Piłkarska furia

Za ojczyznę futbolu, nie od dziś, uznaje się Anglię. Angielska liga cieszy się ogromnym zainteresowaniem, co nie może dziwić, gdyż prezentowany w niej poziom jest bardzo wysoki. Jednakże w ostatnich latach bardzo żywy jest spór, o to, czy aby liga hiszpańska nie jest od niej lepsza. Jimmy Burns, ceniony hiszpański dziennikarz, postanowił sprawdź, jakie były początki futbolu na Półwyspie Iberyjskim i skąd wzięła się jego obecna siła. Efektami swoich badań podzielił się w książce "Piłkarska furia", wydanej w Polsce przez wydawnictwo SQN.

Historia hiszpańskiego futbolu jest bardzo skomplikowana i pełna momentów zwrotnych. Należy pamiętać, że futbol trafił tam dzięki Brytyjczykom. To Anglicy nauczyli Hiszpanów gry w piłkę i to oni zaszczepili w nich miłość do futbolu. J. Burns postanowił odwiedzić pierwsze hiszpańskie boiska, na których ludzie urodzeni na Półwyspie Iberyjskim po raz pierwszy stawali ze sobą w szranki.

Rozwój futbolu w Hiszpanii jest ściśle powiązany z dynamiczną sytuacją polityczną kraju. Niestety, piłka nożna nierzadko stawała się instrumentem w rękach rządzących. Niewykluczone, że gdyby nie lata wojny domowej i wewnętrznych sporów, rozwój futbolu w słonecznej Hiszpanii potoczyłby się zupełnie inaczej.

W "Piłkarskiej furii" przeczytamy o pierwszych sukcesach reprezentacji Hiszpanii i o tym, w jakich okolicznościach zostały one odniesione. Znajdziemy również odpowiedź na pytanie, skąd wziął się przydomek "La Furia Roja" i dlaczego nie zdecydowano się poprzestać na samym "La Roja". Autor postanowił przybliżyć nam pierwotny styl reprezentacji Hiszpanii, dzięki czemu będziemy mogli zobaczyć, ile z niego pozostało.

Jimmy Burns przybliża nam sylwetki postaci, takich jak np. Pichichi, które miały największy wpływ na rozwój hiszpańskiej piłki. W książce przeczytamy także o takich postaciach jak Santiago Bernabeu, który był bliski śmierci przez rozstrzelanie przez pluton egzekucyjny, znakomity napastnik Raul, czy Alfredo Di Stefano. Oczywiście, autor wiele miejsce poświęcił również współczesnym bohaterom La Liga na czele z Pepem Guardiolą. Autor nie mógł pominąć także Vincente del Bosque – ojca największych sukcesów "La Furia Roja" ostatnich lat.

Lektura "Piłkarskiej Furii" przypomni nam, że hiszpańska piłka to nie tylko Real i Barcelona, choć w ostatnich latach te dwa kluby mają duopol na mistrzostwo Hiszpanii, ale także inne ekipy. Duże znaczenie w rozwoju piłki nożnej na Półwyspie Iberyjskim odegranych takie marki jak choćby Atheltic Bilbao, Sevilla, czy Valencia. Na szczególną uwagę zasługuje klub z Bilbao, który po dziś dzień jest wierny swojej długoletniej tradycji i zatrudnia jedynie Basków. W dzisiejszym skomercjalizowanym świecie taka postawa dziwi, ale jednocześni budzi podziw i szacunek. Tym bardziej, że Athletic radzi sobie w La Liga bardzo przyzwoicie i zawsze jest w stanie sprawić trudności Realowi czy Barcelonie.

Sięgając po tę książkę nie wiedziałem, czego mogę się spodziewać, ponieważ jeszcze nigdy nie czytałem książki poświęconej piłce nożnej w jakimś jednym konkretnym kraju. Przyznaję, że o hiszpańskiej piłce dowiedziałem się wielu ciekawych rzeczy, ale wiem też, że niektóre kwestie nie zostały wyczerpane przez autora. Tym samym jest to dla mnie motywacja, by samemu poszukać informacji na temat hiszpańskiej piłki. Po "Piłkarską furię" powinni sięgnąć w pierwszej kolejności fani Primera Division, a także kibice piłkarscy, którzy nieustannie chcą poszerzać swoje horyzonty i każdego dnia odkrywać tę piękną dyscypliną.

Odkąd sięgam pamięcią, a moje piłkarskie zamiłowanie (z przerwami na młodzieńcze bunty i poszukiwania) ma już dobre naście lat, zawsze uważałam, że Hiszpania i Anglia przodują w piłce nożnej. Dalej uważam, że to ich ligi stoją na najwyższym poziomie, najlepiej się je ogląda, a pod względem swojej ciekawości dla kibica są ex aequo na drugim miejscu – nie mogą się równać tylko z naszą rodzimą Ekstraklasą. Śledząc dzieje, zresztą splecione ze sobą, piłki hiszpańskiej i angielskiej, to nie powinno nawet dziwić – w krajach, gdzie żyje się futbolem, będzie ON naprawdę przyjemny dla oka.

Książka Jimmy’ego Burnsa to właśnie taka podróż do przeszłości, takie kibicowskie „przeżyjmy to jeszcze raz”. Na rynku znajdziemy mnóstwo publikacji dotyczących poszczególnych gwiazdorów wspominanych w „Piłkarskiej furii” oraz tych związanych ze złotymi czasami największych klubów, ale tutaj zostało to zebrane w jednym miejscu, rzetelnie opracowane i podane Czytelnikowi na tacy. Od magika Di Stefano (który swoją drogą wizualnie przypomina mi Grzegorza Piechnę), przez futbol totalny Cruyffa, jego ucznia Guardiolę, incydent z Luisem Figo i częścią zwierzęcia hodowlanego, sukcesy trenera zupełnie nieprzystającego do naszych czasów – Vincente del Bosque, po piłkarza-celebrytę Beckhama, cudowne dziecko Torresa i bohaterów najbardziej współczesnych.

Ale nie tylko, w tej książce znajdziecie o wiele więcej. Znajdziecie opowieść o początkach hiszpańskiej piłki, o jej rozwoju i stagnacji w trudnych czasach wojny domowej. Nie sposób w pełni zrozumieć hiszpańskiego futbolu bez zrozumienia mentalności tamtejszych ludzi i ich przywiązania do przeszłości. Dla mnie to przede wszystkim dowód na to, że nawet w miejscu, gdzie część regionów prezentuje silne postawy separatystyczne, piłka potrafi jednoczyć ludzi. To jest właśnie ta magia futbolu, którą trudno zrozumieć postronnym, a która jest najbardziej naturalną rzeczą na świecie dla kibica.

Książkę polecam zarówno fanom Messiego, jak i Ronaldo, Barcelony i Realu, Gerarda Pique i Sergio Ramosa. Nie ma znaczenia, komu kibicujesz – jeśli potrafisz docenić piękno hiszpańskiej piłki, docenisz też wartość merytoryczną i sentymentalną „Piłkarskiej furii”.

[Adres usunięty]

"Piłkarska Furia" jak dla mnie to niezbędnik dla wszystkich fanów hiszpańskiego futbolu. Czytając książkę przemierzamy całą historię futbolu w Hiszpanii. Wiele ciekawostek zebranych w jednym miejscu. Wciąga i przyjemnie się czyta. Każdy kibic futbolu, nie tylko hiszpańskiego powinien być po jej przeczytaniu usatysfakcjonowany!