Pewnej sierpniowej nocy. Wyspa. Tom 2

Jeśli ktokolwiek po lekturze "Wyspy" czuł pewien niedosyt związany ze skąpym potraktowaniem wątku Anny i Manolisa, to teraz poczuje się usatysfakcjonowany.

W pierwszej części poprzez historię rodzinną przebijała przede wszystkim sytuacja Spinalongi i jej trędowatych mieszkańców, jak również odczuwalny niebagatelny wpływ wojny na ówczesną Kretę. Tym razem skupiamy się na wątku gorącego trójkąta, którego finał poznaliśmy pewnej sierpniowej nocy oraz dalszych losach bohaterów, którzy zniknęli nagle z kart opowieści. Każdy z nich poniósł konsekwencje swych czynów i latami płacił za nie wysoką cenę. Jeden w obronie honoru, drugi ulegając szaleńczej miłości.

To historia o namiętnościach, które zmieniają całe życie, tragediach, o których nie sposób zapomnieć, ale i o sile miłości i przebaczenia. Zabrakło mi w niej jednak tej wartości dodanej, którą w pierwszej części stanowił wątek wyspy trędowatych. To ON tą poruszającą rodzinną tragedię czynił wyjątkową. Krążymy tu również wokół ludzkich emocji i wyborów, wokół ich marzeń i nadziei, ale brakuje głębszego przekazu. Piękno języka nie wystarczyło tym razem, by wzbudzić we mnie równie silne emocje, jak przy lekturze "Wyspy".

Gdyby jednak spojrzeć na nią jak na odrębną powieść, to rysuje się przed czytelnikiem obraz klimatycznej, pełnej ciekawych tradycji Krety z romantyczną, choć bolesną historią miłosną. Obraz tak sugestywny, że niemal słyszymy nostalgiczne dźwięki liry i ciepło słonecznych promieni muskających naszą skórę.

Nie mogłam sobie wymarzyć chyba lepszej kontynuacji Wyspy.

Co takiego urzekło mnie w tej niewielkiej objętościowo książce?

Brak wątku romansowego i zbliżenie na przeżycia bohaterów. Za plecami wciąż mamy echa opowieści o wyspie trędowatych jednak nie to odgrywa tu główną rolę. Ale tego Wam nie zdradzę!

Najlepiej nie czytać jej jako samodzielnego tworu, wiele wątków może być wtedy niejasnych. W połączeniu z Wyspą stanowi ciekawą i niebanalną historię, która wzrusza, przyciąga i powoduje, że w głowie kiełkuje myśl - a może by tak sięgnąć po inne książki tej autorki ??

A komu mogę ją polecić? Każdemu kto kocha literaturę piękną, klasykę utrzymaną w spokojnym, harmonijnym tempie.

Bez zbędnego cukru

Z nutką nostalgii i refleksji wracamy na wyspę. Wydarzenia, które miały miejsce na greckiej wyspie Spinalonga zostawiły trwały ślad w moim sercu. Jeszcze na długo pozostaną ze mną. A szczególnie te, które miały miejsce 25 sierpnia 1957 roku. Ludzie świętowali zwycięstwo nad trądem, kolonia trędowatych została zlikwidowana i chorzy powrócili do bliskich. Lekarstwo dało nadzieję na wyleczenie. Ale też tej nocy Andreas strzela do swojej żony, Anny. Dlaczego? Co go to tego skłoniło? Można przypuszczać, że się domyślał o romansie żony? Czyżby przez tyle lat przymykał oko na jej zdradę, aż w końcu nie wytrzymał? Dał się ponieść chwili? Ten dzień dla bliskich Anny na zawsze będzie się kojarzył z tragedią. Czy poradzą sobie z tą traumą? A kto zajmie się dzieckiem? Matka nie żyje, ojciec trafił do więzienia? Siostra Anny, Maria stanie się matką dla jej córki. Ale czy będzie w stanie ją zastąpić? Przekonajmy się, śledząc dalsze losy bohaterów. Niech Pewnej sierpniowej nocy zagości na waszych półkach na dłużej …

Autorka ponownie zabiera nas w sentymentalną podróż do gorącej Grecji. Z ciekawością i ogromnym zainteresowaniem śledzimy dalsze losy Marii, Andreasa i Manolisa. Jesteśmy zaintrygowani, jak potoczyło się ich życie. Na pewno nie każdy z nich może mówić o życiu szczęśliwym i pełnym miłości. Tragedia, która rozegrała się na ich oczach na zawsze będzie z nimi. Pozostał trwały efekt tego aktu, niektórzy nie mogli się z nim pogodzić, jak Manolis, który udał się w tułaczkę w poszukiwaniu ukojenia po tragicznej śmierci ukochanej. Czy będzie potrafił zapomnieć o Annie i znajdzie miłość i radość? Nie będzie mu łatwo, Anna była dla niego spełnieniem życiowych marzeń, była całym światem, który nagle, w jednej chwili, runął. A pozostali bohaterowie? Andreas będzie ponosił konsekwencje swojego czynu w odosobnieniu. Czy cała rodzina się od niego odwróci? Czy być może ktoś z nich stanie ponad wszystko i mu wybaczy?

Pewnej sierpniowej nocy to godna kontynuacja Wyspy. Muszę jednak szczerze przyznać, że pierwszy tom tej rodzinnej sagi wywołał u mnie większe emocje. Nie mogę powiedzieć, że tom drugi mnie nie zaciekawił. Były emocje i wrażenia, ale Wyspa całkowicie mną zawładnęła i rozbiła mnie. Cóż, czasami tak bywa, że autorka w pierwszej część postawiła tak wysoko poprzeczkę, że jest nie do pokonania. I tak było w tym przypadku.

Ta pięknie opowiedziana historia wzrusza do łez. Skrusza nasze serce. Co ma takiego w sobie, że potrafi zahipnotyzować? Cudownie opowiedziana historia o niespełnionej miłości, z góry skazanej na niepowodzenie. Rywalizacja o uczucia kobiety, a na dodatek wszystko dzieje się między ludźmi, których łączą więzy krwi. A więc wszystko musi się odbywać w ukryciu i konspiracji, nikt nie może się dowiedzieć. Autorka porusza bardzo ważne kwestie życiowe. Uwrażliwia nas na ból i krzywdę, wskazuje, że można przebaczyć bliskim, nawet czynów, które zasługują na potępienie. Tylko ludzie ogromnej wiary potrafią wyciągnąć pomocną dłoń do bliźniego i być blisko niego. Nawet w sytuacji, gdy nie powinno ich być blisko, gdy śmiało mogliby się odwrócić. Ale ludzie o wielkim sercu i niezniszczalnych pokładach miłosierdzia wiedzą, jak się zachować w sytuacjach kryzysowych, jak pokonać dumę i wewnętrzną złość.

Ta saga autorstwa Victorii Hislop skłania do głębokich i bardzo intymnych refleksji. Obnaża nasz wewnętrzny, według nasz najlepszy system wartości. Ukazuje tak naprawdę naszą małość i kruchość. Ale warto to zmienić, inaczej spojrzeć na nasz stosunek do innych, nasze codzienne relacje z bliźnimi? Postawmy sobie pytanie. Czy są one prawidłowe czy może wymagają zmian? Może warto przemyśleć swoją postawę i skierować we właściwym kierunku. To nic nas nie kosztuje, a może tak wiele zmienić w naszym życiu. Może uczynić nas szczęśliwszymi i pozwolić, aby dobroć i miłość na stałe zagościły w naszych sercach. Aby nie były gośćmi tylko domownikami.

Niesamowita i elektryzująca lektura. Polecam gorąco. Przytulcie ją do siebie, a na pewno pełnia ciepła i wrażliwości będzie towarzyszem waszego satysfakcjonującego życia. Światełkiem rozświetlającym drogę ku szczęśliwej przyszłości ...

Do “Pewnej sierpniowej nocy” odnoszę się jako do kontynuacji znakomitej “Wyspy”. Zdarza się, że książek należących do jednej serii nie trzeba czytać po kolei lub można również pominąć pierwszą część, ale moim zdaniem w tym przypadku powieści idealnie się dopasowują i uzupełniają i warto poznać je jako kompletną całość.

W utworze mamy okazję poznać wydarzenia, o których nie było mowy w poprzedniej książce. Dowiadujemy się, jak potoczyło się życie niektórych bohaterów, zostają rozwinięte także wątki poboczne. I również przy tej historii znakomicie się bawiłam, choć autorka przybrała nieco inny ton. Przede wszystkim zaś skupiła się na trochę innych kwestiach.

Charakter i klimat „Wyspy” dyktował trąd. Tutaj niewiele już się o nim wspomina, ale pojawiają się nowe, zwracające uwagę, sprawy. Hislop ponownie pokazuje, że nie obawia się wyzwań i zwrotów akcji, stawiając bohaterów w sytuacjach trudnych i mało komfortowych, zmuszających ich do podejmowania skomplikowanych decyzji.

Oprócz podążania tropem znanych nam już wcześniej postaci, mamy okazję obdarzyć sympatią nowych bohaterów pojawiających się na stronach powieści. Autorka dba o to, by podtrzymać zainteresowanie czytelnika, a wartościową fabułę dopełnia świetnym stylem. Hislop utrzymuje całość w lekkim i przyjemnym tonie, w jej narracji wyczuwa się doświadczenie i swobodę płynące z robienia czegoś, co daje radość i satysfakcję.

Na końcu książki autorka zaznaczyła, że historia została zainspirowana wydarzeniami historycznymi i istniejącymi miejscami. Zawsze ma to dla mnie bardzo duże znaczenie, więc fakt ten traktuję jako kolejną zaletę powieści.

Jak już wspomniałam na początku tekstu, „Pewnej sierpniowej nocy” to rewelacyjna kontynuacja pierwszej części cyklu. Najlepiej jednak, gdybyście przekonali się o tym sami, dając szansę całej historii. Polecam.

Spinalonga to grecka wyspa położona na wschód od wybrzeża Krety. Na tej małej wyspie do 1957 roku działała jedna z ostatnich w Europie zamkniętych kolonii dla trędowatych. I to właśnie ona gra ważną rolę w powieści „Pewnej sierpniowej nocy”. I choć nie jest kluczowym miejscem akcji tej książki, to piętno życia na niej odczuwają ci, którzy kiedyś na niej mieszkali. Tymczasem w kontynuacji „Wyspy” Victorii Hislop otrzymali możliwość jej opuszczenia. Bo to właśnie ten wyjątkowy dzień - zamknięcia kolonii, staje się fundamentem, na którym autorka zbudowała swoją historię. Dzień, który miał być radosnym początkiem czegoś nowego i końcem koszmaru dla wielu osób i ich rodzin, a stał się świadkiem tragedii - morderstwa kobiety, którego dokonał jej mąż. Od tego momentu wszystko dzieje się bardzo szybko, a czytelnik ma okazję poznać losy tych, którzy tę śmierć opłakują.

„Pewnej sierpniowej nocy” to w moim odczuciu uzupełnienie „Wyspy”. I choć nie jest to powieść bardzo rozbudowana, to daje poczucie spełnienia i wyczerpania wątków całego cyklu, co osobiście bardzo przypadło mi do gustu. Wszędzie tam, gdzie czytając "Wyspę", czułam niedosyt, autorka zadbała, abym zaspokoiła swoją ciekawość. Akcja powieści jest niespieszna, co pozwala nam rozsmakować się w pięknie greckich krajobrazów. Plastyczne opisy sprawiają, że niemal czujemy na twarzy powiew morskiej bryzy, duszną atmosferę nocnych klubów, słyszymy muzykę oraz rozkoszujemy się dźwiękami liry i śpiewem lokalnych artystów. I choć okoliczności sprzyjają sielskiej atmosferze, to „Pewnej sierpniowej nocy”, to przede wszystkim powieść o stracie i radzeniu sobie z nią. Każda próba pogodzenia się z odejściem ukochanej osoby jest inna, każdy z bohaterów próbuje pogodzić się z nią, celebrując jej pamięć na swój sposób. To także opowieść o miłości. Miłości romantycznej, uczuciu pełnym namiętności, dla jednych niewłaściwym, a dla innych będącym całym światem. Ale i o miłości do drugiego człowieka, która każe wybaczać.

Podsumowując:

„Pewnej sierpniowej nocy” to poruszająca wiwisekcja żałoby po wielkiej miłości. Co ciekawe żałoby widzianej oczami mężczyzny. O jej kolejnych etapach, które z ciemności cierpienia wyprowadzają na życiową prostą i pozwalają zbudować nową przyszłość, krok po kroku, mimo bagażu trudnych doświadczeń. O egzystencji z piętnem trędowatego, które zatrzaskuje wiele drzwi, choć czasem może pomóc osiągnąć cel. A także o wybaczeniu, które jest jedną z najtrudniejszych dróg, jaką trzeba przejść, aby ktoś inny uzyskał spokój, samemu ten spokój znajdując. Klimatyczna i refleksyjna opowieść rozgrywająca się pod greckim niebem.

Dzisiaj kilka słów o książce „Pewnej sierpniowej nocy”, która jest nie tyle kontynuacją ile rozwinięciem wątków zawartych w zachwalanej przeze mnie w poniedziałek książce „Wyspa” –Victorii Hislop…

Tym razem autorka prezentuje nam losy Anny, Marii, Manolisa i Andreasa przed ewakuacją mieszkańców Spinalongi i przed  tragedią, która już na zawsze naznaczy cierpieniem ich serca.

Maluje przed naszymi oczami wielobarwną i przepełniona emocjami  powieść, która powoli i niespiesznie wciąga nas w wir wydarzeń, skłania do głębokiej refleksji i pokazuje jak na gruzach przeszłości budować swoją przyszłość.  W każdym rozdziale czytamy o walce z olbrzymim cierpieniem, które  w końcu da przyzwolenie na  uwolnienie się od niego i pozwoli na nowo patrzeć w przyszłość.  To też powrót do wiary i poszukiwanie w niej ukojenia ale jednocześnie próba odkupienia swoich win.

Lektura „Wyspy” pozostawiła w mojej głowie pewnego rodzaju niedosyt dlatego też niemal od razu zasiadłam do  jej kontynuacji „Pewnej sierpniowej nocy”. Niewątpliwe niektóre  wątki zostały tutaj uzupełnione i opowiedziane bardziej szczegółowo. Ponadto dowiadujemy się o kilku kwestiach o których autorka nie wspomniała nic w poprzednim tomie, a samo zakończenie pozwala na indywidualną interpretację tej historii…

Polecam rozpocząć lekturę od pierwszego tomu ,a ja z pewnością zainteresuje się innymi książkami autorki.

Po kilkunastu latach „Wyspa” doczekała się swojej kontynuacji, a raczej uzupełnienia. Jednak nawet jeżeli nie znacie pierwszej części to śmiało możecie sięgać po „Pewnej sierpniowej nocy”.

Znów za sprawą książki przenosimy się do malowniczej Grecji. Autorka w dalszym ciągu używa przepięknego języka, który oddziałuje na czytelnika i sprawia, że odczuwa ON wszystkie emocje całym sobą. Tym razem poznajemy losy bohaterów na kilka tygodni przed ewakuacją wyspy trędowatych i skutki romansu, który dzieli rodziny.

Muszę przyznać, że spodziewałam się troszeczkę czegoś innego i cieszę się, że nie musiałam czekać kilkunastu lat na przeczytanie kontynuacji „Wyspy”, ponieważ troszeczkę bym się zawiodła.

Fabuła jak najbardziej jest ciekawa, jednak uważam, że niektóre wątki można było lepiej rozwinąć sprawiając, że całość byłaby jeszcze bardziej wciągająca. Zabrakło mi tutaj większej dawki emocji związanych z powrotem do powiedzmy „otwartego społeczeństwa” poza wyspą. Akcja toczy się nieśpiesznie, ale tak też toczy się życie w malowniczej Grecji. Dlatego bardzo to pasuje do całej fabuły. Bohaterowie są wyraziści, a uczucia od nich bijące są wręcz namacalne. Jednak pomimo kilku niedociągnięć i niedopowiedzeń wciąż jest to piękna powieść o miłości, przyjaźni, zdradzie i przebaczaniu. Mówi o marzeniach i nadziejach, których nigdy nie wolno porzucać.

„Pewnej sierpniowej nocy” ma w sobie coś, co sprawi że zapragniecie jak najszybciej ją przeczytać. Pozostawia ona w czytelniku niedosyt i pozwala na wyciągnięcie ważnych wniosków w lektury. Zdecydowanie polecam!

,,Pewnej sierpniowej nocy" to poniekąd historia Anny, matki jednej z bohaterek, jednak tak naprawdę jej męża i Marii, siostry Anny.

Przyjemnie było zapoznać się z tą częścią od razu po zakończeniu ,,Wyspy". Tym razem akcja toczy się głownie wokół postaci Marii, odwiedzania męża siostry w więzieniu, wyznaniu prawdy. Na pewno nie można narzekać na brak emocji, a piękny język autorki dodatkowo to uczucie potęguje.

Ten tom jest objętościowo mniej więcej połową pierwszego. Czyta się to wszystko bardzo ciekawie, jednak autorka nadal nie wyczerpała tematu. Z chęcią poczytałabym więcej o losach poprzednich pokoleń, czy chociażby jeszcze Sofii i Alexis.

Mimo tego, że pierwszy tom skupiał się bardziej na przodkach, matce Anny i Marii, samych kobietach, a ten typowo na Marii i wychowywanej przez nią i męża Sofii to warto skusić się najpierw na ,,Wyspę", by lepiej zrozumieć te wydarzenia.

,,Pewnej sierpniowej nocy" to naprawdę pięknie napisana kontynuacja, od której nie sposób się oderwać przed przeczytaniem jej ostatniego zdania.

Dawno nie miałam w swoich rękach tak przejmującej powieści, która zrobiłaby na mnie aż takie wrażenie. Lubię czytać smutne historie, ale tutaj ten smutek przeszywał mnie naprawdę mocno. Czułam go niemal namacalnie, a to zdarza się naprawdę rzadko. Fabuła w książce jest naprawdę spójna i przemyślana. Wszystko jest tutaj po coś, a czytelnik nawet przez chwilę nie będzie się nudził. Duże wrażenie zrobiła na mnie kreacja postaci, która była dokładna, zadbano o to, aby nie były to płaskie postaci. Jeśli macie ochotę przeczytać niesamowitą lekturę z gatunku obyczajowego, to dajcie szansę tej autorce. Warto.