Perfekcyjna kobieta to suka

650 000 sprzedanych egzemplarzy we Francji!

No tak, tylko czy francuskie kobiety nie wierzą w siebie do tego stopnia, by szukać pomocy u siostrzyczek Girard? Kto potrzebuje poradnika dla normalnych kobiet, który w zasadzie niczego do życia nie wnosi??? Ale po kolei...

Sama książka przyciągnęła mój wzrok stylową okładką, opis pozwalał wierzyć, że w środku znajdę brylancik w papierowym wydaniu. Rady sprawdzone, oparte na przykładach, doświadczeniu i co najważniejsze pozwalające się dać wykorzystać. A znalazłam plątaninę punktów, podpunktów, mam wrażenie, że czytając przechodzę rodzaj quizu na test inteligencji. Jeśli wypadnę dobrze będę normalna, jeśli źle tkwi we mnie 100% suka. O rany!

Mimo wszystko nie można jej zarzucić przejrzystości i lekkości z jaką czyta się słowa autorek. Każda zasada rozpoczynająca rozdział, a jest ich 30 zdecydowanie świetnie rozplanowana i widoczna na pierwszy rzut oka. Dlatego wystarczy godzina na lekturę poradnika.

Filozofia „Walić to”, która przedstawiona jest w rozdziale 1 wydaje się manifestem ku wolności, jednak na dłuższą metę niestety nie będzie działać z racji powrotu w pewnym czasie do punktu wyjścia, to jak kuszenie losu, targowanie się o chwilę słabości. Stosowana w nadmiarze niszczy kobiecą silną wolę, dlatego UWAGA! Stosować z umiarem.

Po czym poznać, że ma się gówniane życie?

Zazdrość między dziewczynami.

Kto puścił bąka?

Jak zachwycić faceta.

Zasada trzech dni.

I wiele wiele innych problemów - przede wszystkim dobrze nam znanych znajdziecie w książce.

Dla mnie wyjątkowym, fantastycznym rozwiązaniem były bony do wycięcia, skserowania, jak kto woli. I tak np. mamy 6 bonów na „WETO” , kto by pomyślał, że coś takiego istnieje.

Ale najbardziej spodobała mi się dowcipna wersja bonu „Na dyspensę od obowiązku małżeńskiego” . Radzę skserować!

„Perfekcyjna kobieta to suka” jest poradnikiem stosunkowo cienkim. Autorki stawiają kobiety po dwóch stronach barykady, jedne perfekcyjne aż do bólu, drugie dręczone swoją beznadziejnością. Jak ten oto poradnik może pomóc im odnaleźć siebie, nie wiem, może niektórym wystarczy naprawdę niewiele. Wychodzę z założenia, że naprawdę nie ma perfekcyjnych kobiet, są tylko takie, które usiłują pokazać innym swoją wyższość a tak na serio ich perfekcjonizm to totalne dno.

Kochane kobiety więcej wiary w siebie a książkę możecie potraktować jako rozrywkę, tudzież nauczyć się nowych zwrotów;

„Spinam poślady i uwalniam krecika”

„Wystarczy, że o ty mówię, a już mam kisiel w majtkach”

„Coś takiego, ty chyba gnijesz od środka”

Wykorzystać, ale bez nadgorliwości – bony, spisać swoją listę partnerów – gdy facet nie zerka, uzupełnić test o nazwie „Jaka z ciebie puszczalska” oraz dodać listę swoich największych głupot.

To lektura, którą traktuję z przymrużeniem oka na poprawę humoru jako specyfik na dobre samopoczucie. Jednak na typowy poradnik to o wiele za mało. Mam nadzieję, jednak że być może Wam spełni oczekiwania a mnie po prostu nie udzieliła się jej charyzma. Ciekawa jestem Waszej opinii.

Anne-Sophie Girard i Marie-Aldine Gridard to autorki poradnika dla normalnych kobiet. „Perfekcyjna kobieta to suka” wydano w Polsce w 2014 roku dzięki Wydawnictwo Feeria. We Francji książka rozeszła się w 650 tysiącach egzemplarzy.

Każda kobieta dąży do perfekcji – w wyglądzie i zachowaniu. Jednak osiągnięcie tego jest trudne, jeśli nie niemożliwe dla niektórych z pań. Okazuje się, że bycie normalną jest całkiem fajne. Bycie bez zarzutu za to może spowodować, że staniemy się nadęte. Trudno jest być perfekcyjną ale można zmienić kilka rzeczy, które sprawią, że będziemy postrzegane nieco inaczej. Wystarczy np. zwrócić uwagę czego nie wypada robić w odpowiednim wieku. Trzeba też zaakceptować, że wokół nas żyje wiele suk, które spotkamy na każdym kroku – w sklepie, w biurze, w telewizji. Są dość uparte i nachalne, ale należy wiedzieć, jak z nimi postępować.

Książka jest zbiorem krótkich rad, zasad, informacji, które pozwolą nam nie zwariować w dzisiejszym świecie. Gdy na swojej drodze spotkamy kobietę perfekcyjną, dzięki poradnikowi zrozumiemy, że nie musimy czuć się od niej gorsze.

Poradnika nie da się streścić. Jest napisany prostym językiem, zwięzłym i zabawnym. Autorki postarały się, by był urozmaicony – zdania są dość krótkie, pojawiają się ramki, ilustracje schematyczne i punkty. Jest też strona ocenzurowana, kilka karteczek do wycięcia i test. Książka jest typowym poradnikiem, który może kojarzyć się z tym rodzajem porad, które udzielają modowe magazyny dla nowoczesnych kobiet. Autorki żartują sobie z wielu spraw, a ich przypisy, jak również przypisy redakcyjne, są kwintesencją całości. Na dodatek język jest bardzo swobodny, przypomina bardziej wpis na blogu niż tekst do książki. Autorki wciskają angielskie słówka, stosują także w dużej mierze znaki zapytania i wykrzykniki, które mają podkreślić odpowiednie kwestie – głównie, gdy pojawiają się same.

Wielkim plusem jest odniesienie do polskich realiów. Wydawcy postarali się, by czytelnik nie czuł się wyobcowany. Tekst nie jest tylko przetłumaczonym odbiciem oryginału – został dostosowany do Polski m.in. przez polskie tytuły piosenek czy imiona.

Jeśli chodzi o szatę graficzną to warto zwrócić na nią uwagę. Każda z zasad ozdobiona jest pięknym szlaczkiem, a tytuły podkreśla falująca linia. No i wszystkie dodatki, o których wspomniałam wcześniej – tabelki, test, wycinanki – tworzą niesamowity klimat książki.

Moim zdaniem poradnik wart jest uwagi. Jest zabawny, dodaje otuchy i pokazuje, że wiele rzeczy, które robimy, nie są tylko naszym dziwactwem, a zdarzają się wielu kobietom. Autorki potraktowały temat z wielkim dystansem, pokazały szeroki zakres tematów a na dodatek zrobiły to w tak błyskotliwy sposób, że podczas lektury nie można się nie uśmiechać.

Książkę polecam paniom, które w pogoni za ideałem bywają nieco przytłoczone. Zobaczycie, że bycie perfekcyjną nie jest takie fajne, głównie w oczach tych „zwykłych” kobiet. Na dodatek to lektura, która rozbawi was i sprawi, że spędzicie przemiły wieczór. Być może wyniesiecie z niej też kilka cennych rad?

"Nie będziesz pokazywać środkowego palca w rękawiczce z jednym palcem."

Nawet nie wiecie jak bardzo się cieszę, że do księgarń zawitała kolejna książka niezastąpionego duetu sióstr Girard. Obie panie doskonale spisały się w pierwszym pseudo-poradniku i również w kontynuacji nie poskąpiły czytelnikom swojego osobistego uroku.

Najpierw serię pokochały Francuzki, dopiero później dane było poznać ją nam. I musicie wiedzieć - warto było czekać! Oto druga część "biblii" dla kobiet, pseudo-poradnika łamiącego wszelkie normy i zasady. Jak same panie twierdzą - nie ma najmniejszego faktu czy czytaliście pierwszy tom (choć byłoby miło), bo odnajdziecie się w powrocie "suki" tak, jakby książka była pisana wyłącznie dla Was. I w pewnym stopniu tak właśnie jest. Wiele z zasad, opisywanych sytuacji i zagadek pokrywa się z normalnym trybem życia, sytuacjami, które przydarzają się każdej z nas i - takie odniosłam wrażenie - nawet z myślami, które kłębią się w głowie, ale są na tyle podstępne i zdradzieckie, że nie mamy ochoty ich nikomu wyjawiać. A siostry Girard weszły do naszych umysłów i odszyfrowały kłębiące się w nich myśli dodając do tego przemyślane - no, prawie - odpowiedzi.

"Nie będziesz mówić: "Jadłam tylko sałatkę", jeśli dopchnęłaś się dwiema pajdami chleba."

Siostry Girard piszą o swojej książce jedno: "celem książki jest przypuszczanie dalszych ataków na postać przez którą czujemy się jak zero - kobietę perfekcyjną." A zabawy przy tym jest co nie miara. Która z nas, dziewczyn, czuła się gorsza w towarzystwie tych perfekcyjnych kobiecych istot o idealnych włosach, wypielęgnowanych dłoniach i nogach długich do nieba? Autorki podeszły do sprawy kompleksów i braku dowartościowania w zabawny, prześmiewczy i podnoszący na duchu sposób. Pokazały, że doskonałość nie jest taka idealna jak nam się wydaje i najlepszy sposób na szczęście to akceptacja samej siebie.

Powrót "Perfekcyjnej kobiety" to gwarantowana świetna zabawa. Chociaż całość należy traktować z przymrużeniem oka, a ironia króluje na każdej stronie nie potrafię powiedzieć która część była lepsza. Obie wypadły równie dobrze - obowiązkowy, niekłamany uśmiech i niekontrolowane wybuchy śmiechu. We wszystko jest zamieszana jeszcze subtelna nuta zawstydzenia, kiedy w czasie czytania uświadamiałam sobie, że połowa z zawartych tutaj życiowych mądrości pasuje do mnie jak ulał. Pozycja idealna na długoterminową chandrę!