Po tamtej stronie lasu

Mam bardzo mieszane uczucia co do tej powieści. Z jednej strony, przeczytałam i to już dużo, biorąc pod uwagę bardzo średni początek tej historii. Z drugiej, poza początkiem, wiele wad w niej dostrzegam choć równocześnie przyznaję, że bywa wciągająca. Wniosek z tego taki, że powieść jest wyjątkowo nierówna, tak za sprawą stylu jak i treści.

Jest to czytanie lekkie, nieobciążające głowy, miejscami nawet infantylne ale kto co lubi. Krótkie zdania, wyjaśnianie wszystkiego czytelnikowi czy styl w typie szkolnego wypracowania mnie nie przekonuje, wręcz zniechęca. I tu zagadka spora, bo ten styl ewoluuje z kartki na kartkę. Co ciekawe, są fragmenty, które męczą, są i takie, które od książki oderwać się nie pozwalają. Po 100 stronach opowieść nabiera tempa, a stylistyka wydaje się pochodziła spod pióra innego autora.

Co muszę napisać, zastanawia mnie zasadność wydania kolejnego tytułu w cyklu Błękitne Brzegi. Wygląda to jakby autorka bała się wyjść spod ciepłego koca, opuścić temat, który przyjął się na rynku, a tak obiektywnie na treść patrząc, ma ona tyle wspólnego z dwoma pierwszymi częściami, co ja z modelką Victoria Secret.

Co więcej, choć to czwarta część serii, każda z nich opiera się na tym samym schemacie i ma się nieodparte wrażenie czytelniczego déjà vu. Szkoda, bo pomysł odkrywania rodzinnych tajemnic to dobry patent na ciekawą powieść, a tu zniechęcona zostałam przez powielanie wzorca. Jest też miłość, dużo natury i ładnych ludzkich historii. Niestety, "Po tamtej stronie lasu" powiela błędy swojej poprzedniczki, historia jest tak wydumana, że aż zgrzyta między zębami.

Ktoś powie, że pojawia się, modny ostatnio ogromnie, temat LGBT. Tak, pojawia się ale dlaczego on brzmi jak uświadamiający program społeczny? Ponadto, w wykonaniu Bichalskiej wszystkiego jest "dużo i mocno", więc i tu pozostaje się cieszyć, że to fikcja literacka, bo ludzkości groziłoby wyginięcie.

Wierzę, że książka może spodobać się paniom lubiącym powieści obyczajowe, głównie tym, które wcześniejszych części nie znają. Od razu spieszę napisać, że ich znajomość nie jest wymagana, co stety niestety potwierdza moją teorię, że autorka nie potrafi się odciąć od poprzednich. Co więcej, zrozumiem, jeśli książka was wzruszy i przyniesie ukojenie, bo wielu takiego nieskomplikowanego czytadła potrzebuje. Uważam, że byłoby naprawdę sympatycznie, gdyby historia o Błękitnych Brzegach skończyła się na drugiej części.

Dla mnie był to tom ostatniej szansy i mój kredyt zaufania się wyczerpał, tym samym kończę swoją przygodę z twórczością autorki. Dotarłam do czwartej części naiwnie wierząc, że za systematycznym pisaniem powinien iść progres, autor powinien się z każdą wydaną książką rozwijać, z większą intensywnością przekonywać do siebie czytelnika. Tu tego nie znalazłam.

Jak myślicie, co jest po tamtej stronie lasu? Są tam nasze niespełnione marzenia, których ludzie kiedyś znaliśmy i których już z nami nie ma, plany i nadzieje. Młoda bibliotekarka Ewa spotka tam nie tylko pokrewną duszę, ale również odnajdzie i zrozumie siebie. Szkatułka pozostawiona przez babcię staje się dla niej początkiem niezwykłej podróży w przeszłość, do lat 50.i 60 XX wieku. Stara fotografia jest jej jednym drogowskazem, który kieruje ją ku coraz bardziej zaskakującym faktom na temat rodziny, o której dotychczas wiedziała niewiele. Zapraszam was do świata wspomnień, rozsiądźcie się wygodnie w fotelu i rozkoszujcie się lekturą, a następnie zadajcie sobie na pytanie – Co wy byście zrobili na miejscu Lucyny? Zapewniam was, że odpowiedź może was zaskoczyć…

W książce dużo się dzieje, poznajemy wielu bohaterów (przeszłych i teraźniejszych), poruszając się w dwóch perspektywach czasowych, śledzimy jednocześnie losy Ewy, jak i jej przodków – babci Lucyny, małej Basi, ich najbliższej rodziny i przyjaciół. Całość zgrabnie łączy się w jedną niezwykle wzruszającą historię. Autorka porusza wiele tematów tabu tj. tolerancja dla odmienności, równouprawnienie płci czy biseksualność. Zwraca uwagę na konsekwencje, jakie niesie za sobą brak poszanowania dla poglądów innych, strach przed pokazaniem swojej prawdziwej twarzy, czy zwyczajnie… brak miłości. Z prawdziwą pasją dzieli się z nami swoją miłością do Podlasia, ponieważ to tu urodziła się i nadal mieszka. Wykreowani przez nią bohaterowie są podobni do nas, mają swoje wady i zalety, targają nimi niepokoje i porywy serca, kochają i nienawidzą. Jeśli podobała wam się seria „Błękitne brzegi”, to „Po tamtej stronie lasu” również was nie zawiedzie. Książki takie jak ta pozwalają się wyciszyć, ukoić skołatane nerwy i przenieść się na pachnące ziołami podlaskie łąki i lasy. Tylko tu znajdziecie bowiem takich bohaterów jak Wąsosława i Ogonosława. Kim są? Tego musicie dowiedzieć się sami.

.

PS. Czy nie uważacie, że dobrym pomysłem byłoby poznanie historii naszych przodków, bo to również część historii nas samych? Przyznajcie się, ile tak naprawdę wiecie o młodości swoich dziadków czy pradziadków? Bo prapradziadków to już raczej niewielu z nas zna nawet z imienia. Nasza wiedza o przodkach kończy się zazwyczaj na drugim pokoleniu wstecz. Powinniśmy brać przykład z bohaterów Bichalskiej i dążyć do odkrycia swoich korzeni.

.

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję @harpercollinspolska

Anna Bichalska oczarowuje czytelników kolejną książką. Wprowadza nas do pełnego uzdrawiających ziół i dzikich zwierząt lasu, gdzie znajduje się stara chatka stanowiąca jedynie początek zawirowanej, zaskakującej i magicznej historii byłej pracowniczki biblioteki szkolnej.

Po stracie matki, Ewa potrzebuje czasu dla siebie. A czy istnieje do tego lepsze miejsce niż miejscowość, w której przez kilka lat mieszkała jej babka ze swoją córką? Kierowana chęcią zgłębienia ich historii oraz odnalezienia spokoju ducha, kobieta postanawia wyruszyć do widzianej na starych rodzinnych fotografiach chaty. W niewielkim jednakże zachwycająco urokliwym miasteczku, poznaje kolejne osoby, które przybliżają ją do poznania prawdy o przeszłości jej bliskich. Kiedy planowo jednodniowa wycieczka zamienia się w przejmującą wyprawę w poszukiwaniu nowych wskazówek i tropów, Ewa czasami ma wrażenie, że jest jeszcze dalej prawdy niż była na samym początku; jednak nadal nie poprzestaje i z uporem docieka nowych informacji. Ale czy jest gotowa stawić czoła rzeczywistości skrywanej przez lata w tajemnicy? Przecież jej matka i babka musiały mieć dobry powód, by zawsze uciekać od tego tematu...

„Pół tamtej stronie lasu” jest jak powiew świeżości w upalny dzień. Autorka ma niespotykanie lekkie pióro, a strony same uciekają czytelnikowi. Opisy przyrody i otaczającego bohaterów świata pozwalają zanurzyć się w powieści już od pierwszych stron.

Natalia

Szkolny Klub Recenzenta

Zastanawialiście się kiedyś kim byli wasi przodkowie? Jakie skrywali tajemnice? Co widzieli i czego doświadczyli? Pewnie takie myśli nie zdarzają się zbyt często, w końcu mamy co robić tu i teraz. Ewa jednak postanawia poznać tę część rodzinnej historii. To nie zawsze jest tak, że dowiadujemy się o jakichś powiązaniach ze szlachtą czy odnajdujemy bogatego przodka. Czasem nie bez powodu przeszłość zostaje bezpiecznie ukryta. Osobiście bałabym się poznać tajemnice mojej rodziny. Przypadek Ewy pokazuje, że mimo wielu ciekawych zdjęć i historii opowiedzianych przez osoby znające jej rodzinę, dowiaduje się ona także czegoś, co zmienia jej patrzenie na wszystko, co dotąd znała i kochała. Czy warto? Każdy powinien odpowiedzieć sobie sam. Ta historia to wehikuł czasu, gdzie raz towarzyszymy Ewie szukającej odpowiedzi na nurtujące ją pytania, a raz poznajemy jej babkę za czasów jej młodości. Nie można odmówić tej książce klimatu.

Zastanawialiście się kiedyś kim byli wasi przodkowie? Jakie skrywali tajemnice? Co widzieli i czego doświadczyli? Pewnie takie myśli nie zdarzają się zbyt często, w końcu mamy co robić tu i teraz. Ewa jednak postanawia poznać tę część rodzinnej historii. To nie zawsze jest tak, że dowiadujemy się o jakichś powiązaniach ze szlachtą czy odnajdujemy bogatego przodka. Czasem nie bez powodu przeszłość zostaje bezpiecznie ukryta. Osobiście bałabym się poznać tajemnice mojej rodziny. Przypadek Ewy pokazuje, że mimo wielu ciekawych zdjęć i historii opowiedzianych przez osoby znające jej rodzinę, dowiaduje się ona także czegoś, co zmienia jej patrzenie na wszystko, co dotąd znała i kochała. Czy warto? Każdy powinien odpowiedzieć sobie sam. Ta historia to wehikuł czasu, gdzie raz towarzyszymy Ewie szukającej odpowiedzi na nurtujące ją pytania, a raz poznajemy jej babkę za czasów jej młodości. Nie można odmówić tej książce klimatu.

Anna Bichalska snuje lekkie opowieści obyczajowe, które potrafią tupnąć nogą w odpowiednim momencie. Nie jest tak, że obserwujemy codzienne życie bohaterów i nic więcej się nie dzieje, ponieważ w tle przewijają się poważne tematy oraz rozwiązywanie tajemnic. Tymi cechami również może pochwalić się najnowsze dzieło autorki, ponieważ "Po tamtej stronie lasu" jest nie tylko utrzymana na tym samym poziomie co inne jej książki, ale także wciąga na całego i zaskakuje nawet czytelnika niechętnego co do podjętego gatunku.

Lubię książki autorki, ponieważ zawsze potrafią oderwać moje myśli od dnia codziennego. To historie dynamiczne, pięknie napisane, życiowe, ale i charakterne, pięknie pokazujące ludzką naturę. Mierzymy się bowiem z troskami, nadziejami, oczekiwaniami oraz czystą prozą życia, czyli wszystkim tym co dobrze nam znane z naszej prywatnej opowieści, więc w łatwy sposób utożsamiamy się z bohaterami, trzymamy za nich kciuki oraz potrafimy postawić się na ich miejscu.

Ewa odnajduje szkatułkę, gdy porządkuje rzeczy po zmarłej matce. Nie spodziewa się, że w ten sposób otworzy nowy rozdział w swoim życiu. Kilka zdjęć, mnóstwo wspomnień a także powrót do historii babci pozwalają na nowo odnaleźć kobiecie tożsamość a także zrozumieć jak silny jest wpływ przeszłości na teraźniejszość. Ewa wyrusza do niewielkiej miejscowości, aby w chatce na odludzi odnaleźć utracone wspomnienia oraz połączyć fakty związane z niejasną tajemnicą sprzed lat.

Książka jak na swoją dynamikę oraz kuszenie nowymi faktami ma niewielką liczbę stron. Całość czyta się bowiem bardzo szybko oraz z rosnącym zainteresowaniem. Ewa to idealny przykład niezależnej bohaterki, która doskonale wie czego chce i dąży do wyznaczonego celu a jej przygody są zrozumiałe, emocjonalne i bazujące na pewnych wnioskach. W tle pojawiają się pewne warte zapamiętania wartości, obraz codziennych chwil oraz subtelny bodziec do działania, by nigdy nie odkładać wszystkiego na później.

Idealna na leniwe popołudnie, lekka, urocza, pełna nadziei oraz motywująca do jak najszybszego przerzucania kolejnych stron. "Po tamtej stronie lasu" to klimatyczna opowieść pełna ukrytych znaczeń, która udowadnia, że w dobrych rękach nawet powieść obyczajowa może być temperamentna oraz nieprzewidywalna. Osobiście jestem bardzo zadowolona z lektury i uważam, że proza Anny Bichalskiej zdecydowanie warta jest uwagi.