Płynąc ku przeznaczeniu. A wszystko zmieniło się w dniu, kiedy poznałem Ciebie.

Dominika Linkler pochodzi z małej wioski. Na co dzień studentka filologii angielskiej, zaś po godzinach kelnerka w stołówce. Wspólnie ze swoją współlokatorką - Weroniką i przyjaciółką Kasią, postanawia wyjechać na wakacje marzeń - do Hiszpanii. Tam poznaje niesamowicie przystojnego instruktora pływania - Dawida Sztonara. Chłopak momentalnie staje się obiektem westchnień Dominiki oraz ucieleśnieniem jej najskrytszych marzeń. Jednak Dawid, swoją postawą i opryskliwym zachowaniem daje jasno do zrozumienia dziewczynie, iż nie jest nią zainteresowany. Lecz to tylko pozory. Z czasem Dominika nawiązuje nić porozumienia z Dawidem. Chłopak otwiera przed dziewczyną swoją duszę. Mówi o najgorszych przeżyciach i traumatycznych wydarzeniach. Zaś Dominika otwiera się na nową relację, która być może przerodzi się w coś silniejszego. Czy dadzą sobie szansę na zbudowanie związku? A co jeśli, jeszcze niejednokrotnie ich znajomość zostanie wystawiona na próbę? Czy są sobie przeznaczeni? O tym przekonacie się sami, sięgając po niniejszą publikację.

Zauważyłam tylko, że byliśmy jak dwa żywioły nieumiejące funkcjonować na jednej powierzchni. By przetrwać, musieliśmy być daleko od siebie.

Bardzo lubię debiuty, dlatego też po niniejszą publikację sięgnęłam z dużym entuzjazmem i zaciekawieniem. Weronika Tomala stworzyła bardzo autentyczną historię, która bez wątpienia mogłabym wydarzyć się w rzeczywistości.

Bardzo ujęłam mnie kreacja bohaterów. Każda postać przewijająca się przez karty niniejszej publikacji jest bardzo wyrazista, ludzka i ujmuje swoimi wadami oraz zaletami. Prym wiedzie oczywiście Dominika, która jest nieśmiała, lekko wycofana i z dość niską samooceną. Niemniej jednak jest wyjątkowo samodzielna i odpowiedzialna. Dodatkowo także, ma wspaniałe przyjaciółki, które zawsze potrafią ją podnieść na duchu i sprawić, że Dominika lepiej się czuje. Kiedy na jej drodze pojawia się Dawid, jej życie ulega przewartościowaniu. Początkowo nie potrafią złapać kontaktu, Dawid jest strasznym opryskliwym gburem, jednak z czasem, udaje się im nawiązać nić porozumienia, która sukcesywnie i stopniowo przeistacza się w silniejsze uczucie. Na uwagę zasługuje również fakt, iż Weronika Tomala, nie zapomniała o pozostałych bohaterach i również nadała im piękne i znaczące role, i co za tym idzie fabuła skupia się również na drugoplanowych osobowościach, a nie tylko i wyłącznie na pierwszoplanowych.

Człowiek czasami na coś się decyduje, a potem brnie w to zbyt głęboko, nie potrafiąc uwolnić się od toksycznego układ.

Weronika Tomala, operuje bardzo lekkim i przyjemnym w odbiorze językiem. Nie zapomniała o dynamicznych i naturalnych dialogach. Fabuła toczy się jednostajnym rytmem, a Autorka karmi naszą wyobraźnię hiszpańskimi zakątkami. Pragnę również podkreślić, iż Weronika potrafi skupić uwagę czytelnika na fabule, a to wszystko za sprawą bardzo ciekawie rozplanowanemu rozwoju kolejnych wydarzeń.

Dużym zaskoczeniem było dla mnie ostatnie strony książki. Absolutnie nie spodziewałam się, iż ta historia tak się zakończy! Dlatego też, zakończenie zasługuje na uznanie. Jestem przekonana, iż niejedna osoba, będzie mile zaskoczona, iż Autora zdecydowała się na taki, a nie inny finisz. Finisz, zaskakujący, nieprzerysowany i jak najbardziej adekwatny do całości.

Reasumując: Płynąc ku przeznaczeniu to historia bardzo autentyczna, klimatyczna i nastrojowa. Nie braknie w niej wątków przyjaźni i miłości. Autorka karmi czytelnika emocjami, hiszpańskim klimatem, intrygującą fabułą i zaskakującym zakończeniem. Historia godna uwagi. Serdecznie polecam.

Dominika razem ze swoimi przyjaciółkami, wyjeżdża na wymarzone wakacje do gorącej Hiszpanii. Tam dziewczyny poznają polskich ratowników, którzy co roku dorabiają sobie pracując w hotelu. Dawid, jeden z ratowników jest bardzo pewny siebie, niemiły i egoistyczny. Na początku ciężko mu dogadać się z Dominiką. Jednak kto się czubi, ten się lubi :) Czy para dojdzie w końcu do porozumienia? Jak zakończą się te wakacje? Czy prawda może wyzwolić od poczucia winy, czy sprowadzić jeszcze więcej nieszczęść?

Ach... Ta wakacyjna miłość... Może być ona fajną przygodą. Niestety może też być bolesnym doświadczeniem. W tej historii mamy jedno i drugie. Książka rozpoczyna się bardzo niepozornie. Przyjaciółki wyjeżdżają za granicę na wymarzone wakacje, a na miejscu poznają przystojnych Polaków. Lepiej być nie może, prawda? Może być za to gorzej. Biorąc do ręki tę książkę myślałam, że będzie to lekki, wakacyjny romansik, który zakończy się albo rozstaniem, albo poważnym związkiem. I tak właśnie było. Jednak autorka wprowadziła do tej historii coś zupełnie niespodziewanego. Coś, co sporo namieszało, ale również sprawiło, że stała się ona wyjątkowa i niebanalna. Postaci zostały ciekawie wykreowane. Polubiłam ich wszystkich, choć jak się później okazało, pozory mylą. Zakończenie było bardzo emocjonujące. Nigdy bym nie przypuszczała, że tak może się to zakończyć. Jeśli szukacie lekkiej historii z nutką dramatyzmu, to jest to idealna książka dla Was. Mnie przypadła ona do gustu i fajnie byłoby poznać dalsze losy bohaterów.

Opowieść piękna, spokojna, wręcz lecząca serce. Nie zabrakło w niej niespodziewanych zwrotów akcji oraz pewnej dozy tajemnic. Ma wszystko czego trzeba, by dobrze się bawić podczas lektury. Polecam serdecznie na długie, jesienne wieczory :)

Zawsze chętnie sięgam po debiuty, a jako że sama niedawno debiutowałam powieścią obyczajową, teraz moja słabość do nowych autorów jeszcze się nasiliła. Kiedy więc otrzymałam propozycję przeczytania i zrecenzowania książki kolejnej polskiej autorki, która stawia swoje pierwsze kroki na rynku wydawniczym, nie wahałam się ani chwili. Świeżo po lekturze muszę przyznać, że towarzyszą mi mieszane uczucia, jednak ze zdecydowaną przewagą tych pozytywnych.

Tematyka bardzo na czasie, bo fabuła kręci się wokół wyjazdu głównej bohaterki, Dominiki, wraz z przyjaciółkami na wakacje. Słoneczna Hiszpania nie jest może najoryginalniejszym wyborem, ale za to sprawdzonym, więc mnie to odpowiada, bo takie klimaty uwielbiam. Co można powiedzieć o Dominice? Nieśmiała, nieco wycofana, raczej z tych, co obserwują otoczenie i niechętnie udzielają się publicznie. Mimo wszystko da się ją lubić, już od pierwszych stron. Na jej drodze staje prawdziwy Adonis, na widok którego miękną kolana, ale na pewno nie moje serce. Mam taką przypadłość, że lubię lubić głównych bohaterów, nawet jeśli odbywa się to kosztem przewidywalności fabuły. Dawid, bo tak facetowi na imię, to typowy gbur, w dodatku na bakier z kulturą osobistą. I chociaż później wychodzą na jaw różne fakty z jego przeszłości, które po części mogłyby usprawiedliwić jego zachowanie, to nie udało mi się wykrzesać w sobie sympatii do niego. Trochę szkoda, ale trudno. Niejednokrotnie ta moja przypadłość już dała mi się we znaki.

Z kolejnym bohaterem, który z kolei skradł moje serce już na starcie, wiąże się następna cecha książki – nieprzewidywalność. Dla wielu taki zabieg będzie stanowił hit. Celowo nie zdradzam, o kogo chodzi, by nie zepsuć Wam przyjemności z lektury. Niemniej polubiłam kogoś, nawet bardzo, aż tu nagle na końcu taka petarda z udziałem tej postaci, że zbierałam szczękę z podłogi. Super? Ja mam mieszane uczucia, bo jak wspominałam, lubię lubić bohaterów.

Warsztat autorki bardzo przyjemny, czyta się lekko i szybko. W sumie nawet nie zauważyłam, że już zbliżam się do końca. A pamiętajmy, że to debiut. Tym większe brawa dla Weroniki Tomali, której karierę pisarską z chęcią będę śledzić. Książka taka w sam raz na ciepłe dni, które przed nami i na chłodniejsze wieczory, by przeniosła nas w klimat gorącej Hiszpanii.

Oprócz tego, że książka idealnie wpasowuje się nurt New Adult, to w mojej opinii jest też świetnym debiutem. Autorka nie zastosowała tutaj żadnego schematu, ale nakreśliła ciekawą i bardzo intrygującą opowieść o miłości. Od razu uprzedzę Wasze wyobrażenia. To nie jest ckliwy romans, a historia, która zaskoczyła mnie finałem, utwierdziła w przekonaniu, że relacje damsko – męskie nie rodzą się na podwalinach tylko marzycielskich wzdychań, czy w porywach młodzieńczych uniesień.

Bohaterowie opowieści to młodzi, piękni, zdolni, bardzo wyraziści i charyzmatyczni przedstawiciele młodego pokolenia. Przyjeżdżają do obcego kraju realizować plany, marzenia, pracować, odpoczywać i tutaj poznają się. Autorka nie zastosowała schematycznie rodzącej się miłości. Na tle hiszpańskich krajobrazów, pewnej swoistości budzi się uczucie, które na początku buntuje się, stawia niepewnie kroki, stroszy pióra, atakuje. To uczucie wykluwało się pomału, bez fajerwerków. Ale, czy rozkwitło do końca, by porwać siebie nawzajem?

Bardzo podobały mi się wątki refleksyjne w tej opowieści i zastosowane przez autorkę niejednoznaczności. I chociaż książka skierowana jest bardziej do pokolenia młodszego ode mnie, przyjęłam ją bardzo pozytywnie. Autorka nałożyła nacisk na plastykę opisów, emocjonalne aspekty relacji między młodymi bohaterami. Nie ma tutaj totalnej absurdalności, czy przewidywalności. Tomala buduje między bohaterami nić porozumienia, by pokazać, że na miłość musi przyjść odpowiedni czas, że ona pojawia się tylko wtedy, gdy życie podsunie nam na nią odpowiedni moment. Trzeba się polubić, zaufać wzajemnie, by mieć siłę walczyć z przeciwnościami, płynąć dalej...

„Płynąc ku przeznaczeniu” to opowieść, która zaskakuje płynnością, dopracowaną stroną emocjonalnej więzi między bohaterami. Refleksyjna, nakreślona prostym, sugestywnym językiem, w której dużo sentymentów i intrygujących bodźców. Zaskakujące zwroty, barwne postaci i wyjątkowy klimat. Polecam!

[Adres usunięty]