„Adam nacisnął klamkę. Zamknięte! Szarpnął. Drzwi nie ustąpiły. Zaczął szarpać gwałtownie i ze wszystkich sił. Oboje już krztusili się dymem. – Kto, do diabła, zamknął te drzwi!? – krzyknęła Anna. Pociągnął ją za rękę i pobiegli z powrotem. Wpadli do korytarzyka, Adam zatrzasnął drzwi. Kaszląc, rzucili się do okna. Chciał je otworzyć, ale nie ustępowało, więc sięgnął po leżący na stoliku egzemplarz sztuki, którą przed chwilą czytali. Egzemplarz był w twardej oprawie. Zamachnął się i grzbietem oprawy uderzył w szybę. Szkło posypało się na podłogę. Uchylili się przed odłamkami. Okno wychodziło na wewnętrzne podwórze. Nie było tam nikogo. Zaczerpnęli świeżego powietrza. Oboje zaczęli wołać: – Na pomoc! Na pomoc! Pomocy! Z ulicy, z drugiej strony gmachu, słychać było syreny pożarowe i motory pomp strażackich. Ale ich nikt nie słyszał. – To na nic – powiedziała Anna. – Chodź. – Tym razem ona wzięła go silnie za rękę. – Na korytarzu jest z boku żelazna drabinka, która prowadzi do su? tu. Może to jest wyjście na dach. Daj rękę”. (Fragment z rozdz. „Przerwana próba”)
„Adam poświecił telefonem po stopniach schodków – chwilę, bo nie chciał zużywać baterii. Były bardzo wąskie, na jedną osobę. Z zewnętrznej strony miały metalową poręcz, za którą zionęła pustka. Z drugiej był żelazny wspornik czy też oś, wokół której okręcona była ślimacznica schodków. Ruszył pierwszy, trzymając się poręczy. Była ciepła. Anna, kurczowo ściskając jego ramię, posuwała się tuż za nim. Schodzili jakby w coraz większy upał. – Ten teatr już raz się palił, wiesz o tym? – zapytała Anna. – Tak, to była głośna sprawa, podobno został podpalony, w każdym razie sprawców od razu złapano. Były aresztowania i procesy. Ogłoszono, że to osoby z tego teatru, członkowie organizacji podziemnej. To było w osiemdziesiątym czwartym roku. Jak komuna upadła, to ich zrehabilitowano, ale rzeczywistych sprawców czy też prawdziwej przyczyny pożaru nigdy nie ujawniono”. (Fragment z rozdz. „Ostatni polonez”)
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna polska
O czym opowiada książka "Płonący Teatr" Kazimierza Brauna?
Książka "Płonący Teatr" zabiera czytelników w podróż przez życie ludzi teatru, skonfrontowanych z ekstremalnymi sytuacjami i trudnymi wyborami. Akcja rozgrywa się w dwóch płaszczyznach czasowych: w roku 1984 oraz w 2004, co pozwala na ukazanie konsekwencji dawnych wydarzeń. Jest to opowieść pełna napięcia, ukazująca ludzkie dramaty w obliczu niebezpieczeństwa i historycznych zawirowań. Czytelnicy mogą spodziewać się głębokiej analizy ludzkich postaw i motywacji w obliczu przełomowych momentów.
W jakich latach rozgrywa się akcja książki "Płonący Teatr"?
Akcja powieści "Płonący Teatr" Kazimierza Brauna została osadzona w dwóch kluczowych okresach historycznych. Główna część wydarzeń ma miejsce w roku 1984, co nadaje jej kontekst związany z epoką PRL-u i działalnością podziemia. Dodatkowo, część akcji rozgrywa się także w roku 2004, ukazując późniejsze konsekwencje i rozliczenia z przeszłością. Dzięki temu zabiegowi autor zderza ze sobą dwie perspektywy czasowe, dodając głębi opowieści o wyborach i ich wpływie na przyszłość.
Czy książka "Płonący Teatr" opiera się na prawdziwych wydarzeniach?
"Płonący Teatr" jest powieścią z założenia fikcyjną, jednak autor, Kazimierz Braun, odwołuje się w niej do wielu faktów historycznych i społecznych. Choć przedstawione postaci i wydarzenia są wytworem wyobraźni, kontekst epoki oraz pewne odniesienia mogą być inspirowane rzeczywistością. Daje to czytelnikowi poczucie autentyczności i skłania do refleksji nad związkiem między fikcją a historią. To połączenie sprawia, że opowieść jest niezwykle angażująca i wiarygodna w swoim przekazie o przeszłości.
Jakie tematy są poruszane w powieści "Płonący Teatr"?
Powieść "Płonący Teatr" porusza szeroki wachlarz głębokich i uniwersalnych tematów. Skupia się na ludziach teatru, ich pasji i zmaganiach, ale także na trudnych wyborach moralnych i etycznych w obliczu ekstremalnych sytuacji. Książka dotyka kwestii pamięci historycznej, odpowiedzialności za własne decyzje oraz konsekwencji działań w obliczu politycznych i społecznych przemian. Autor zaprasza do refleksji nad naturą prawdy i ukrytymi motywacjami ludzkich zachowań w obliczu zagrożenia.
Kim są główni bohaterowie "Płonącego Teatru" i z jakimi wyzwaniami się mierzą?
Głównymi bohaterami "Płonącego Teatru" są Adam i Anna, którzy zostają skonfrontowani z dramatyczną sytuacją pożaru teatru. Mierzą się oni z bezpośrednim zagrożeniem życia, próbując znaleźć drogę ucieczki z płonącego budynku. Ponadto, ich losy są splecione z historią teatru i wydarzeniami z przeszłości, w tym z pożarem z 1984 roku, który miał wpływ na wiele osób. Bohaterowie muszą podjąć trudne decyzje, zmierzyć się z przeszłością i własnymi lękami. Ich zmagania ukazują siłę ludzkiego ducha w obliczu zagrożenia.
