Wzruszająca opowieść o pamięci, rodzinie i miłości przekazywanej z pokolenia na pokolenie autorstwa Barbary Supeł.
Ciepła opowieść o Halusi, która poznaje historię swojego dziadka Józefa dzięki wspomnieniom babci Wiery. Dziewczynka ma tylko sześć lat, a dziadek zmarł przed jej narodzinami. Jednak dzięki opowieściom babci wnuczka czuje z nim głęboką więź.
Pewnego jesiennego dnia babcia Wiera zabiera Halusię na cmentarz, aby zadbać o grób dziadka. W drodze opowiada wnuczce o zwyczajach kochanego męża, a także o ich wspólnym życiu, które wypełnione było miłością i codziennymi przygodami. Wizyta na cmentarzu staje się okazją do przekazania rodzinnych historii i wartości, a także do refleksji nad pamięcią o bliskich. Babcia Wiera opowiada Halusi ciekawostki z życia dziadka: jaki był, co lubił i jak spędzali razem czas. Dziewczynka dzięki tym ciepłym historiom dowiaduje się więcej na temat ważnego członka jej rodziny.
Podczas wspólnego sprzątania grobu z opadłych liści Halusia odkrywa, że cmentarz nie jest przerażającym miejscem. Rozmowa z babcią sprawia, że dziewczynka zyskuje nową perspektywę na tematy przemijania i pamięci, ucząc się jednocześnie szacunku do tradycji i rodzinnych wspomnień.
Książka jest piękną opowieścią o międzypokoleniowych więzach, znaczeniu wspomnień i subtelnie wprowadza młodego czytelnika w temat odejścia bliskich. Tekst, napisany prostym i zrozumiałym dla dziecka językiem, pełny jest ciepła i uczuciowej głębi, idealnie oddaje relacje wnuczki z babcią i porusza delikatny temat pamięci o tych, których już nie ma.
O autorce
Barbara Supeł pochodzi z Hajnówki – zielonego miasteczka położonego na skraju Puszczy Białowieskiej. Ukończyła studia na kierunku nauki o rodzinie; po studiach założyła własną praktykę (czyli rodzinę). Kolekcjonuje codzienne absurdy i oprawia je w ramki. Pisze teksty do książek dla dzieci. Autorka takich serii dla dzieci jak: „Jadzia Pętelka”, „Staś Pętelka”, „Co zrobi Frania?”.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii emocje
Dla dzieci w jakim wieku jest przeznaczona książka "Pewnego dnia odwiedziłam dziadka"?
Książka jest skierowana do przedszkolaków oraz dzieci w wieku wczesnoszkolnym, które zaczynają zadawać pytania o przemijanie. Treść została przygotowana w sposób przystępny i łagodny, co pozwala na bezpieczne oswojenie tematu śmierci bliskiej osoby bez wywoływania lęku. Barbara Supeł operuje prostym językiem, skupiając się na budowaniu pozytywnych wspomnień zamiast na samym smutku związanym ze stratą. Lektura ta stanowi doskonałe narzędzie dla rodziców chcących zainicjować rozmowę o przodkach, korzeniach oraz trwałości więzi rodzinnych. Dzięki swojej formie, publikacja pomaga dziecku zrozumieć, że osoby, których nie ma, nadal pozostają częścią naszej tożsamości.
Czy ta historia o dziadku jest bardzo smutna dla małego dziecka?
Opowieść ma ciepły i pełen nadziei wydźwięk, skupiając się na pielęgnowaniu pamięci, a nie na samym procesie żałoby. Autorka wprowadza elementy humoru i lekkości poprzez anegdoty o dziadku, co skutecznie równoważy powagę tematu wizyty na cmentarzu. Halusia poznaje dziadka jako radosną postać z barwnymi zwyczajami, co buduje w dziecku poczucie więzi i emocjonalnego bezpieczeństwa. Dzięki takiemu podejściu lektura nie przytłacza małego odbiorcy, lecz uczy go szacunku do tradycji i wartości rodzinnych opowieści. Jest to idealna propozycja dla rodzin, które chcą oswoić temat odejścia w atmosferze miłości i akceptacji.
W jaki sposób książka pomaga wytłumaczyć dziecku pojęcie pamięci o zmarłych?
Publikacja wyjaśnia, że bliscy żyją w naszych wspomnieniach, opowieściach oraz cechach wyglądu, które po nich dziedziczymy. Na przykładzie niebieskich oczu głównej bohaterki dziecko uczy się dostrzegać fizyczną i duchową cząstkę przodków w samym sobie. Rozmowa babci z wnuczką pokazuje, że odwiedziny na cmentarzu mogą być okazją do radosnego przywoływania wspólnych chwil i ulubionych powiedzonek zmarłego. Jest to praktyczny przewodnik dla opiekunów, jak zachować obecność zmarłych członków rodziny w codziennym życiu i świadomości dziecka. Treść podkreśla, że pamięć jest mostem łączącym pokolenia, niezależnie od upływu czasu.
Dla kogo ta publikacja może nie być odpowiednim wyborem?
Książka nie będzie optymalna dla opiekunów szukających szczegółowych wyjaśnień biologicznych lub dogmatycznych aspektów śmierci, gdyż skupia się wyłącznie na sferze emocjonalnej. Jeśli dziecko przechodzi obecnie przez gwałtowną, świeżą traumę po stracie, lektura wymaga bardzo uważnego towarzyszenia dorosłego, by odpowiednio moderować pojawiające się emocje. Nie jest to również pozycja dla osób poszukujących dynamicznej akcji, ponieważ fabuła opiera się głównie na statycznym dialogu i spokojnej refleksji. Skupienie na relacji babcia-wnuczka sprawia, że treść jest bardzo sprofilowana pod kątem konkretnego modelu więzi rodzinnej i może nie odpowiadać każdej sytuacji życiowej. Publikacja ta unika trudnych pytań o chorobę czy cierpienie, co dla niektórych czytelników może być zbyt dużym uproszczeniem.
Jaką rolę w tej opowieści odgrywają ilustracje i warstwa graficzna?
Warstwa wizualna wspiera łagodny przekaz tekstu, wykorzystując stonowaną kolorystykę, która buduje atmosferę spokoju i bliskości. Ilustracje pomagają dziecku zwizualizować postać dziadka na podstawie opowieści babci, co czyni go realnym bohaterem w wyobraźni małego czytelnika. Obrazy przedstawiające wizytę na cmentarzu są jasne i przyjazne, co pomaga zredukować ewentualny lęk przed tym miejscem u najmłodszych. Estetyczne wydanie zachęca do wielokrotnego powracania do lektury i wspólnego analizowania detali graficznych wraz z opiekunem. Wysoka jakość ilustracji sprawia, że trudny temat staje się bardziej przystępny i mniej onieśmielający dla dziecka.
