Płatki na wietrze. Saga rodziny Dollangangerów. Tom 2

Cathy, Chris i Carrie po ucieczce z poddasza domu Dollangangerów trafiają pod opiekę doktora Sheffielda. Po latach spędzonych w zamknięciu powoli zaczynają odnajdywać się w nowym świecie. Jednak przeszłość cały czas nie daje o sobie zapomnieć. Zwłaszcza Cathy ogarnięta jest obsesją i chęcią zemsty. Pragnie wymierzyć sprawiedliwość znienawidzonej matce i babce. Jednocześnie ona jak i Chris postanawiają spełnić swoje marzenia, w czym pomaga im doktor Sheffield. Czy po wszystkim co przeszli mają szansę na normalne, szczęśliwe życie? Czy przeszłość po raz kolejny ich zniszczy?

Pierwsza część sagi Rodziny Dollangangerów, "Kwiaty na poddaszu", stanęła na mojej półce z ulubionymi książkami. Miałam nadzieję, że druga część również stanie się ulubioną. Niestety bardzo się rozczarowałam i zawiodłam. "Płatki na wietrze" okazały się średnie. Najbardziej irytowało mnie zachowanie Cathy. Ta dziewczyna strasznie działała mi na nerwy. Każdy mężczyzna z którym coś ją łączyło według niej był tą prawdziwą, wielką miłością. Dla mnie było to żałosne. Kochała jednego, za chwilę była przekonana, że kocha innego... Bez sensu. Do tego jeszcze zaborczy, nachalny i zazdrosny Chris. Ja rozumiem, że rodzeństwo dużo przeszło, cierpiało, itp. Jednak wydaje mi się, że autorka w tej części trochę za bardzo odleciała. Jedyną osobą, której było mi żal, była Carrie. Uważam, że zdecydowanie więcej powinno być jej w książce. Niestety uwaga była poświęcona najbardziej Cathy. Zemsta jaką dziewczyna zaplanowała dla swojej babci również była żałosna. Nie wiedziałam czy się śmiać czy płakać. Dramat goni dramat, a jego królową jest właśnie Cathy. Zakończenie okazało się przewidywalne, nie było w nim ani trochę zaskoczenia. Po świetnej pierwszej części liczyłam na zupełnie coś innego. Niestety książka okazała się niedojrzała, tak samo jak główna bohaterka. Wielka szkoda, bo zapowiadało się na bardzo ciekawą i oryginalną historię. Mimo wszystko chciałabym poznać kolejne części. Być może okażą się troszkę lepsze.

Pierwszy tom sagi autorstwa Virginii Andrews przeczytałam niedawno. "Kwiaty na poddaszu" nie zachwyciły - ot poprawna literatura. Trochę ponura, opowiadająca o tragicznych przeżyciach dzieci uwięzionych na strychu przez matkę i babkę. Język prosty, fabuła jednowątkowa, ale dałam radę. Pozostało jedynie zdziwienie, że ta powieść odniosła tak duży sukces...

"Płatki na wietrze" to drugi tom sagi. Przeczytałam w całości, choć nie ukrywam, że gdzieś od połowy z dużym przymusem. Nie nawykłam odkładać książek nie doczytawszy ich do końca, licząc na zaskoczenie. Może zakończenie mnie urzeknie? Może pojawi się nagle coś, co uratuje całą powieść? W pierwszym tomie udało się, w drugim niestety już nie. Od połowy powieści męczyłam się niemiłosiernie, a zakończenie było tak przewidujące, że aż mdłe.

W końcówce pierwszego tomu rodzeństwo Dollangangerów ucieka ze strychu. Spotykamy ich ponownie w autobusie, jadących w nieznane. Obok nich jedzie czarnoskóra kobieta, która okazuje się być gosposią u doktora Sheffielda. Lekarz to dobry człowiek - postanawia zająć się trójką nieszczęśliwych dzieci. Chrisowi pomaga przygotować się do studiów medycznych, Cathy, dzięki niemu, dostaje się do jednej z najlepszych szkół baletowych, a mała Carrie po prostu idzie do szkoły. Niestety dzieciaki są już naznaczone przez przeżycia ostatnich lat. Najbardziej "inna" jest Cathy. Niesamowicie drażniła mnie jej pewność siebie, małostkowość i próżność. Ta kobieta, (bo w międzyczasie dorosła) nie potrafi żyć normalnie. Wszystko, co robi, jest naznaczone pragnieniem zemsty na matce i babce. I udaje się jej zemścić, ale skutki są przerażające.

No cóż - po prostu mi się nie podobało. Powieść płaska i pozbawiona wdzięku. Wszystko jest albo białe, albo czarne - jak w bajce dla małych dzieci. Osoby złe są złe i nie ma szans na poprawę, czy przeprosiny. Właściwie to jeszcze inaczej. Dla Cathy wszyscy, oprócz jej rodzeństwa i Pana doktora, są źli. Nawet, jeżeli nazywa kogoś przyjacielem, czy też mówi o miłości, to wszystko jest podszyte nieufnością. Autorka nie pozwala czytelnikowi ani na chwilę odejść od jej sposobu myślenia. Ludzie, których Cathy spotyka na swojej drodze są po czarnej stronie barykady i od połowy powieści byłam pewna, że autorka nie pozwoli na happy end.

Trudno mi się czytało. Powieść o bardzo trudnych przeżyciach i zdarzeniach, ale napisana w taki sposób, że czyta się to jak bajkę, Niezmiernie mnie to drażniło. Wiele ze zdarzeń po prostu nie może mieć miejsca, bo świat nie jest taki. Po prostu. Nikt nie przygarnia pod swój dach trójki dzieci z przypadkowego autobusu. Nie ma możliwości, aby Państwo nie interesowało się sytuacją takich małolatów. Znika czwórka dzieciaków i co? Nikt nie zdaje pytań? Wiele jest takich epizodów, które moim zdaniem autorka wymyśliła dla potrzeb powieści nie patrząc na to, czy w realnym świecie taka sytuacja byłaby w ogóle możliwa. Zestawiając to z ogólnym tłem powieści powoduje to uczucie oderwania od rzeczywistości i takiej nierealności zdarzeń.

Po trzeci tom na pewno już nie sięgnę. Nie wiem, co autorka wymyśliła, bo właściwie wszystkie wątki zakończyła. Te dwa tomy stanowią całość i po prostu nie ma już żadnej furtki. A jednak...