Pax Droga do domu

Są takie książki, po które sięgamy jesienią, są takie, po które sięgamy w grudniu, tuż przed świętami, a są i takie, które zostawiamy sobie na lato, na lżejszy czas. Pax jest jednym z tych bohaterów, którzy skrzą się rudym futrem wśród drzew właśnie gdy te postanawiają zmienić ubiór z zielonego, na żółty, pomarańczowy, czerwony, ot jesienny. I w tym miejscu muszę zaznaczyć, że Pax. Droga do domu" to tom drugi i bardzo ważne, według mnie, jest czytanie ich w odpowiedniej kolejności. Pierwsza część mnie zachwyciła i sprawiła, że rudy stał się jednym z moich ulubionych zwierzęcych bohaterów, a czy drugi tom jest równie cudowny, czy jednak pisany na siłę?

W literaturze znajdziemy cały ogrom przyjaźni między człowiekiem, a zwierzakiem, a w tym przypadku Peter i Pax mimo, że byli nierozłączni, to teraz od ponad roku się nie widzieli. Wpływ na każdego z nich miało całe mnóstwo rzeczy. Każdy z nich jednak tęskni, każdy wspomina, mimo, że chciał zapomnieć. Wiele się zmieniło, bo Pax został ojcem trójki lisków, a Peter postanowił walczyć o lepsze życie ludzi i zwierząt. Jednak nie wszystko układa się tak, jak powinno i obaj ruszają w drogę do domu... Jeden i drugi wycierpiał tak wiele, a jednak ufali sobie nadal bezgranicznie. Pax do tego stopnia, że postanowił, iż to właśnie Peter jest tą osobą, do której może się zgłosić z chorującym coraz bardziej małym liskiem, a Peter w całej swojej wręcz depresji chyba potrzebował mieć przy boku swojego przyjaciela.

Każdy z naszych dwóch głównych bohaterów poszedł swoją ścieżką i zaczął swoje życie. U Paxa to były dzieci, które jak się okazało musi chronić za wszelką cenę i uczyć samodzielności. Z kolei Peter bardzo cierpi i faktycznie jest pokazane w książce bardzo dużo jego emocji tych negatywnych, ale nie zniechęcajcie się, nie wprowadza ona w stan smutku, bo jednak po coś również są odczuwane strach czy żałoba. Ale to samotność, rozpacz i tęsknota powodują, że usilnie nie chce myśleć o lisim przyjacielu. Czy tak się da?

To wspaniała opowieść, poprowadzona z perspektywy dwóch bohaterów. Każdy żyje swoim życiem, stara się brnąć do przodu, być lepszym... człowiekiem, ojcem, przyjacielem. Wzruszająca, pełna wielu różnych emocji, pokrzepiająca i pokazująca, jak wspaniała może być przyjaźń między człowiekiem i zwierzęciem.

Podobno to książka dla dzieci i młodzieży, ale szczerze? Dla każdego, a zwłaszcza dla miłośników zwierząt. Jest uniwersalna i sprawi tyle samo radości z czytania dzieciakom, jak i dorosłym. Genialny pomysł na prezent choćby na święta!

I na koniec, odpowiadając na wcześniejsze pytanie, ten tom jest tak samo wspaniały, jak pierwszy. Od początku do końca kręci wokół nosa pętelki piórkiem niewidocznym skłaniając do tego by pociekła łezka.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem IUVI.

W dwudziestym pierwszym wieku raczej rzadko wracamy pamięcią do wyniszczających wojen. Nie zwracamy już uwagi na to, jak to jest żyć w niewoli, bo po co, skoro teraz większość z nas ma wszystko? Co prawda, zmagamy się aktualnie z innymi problemami, lecz warto, choć na chwilę odświeżyć w pamięci dawne, makabryczne wydarzenia, które były przecież źródłem traum starszych pokoleń. W drugiej odsłonie "Paxa" Sara Pennypacker podobnie jak w pierwszej części wskrzesza czasy zarażonych wojną ludzi, opowiada o rodzinach z wyboru i uzdrawiającej mocy miłości. Zapraszam was zatem do wykreowanego przez nią świata, który z pewnością was uwrażliwi.

Minął cały rok, odkąd Peter i jego przyjaciel, lis o imieniu Pax, widzieli się po raz ostatni. Kiedyś nierozłączni, teraz żyją osobno. U obu zaszły wielkie zmiany! Pax i jego partnerka powitali bowiem urocze szczenięta, które muszą chronić w świecie pełnym zagrożeń, a Peter zaś – dręczony poczuciem winy i samotnością – odchodzi od Voli, kiedy ta oferuje mu dom. Postanawia dołączyć do grupy entuzjastów, których celem jest zaleczenie ran zadanych przyrodzie przez zarażonych wojną ludzi.

Gdy jedno ze szczeniąt Paxa zapada na ciężką chorobę, lis zwraca się do jedynego człowieka, któremu może zaufać. I chociaż Peter bardzo się stara otoczyć zranione serce twardą skorupą, ciepłe uczucia i tak znajdują do niego drogę.

Chłopiec i lis wyruszają w drogę do domu, podczas której pomagają zdrowieć sobie nawzajem.

Przyznam szczerze, że dawno nie czytałam tak bardzo wzruszającej i uwrażliwiającej lektury. Napisana została prostym w odbiorze i lekkim językiem, przez co szybko się ją czyta. Jest to dosłownie pozycja na jeden wieczór. Mimo iż sama powieść zyskała miano literatury dziecięcej to, silnie oddziałuje na czytelnika. Jestem pod wrażeniem, ile empatii autorka w niej zawarła. Gwarantuję wam, iż tekst spod pióra Sary Pennypacker poruszy niejedno serce i uroni morze łez, ponieważ kontynuacja losów Paxa i jego najlepszego przyjaciela, jeszcze mocniej pokazuje psychikę bohaterów i jeszcze głębiej zapada w pamięci. Ta dość prosta a niekiedy infantylna historia jest wbrew pozorom czymś więcej niż lekturą dla dzieci. Skrywa w sobie bowiem mnóstwo wartości, które przebijają się przez skorupę czytelnika, motywując go i zmuszając do refleksji. Sama po skończeniu tej urzekającej książki musiałam się zastanowić nad tym, kim właściwie jestem i czy znajduje się obecnie tam, gdzie chciałabym być.

Ale "Pax. Droga do domu" to nie tylko historia chłopca i lisa, którzy pragną odnaleźć własne miejsce w świecie. Urzekło mnie to, jak autorka w dosadny sposób pokazuje oblicze wojny wobec ludzi i natury. Ile czasu świat tak naprawdę musi poświęcić by zabliźnić te wszystkie rany i naprawić wyrządzone szkody. Poznanie obu perspektyw, zwłaszcza ze strony bezbronnego lisa, jeszcze bardziej wywierało na mnie wrażenie.

Oprócz tego, autorka w doskonały, czuły sposób pokazuje różnice pomiędzy dwójką przyjaciół i zmiany, jakie zaszły w ich umysłach przez dwanaście miesięcy. Pax został głową rodziny, natomiast Peter stoi w miejscu, odrzucając od siebie każdego, by już więcej nie cierpieć z powodu straty. Wszystko jednak się zmienia, gdy ponownie się spotykają.. Pennypacker umiejętnie podkreśliła odrębność perspektywy sytuacji, rozklejając przy tym najtwardsze serce.

Po ciąg dalszy i więcej recenzji zapraszam na bloga tzczytelnika!

Przyznaję, nie spodziewałam się, że "Pax" doczeka się kontynuacji, ponieważ dla mnie była to powieść jednotomowa, zamknięta. Podeszłam więc do drugiej lektury Sary Pennypacker z dużą dozą niepewności, ale zupełnie niepotrzebnie, ponieważ historia okazała się równie emocjonalna.

To lektura dla młodszych czytelników, więc liczy się jej przekaz a dopiero później objętość fabuły. Historia jest więc króciutka, czyta się ją szybko a duży tekst ustępuje dodatkowo miejsca pięknym ilustracjom. Ta seria utrzymana jest w tonie podobnym do "Małego księcia", więc liczyć możecie przede wszystkim na mnóstwo ważnych mądrości okraszonych przyjemnym dla oka oraz samej wyobraźni tłem.

Część druga to pewnego rodzaju kontynuacja tego co wydarzyło się w pierwszym tomie, więc koniecznie namawiam Was do zachowania chronologii. Minął bowiem rok od momentu, gdy Peter po raz ostatni widział swojego liska Paxa. Teraz obydwoje piszą własne historie. Pax może pochwalić się rodziną oraz dziećmi, które strzeże przed wyzwaniami świata a Peter walczy z demonami wojny, która odebrała mu rodziców. Zdeterminowany by mieć w życiu cel chce dołączyć do organizacji Wodnych Wojowników, ale nie spodziewa się, że na jego drodze ponownie stanie ukochany lis i poprosi go o pomoc.

To piękna historia, która na nowo wyciska z oczy łzy. Nie ma znaczenia wiek czytelnika, ponieważ ta lektura trafi do każdego. Jest bardzo indywidualna, szczera i po brzegi wypełniona emocjami a w dodatku nawiązuje do ponadczasowych wartości. Sara Pennypacker pięknie pisze o przyjaźni, miłości oraz wyzwaniach jakie stawia na naszej drodze życie i ściska przy tym za serce, ponieważ jej historia na nowo otwiera serce czytelnika.

To słodko-gorzka opowieść, która czasami przywołuje uśmiech na twarzy a kiedy indziej mocno wzrusza. Historia przyjaźni między człowiekiem a zwierzęciem jest dla mnie zawsze wielkim powodem, by płakać jak bóbr, ale doceniam również całokształt "Pax. Powrót do domu", ponieważ to historia piękna, głęboka, szczera i prawdziwa a w dodatku uzupełniona cudownymi ilustracjami. Trudno jej nie pokochać.

Nigdy nie spodziewałam się, że ta opowieść będzie miała swoją kontynuację. Zakończenie pierwszej części było jak cios nożem w plecy, pewnie dlatego autorka zobowiązała się napisać dalszą część, która jest niczym opatrunek. Lis i jego chłopiec doświadczyli już w swoim życiu wiele, zbyt wiele jak na tak młody wiek. Pomimo, że każdy z bohaterów poszedł w swoją stronę nigdy nie zapomniał o przyjaźni jaka ich połączyła. Ich drogi znów się skrzyżują, a obok tytułowego PAX-a oraz chłopca przywitamy jeszcze jedną niezwykle ciekawą postać - lisiczkę.

Bardzo trudno pisać o książce, która jest niezwykle piękna i uniwersalna w swym przekazie, ucząca wrażliwości, otwartości i ogromnego szacunku do drugiej istoty. Ta opowieść wyryje się w Waszej pamięci, wzruszy do łez i kategoria wiekowa przypisana do tytułu nie ma tu żadnego znaczenia.

Bardzo bym chciała by obydwie części znalazły się w kanonie lektury obowiązkowych.