy nie śniła. W tej przyjdzie je zmierzyć sie z przeszłością i przyszłością równocześnie.

Trudne uczucia, bliskość i tęsknota. Oddanie i życiowe role, które zmieniają wszystko. Mamy powroty okraszone niepewnością i ucieczkę przepełnioną walką o siebie samego.

Zagadki i romanse. Związki i koligacje rodzinne. Całość otula i daje piękne chwile. Polecam.

Wiem, że już kolejne części pojawiły się na rynku wydawniczym wiec zakasuje rękawy i nadrabiam… bo pewnie jeszcze wiele się wydarzy w tej historii.

To moje kolejne spotkanie z twórczością autorki. Książka "Pocztówki z Amsterdamu" jest drugim tomem "Sagi Amsterdamskiej" i powieści z tego cyklu należy czytać w odpowiedniej kolejności żeby zrozumieć wszelkie zależności oraz ciąg przyczynowo - skutkowy wszystkich wydarzeń. Na wstępie muszę wspomnieć, że książka urzekła mnie piękną szatą graficzną, cudownymi grafikami w środku oraz barwionymi brzegami, które są po prostu urocze! Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się w zawrotnym tempie. Autorka zakończyła pierwszy tom w taki sposób, że wyczekiwałam jak na szpilkach ciągu dalszego. Książkę pochłonęłam ją w jedno przedpołudnie i z ogromnym zainteresowaniem oraz zaangażowaniem śledziłam losy Agnieszki oraz bliskich jej osób - siostry, Prospera, jak i osób u których kobieta podjęła pracę czy spotkała w drodze do Holandii. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i bardzo dobrze poprowadzona. Natomiast bohaterowie zostali w bardzo ciekawy, barwny i niezwykle autentyczny sposób wykreowani. To postaci, które mają swoje wady i zalety, borykają się z różnymi mniejszymi bądź większymi problemami, zdarza się im popełniać błędy, czy postępować pod wpływem chwili, dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić w niektórych przypadkach, podzielając podobne troski i dylematy moralne. Jestem pewna, że z powodzeniem moglibyśmy spotkać ich w rzeczywistości. Na kartach powieści mogłam jeszcze lepiej poznać Agnieszkę. Jej myśli, odczucia, mogłam dowiedzieć się z czym się zmaga każdego dnia, jak jej życie zmieniło się będąc w Holandii, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć jej postępowanie oraz decyzję. Agnieszka od samego początku zaskarbiła sobie moją sympatię i tutaj moje zdanie na jej temat nie uległo zmianie. Z całych sił kibicowałam kobiecie i chciałam dla niej jak najlepiej. Oczywiście istotną rolę w tej historii odgrywają postaci drugoplanowe, które wprowadzają sporo zamieszania do życia Radzyńskiej dostarczając zarówno jej samej jak i Czytelnikowi wielu trosk i radości. Z przejęciem czytałam o tym co spotkało siostrę Agnieszki oraz ze łzami w oczach poznawałam przeszłość Annemarie. Zaczynając czytać tą historię nie spodziewałam się, że autorka aż tak mocno namiesza w życiu Raczyńskiej. Niektóre opisy sprawiały, że czułam się tak jakbym towarzyszyła bohaterom we wszystkich wydarzeń i poczynaniach i chłonęłam całą sobą wszystkie targające nimi emocje. A tych tutaj naprawdę co nie miara. Ogromnie zaciekawił mnie aspekt dotyczący rodzinnego miasteczka Agnieszki - jego tajemnic i afer, które się tutaj rozgrywały przyspieszając bicie mojego serca i trochę wciągając w tarapaty główną bohaterkę. Czekam na jeszcze dokładniejsze rozwinięcie tego wątku jak i kilku innych, które ogromnie mnie zaintrygowały. Pisarka w swojej powieści porusza wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas czy naszych bliskich, dlatego ta historia wydaje mi się jeszcze bardziej prawdziwa. Poraz kolejny ostatnie strony pozostawiły mnie z milionem pytań bez odpowiedzi i nie mogę się już doczekać ciągu dalszego. Polecam!

Z ogromną radością i wzruszeniem powróciłam do Amsterdamu – miasta tętniącego życiem, emocjami i historiami, które Agnieszka Zakrzewska snuje z niezwykłym wyczuciem. „Pocztówki z Amsterdamu”, druga część „Sagi Amsterdamskiej” to kolejny dowód na to, że autorka potrafi czarować słowem, wzruszać i zostawiać w moim sercu trwały ślad. Tym razem to nie tylko kontynuacja losów bohaterów, którzy już w pierwszym tomie skradli moje serce, ale również głęboka opowieść o poszukiwaniu siebie, odnajdywaniu szczęścia i godzeniu się z przeszłością. Agnieszka Zakrzewska pisze z taką wrażliwością i elegancją, że każda strona przypomina ciepły, serdeczny list – taki, który chce się czytać powoli, smakując każde słowo.

Bohaterowie są prawdziwi, pełnokrwiści – żyją, czują, kochają. A miejsce, w którym toczy się opowieść, nie jest tylko tłem – staje się równorzędnym bohaterem. Nie ukrywam, że twórczość Agnieszki Zakrzewskiej zachwyca mnie od dawna. Jej książki to nie tylko pięknie opowiedziane historie, ale przede wszystkim poruszające doświadczenia, w których wrażliwość i autentyczność grają pierwsze skrzypce.

Aby stworzyć tak niezwykłą powieść i malować ją słowami niczym artysta farbami obraz, trzeba mieć wyjątkowy talent. Agnieszka Zakrzewska z pewnością go posiada – i z prawdziwą pasją dzieli się nim z czytelnikami. Jej słowa czarują, przenoszą do Holandii, przybliżając kulturę, zwyczaje i codzienność tego kraju. Sprawiają, że od razu ma się ochotę spakować walizkę i wyruszyć w podróż, by doświadczyć tego, o czym autorka tak pięknie opowiada. Oczywiście nie mam tu na myśli trudów emigracji, lecz piękno holenderskich krajobrazów i serdeczność mieszkańców.

„Pocztówki z Amsterdamu” to wspaniała powieść o życiu, jego wzlotach i upadkach, mieniącego się paletą barw. O smutkach i radościach, blaskach i cieniach. O miłości, która wznosi na najwyższe szczyty, o żałobie po utracie bliskich, która zapiera dech w piersiach. Opowieść napisana przepięknymi słowami, które chłonie się całą sobą, bo te piękne słowa dopieszczają wszystkie zmysły. Między wierszami Agnieszka Zakrzewska porusza problemy dzisiejszego świata: brak tolerancji, rasizm, niezrozumienie kultur innych państw i postrzeganie ich w złym świetle, żądzę władzy i wykorzystywanie jej w niewłaściwych celach.

Największe wrażenie zrobiło na mnie wspomnienie o dywizji generała Maczka i o tym, co działo się z jego ludźmi po wojnie. To wstydliwa plama na kartach historii. Polscy żołnierze, z wiadomych przyczyn, nie mogli wrócić do kraju, a dla pozostałych, niedawni sojusznicy i czwarta siła aliancka w Europie stali się niewygodnym problemem, którego nie umiano w godny sposób rozwiązać. Ci ludzie nie mieli niczego. Medalami, sławą, chwałą bohaterów i wyzwolicieli spod faszystowskiego jarzma nie mogli wyżywić swoich rodzin. Musieli jakoś zarabiać na chleb, a zasłużony generał dywizji Wojska Polskiego, by przeżyć, pracował w Edynburgu jako barman.

„Pocztówki z Amsterdamu” to powieść, którą czyta się z ogromną przyjemnością, wciągając się w perypetie bohaterów i czerpiąc radość z rozrywki na wysokim poziomie. To świetnie napisana powieść obyczajowa, z interesującymi postaciami, pełnymi życia dialogami i niespodziewanymi zwrotami akcji. Na uwagę zasługują życiowe przemyślenia, które, choć pojawiają się mimochodem, zmuszają do zatrzymania się i chwilowej refleksji nad tym, co w życiu naprawdę ważne. Zakończenie nie daje wyboru – zmusza do sięgnięcia po ciąg dalszy, by poznać, co wydarzy się dalej.

Jak mija Wam weekend? W sobotę cały dzień spędziłam w ogrodzie, a dzisiaj pogoda się trochę pogorszyła, więc film i książka.

Tak, więc mam dla Was recenzję drugiej części „Saga Amsterdamska”, pod tytułem „Pocztówki z Amsterdamu” Agnieszka Zakrzewska, wydawnictwo Flow. 

Agnieszka coraz bardziej zaczyna się zakochiwać w Stijna, co bardzo cieszy babcię mężczyzny Annemarie. Niespodziewanie dla Wszystkich Agnieszka wraca do kraju, gdzie otrzymuje wsparcie od mamy, przyjaciółki. 

Co wydarzyło się w życiu kobiety? Jakie niespodzianki szykuje dla Agnieszki życie? 

Po pierwszym tomie z ciekawością zajrzałam do kolejnej Czesi Sagi, z którą bardzo miło spędziłam czas. Ponownie wyruszyłam z Agnieszką do Amsterdamu, a następnie do jej rodzinnego miasta oraz domu. Autorka pokazuje w książce relacje pomiędzy kobietą, a jej mamą, która jest bardzo ciepła, oparta na wzajemnym wsparciu. Aga może liczyć na dobrą radę, a także spokojna miejsce, w którym może ukoić zrąbane serce.

Warto wspomnieć o przyjaciółce Goście, która jest żywiołem, a jej pomysły wywoływali u mnie uśmiech. Poznajemy w tej części kilka nowych postaci, zarówno pozytywnych, jak i negatywnych, które świetnie uzupełniają całą fabułę. A Agnieszka znalazła się w centrum afery i tajemnicy, która nie daje jej spokoju, jednak na jej odkrycie musimy cierpliwie poczekać do kontynuacji.

Książkę Wam polecam.

Bardzo byłam ciekawa, jak potoczą się dalsze losy Agnieszki. Czy przeprowadzka na stałe do Amsterdamu dojdzie do skutku? Czy mężczyzna, w którym się zakochała, odwzajemni jej uczucia? Czy jej siostra i Prosper w końcu będą bezpieczni? Ale przede wszystkim byłam ciekawa czy losy głównej bohaterki wciągną mnie równie mocno, co poprzednio.

​"Pocztówki z Amsterdamu" Agnieszki Zakrzewskiej to kontynuacja losów Agnieszki, która po bolesnym rozstaniu wraca z Amsterdamu do rodzinnego Drawna na Pojezierzu Pomorskim, gdzie rozpoczyna pracę w lokalnej gazecie. Przypadkowo odkrywa, że jeden z lokalnych biznesmenów ma sporo za uszami. W rozwiązaniu zagadki pomaga jej Johan, Holender o polskich korzeniach, właściciel ukrytej wśród pomorskich lasów Wyspy Czarnego Łabędzia. Amsterdam jednak nie pozwala o sobie zapomnieć — Agnieszka otrzymuje wysyłane anonimowo tajemnicze pocztówki z miasta, które musiała niedawno opuścić.

Lubię tę serię, bo to takie przyjemne obyczajówki z kryminalnym zacięciem. Z Agnieszką nie ma nudy. Zawsze wpakuje się w sytuacje, które zagrażają jej życiu, a jednak jej upór nie pozwala na odpuszczenie. W tym tomie bohaterka oprócz rozwiązania lokalnej zagadki ma na głowie dużo, dużo więcej problemów.

Małomiasteczkowa, ciepła i emocjonująca historia, którą czyta się (lub słucha — polecam też audiobook) z wielką przyjemnością i zaangażowaniem. Ta część, mimo iż jest kontynuacją losów tej samej bohaterki, to daje nam nową przestrzeń i nowych bohaterów.

Jest niestety coś, co przeszkadzało mi w pierwszej części, ale przymknęłam na to oko i niestety powtórzyło się też w drugim tomie, a ja już nie potrafię przejść obok tego obojętnie. Mianowicie — dialogi. O ile posługiwanie się ładnym językiem i metaforami jest w życiu mile widziane, to nie wyobrażam sobie, żeby tak wyglądały wszystkie rozmowy.

Trochę tu za dużo pięknych sentencji wygłaszanych przez bohaterów. Obyczajówka to w moim odczuciu, spośród fikcyjnych historii, gatunek najbardziej zbliżony do realnego życia, a niestety te piękne przemowy, te górnolotne metafory i zahaczające o poezję zdania wygłaszane przez bohaterów tej serii sprawiają, że brak tu autentyczności.

W ogólnym rozrachunku moja ocena jest pozytywna. To książka, którą czyta się z niezwykłą lekkością i ciekawością. Fajnie, że autorka przeniosła Agnieszkę w rodzinne strony, dała czytelnikowi możliwość bliższego przyjrzenia się jej rodzinie, a przed bohaterką otworzyła nowe możliwości.