Książka opowiada losy Władysława Szpilmana od momentu wybuchu II Wojny Światowej. Mężczyzna, prześladowany za swoje pochodzenie, był zmuszony ukrywać się w zniszczonych starych domach, by nie odnaleźli go Niemcy. Udało mu się przeżyć, ale jednak wojna pochłonęła całą jego rodzinę, a on musiał szukać schronienia u życzliwych ludzi. Mimo wszystko, historia opowiedziana przez naocznego świadka wydarzeń, okazuje się niezwykle obiektywna. Autor nie generalizuje, pokazuje, że nie trzeba było być Niemcem, by czynić zło, a i wśród żołnierzy-prześladowców znajdowali się dobrzy ludzie. Jest tu nieco emocji, ale są one odpowiednio wyważone, by nie zacierać prawdziwego obrazu ówczesnej rzeczywistości.
Władysław Szpilman był polskim pianistą, kompozytorem i aranżerem o żydowskim pochodzeniu. Przyjął pseudonim Al Legro. Z początku uczył się gry na fortepianie pod wpływem swojej matki. Najpierw studiował w Wyższej Szkole Muzycznej imienia Fryderyka Chopina w Warszawie, a naukę kontynuował w berlińskiej Akademie der Kunste. Po powrocie do ojczyzny, znalazł nauczyciela w Aleksandrze Michałowskim. W czasie wojny był więźniem warszawskiego getta. Tam też grywał na pianinie w salkach koncertowych oraz w kawiarniach. Na podstawie pamiętników z tamtego okresu, przygotowanych przez Szpilmana, Roman Polański przygotował pełnometrażowy film pod tytułem "Pianista", który zdobył ogromną popularność oraz został doceniony wśród miłośników kina.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii biografie i autobiografie
