Pieśń Ziemi. Rdzenna mądrość, wiedza naukowa i lekcje płynące z natury

To wspaniała opowieść na cześć Matki Ziemi, której celem jest uzdrowienie relacji człowiek - natura i przywrócenie jej odpowiedniej współpracy. Pani biolog będąca narratorem książki pragnie nauczyć nas szacunku do planety, bo pomimo różnic kulturowych łączy nas przeświadczenie o zakorzenieniu w kulturze wdzięczności by doceniać to, co nam dano. W powieści przeplatają się wiedza naukowa, indiańska mądrość oraz opowieści z plemienia Potawatomi tworząc jedną zharmonizowaną całość. Nie jest to typowa książka z fabułą, w tej opowieści główna rolę odgrywa Skywoman matka rodzaju ludzkiego, inaczej Niebiańska kobieta, której postać powinna być wskazówką dokąd mamy podążać.

Każdy z rozdziałów w sposób niezwykle ciekawy przyciągnął moją uwagę nie tylko ogromnym szacunkiem, ale wieloma ciekawostkami. Wiedzieliście, że w ślinie bizona znajdują się enzymy, które stymulują produkcje traw? Albo, że dziki czosnek uzdrawia i poprawia krążenie krwi? Dlaczego drzewa pekanowca nie owocują co roku? Jak się to przekłada na populację wiewiórek? Jakie warzywa składają się na żywieniową trójcę? Jaki gatunek jesionu najlepiej sprawdzi się przy wyplataniu koszyków?

Oprócz piękna i celebracji na cześć matki natury autorka uderza w niezwykle bolesny sposób, ale jakże potrzebny wytykając ignorancję i bezmyślność ludzi, ukazując jak bardzo jesteśmy zachłanni i wplątani w konsumpcyjny tryb życia nakazujący otaczać się coraz większą liczbą przedmiotów. Nie bójmy się spojrzeć prawdzie w oczy: wszechobecny plastik, używanie herbicydów prowadzące do wyjałowienia gleby, ciągłe rozrastanie się terenów przemysłowych czy masowe hodowle - to tylko niektóre z wielu problemów dzisiejszej ludzkości na które kładzie nacisk autorka.

My ludzie, mocno nadszarpnęliśmy więź, która łączy nas z Matką Ziemią i dopóki nie usłyszymy jej głosu, na próżno naprawiać te relacje. Autorka daje nam nadzieję, że nie jest jeszcze zbyt późno, aby uleczyć naszą mocno nadszarpniętą relacje z ziemią, oraz, że wzajemne współistnienie nie musi prowadzić do degradacji planety. Pragnie nauczyć nas szacunku do natury, który objawiać się ma w najprostszych czynnościach.

"Jeśli zwierzę oddaje życie, aby mnie nakarmić, ja z kolei jestem zobowiązana do troski o jego gatunek. Jeśli otrzymuję od strumienia dar czystej wody, powinnam zwrócić go w tym samym stanie (s.141)"

Każdy z rozdziałów otwiera osobną opowieść o celebracji natury, której jesteśmy winni wdzięczność, każdy z nich to inna historia, mająca otworzyć nas na wrażliwość, że wszystko żyje w zależnej symbiozie. ma być to dla nas lekcja na przyszłość, sygnał S.O.S nadany od Matki Ziemi. Ta książka z pewnością zmieni wasze postrzeganie Ziemi jako daru - moje z pewnością zmieniła!

🌾Siedzę owinięta kocem, popijam herbatę, gładzę okładkę i czekam na słowa, które dzisiaj wyjątkowo nie chcą do mnie przyjść. Są takie książki, które wydają się nam tak ważne i piękne, że ciężko to wszystko ubrać we właściwe zdania, aby jak najwięcej osób zainteresowało się daną pozycją. Tak jest z Pieśnią ziemi, książką, która jest absolutnie wyjątkowa, a która przyniosła mi mnóstwo pociechy i pięknych słów, nad którymi ostatnio się zastanawiałam.

🌿Robin Wall Kimmerer to naukowiec, profesor botaniki, ale jednocześnie członkini plemienia Potawatomi i to trzeba podkreślić bardzo grubą kreską. W swojej książce i w ogóle całym swoim postępowaniem udowadnia, że da się połączyć zwyczajne ukochanie przyrody, zauważenie łączących nas zależności i okazywanie głębokiego szacunku i wdzięczności razem z nauką i tym co da się zbadać za pomocą mikroskopu. Żyjemy obecnie w takich czasach, że jeśli dość szybko się nie otrząśniemy, nie zaczniemy działać i nie zmienimy naszego myślenia to niestety nie będzie już do czego wracać, a nasze dzieci będą musiały żyć w zupełnie innym środowisku. Spójrzmy chociażby na ten rok. Ileż tu się wydarzyło, też w kwestiach klimatycznych, przyrodniczych. Autorka z ogromną czułością opowiada nam o świecie, o przyrodzie, o zwyczajnych drobnostkach i codziennościach, które są jej udziałem, ale też o badaniach naukowych i pracy ze studentami. Wplata w to wszystko wierzenia swojego ludu, ich historię i współczesne losy. Nie sposób tym wszystkim się nie zachwycić, nie zakochać w spojrzeniu autorki na świat i nie popatrzeć na niego jej oczyma.

🌱Nie jest to książka, którą się pochłania. Trzeba mieć na nią ochotę, czas i przede wszystkim serce, żeby mogła prościutko do niego trafić. Należy czytać ją w spokoju, podkreślać sobie ważne cytaty, przegryzać je, wracać. Z pewnością będę tak z nią robiła, ponieważ mój egzemplarz aż spuchł od karteczek indeksujących i tych wszystkich myśli, które tam podczas czytania zostawiłam. Zwróćcie na nią uwagę, dajcie się oczarować zapachowi turówki i magią jaką roztoczy przed wami Robin Wall Kimmerer.