Pasztety, do boju!

Mirelle, Hakima i Astrid nie mają powodów do dumy – w internecie ogłoszono ich pasztetami. Pewien nieszczęśliwy chłopak, Malo, organizuje takie wybory. Ale one się nie przejmują – no może troszeczkę – I postanawiają jechać do Paryża. Rowerami. Sprzedawać paszteciki. I spotkać się z ojcem (Mirelle), wykrzyczeć w twarz pewnemu generałowi-politykowi co o nim myślą (Hakima) I obejrzeć koncert Indochine (Astrid). A przy okazji powiedzieć światu że one są mądre, piękne i cudowne. Bo takie są. Towarzyszy im Słońce – weteran wojenny na wózku a prywatnie brat Hakimy. Po drodze ich wyprawa nabiera rozgłosu. A w samym Paryżu ich priorytety i wyobrażenia się zmieniają. Astrid nie tylko idzie na koncert ukochanego zespołu ale też rozmawia z nimi osobiście. Hakima dowiaduje się że Kader – Słońce zostanie odznaczony orderem za zasługi na polu bitwy. A Mirelle pozna że rodzina to nie tylko DNA. „Pasztety, do boju” Clementine Beauvais to prawdopodobnie najlepsza książka jaką czytałam w tym roku. Dowcipna, humorystyczna, piękna, mądra i pełna ciepła. Absolutnie polecam książkę „Pasztety do boju”. Czytaj, czytaj, czytaj.

"Pasztety do boju" książka nie tylko dla młodzieży. Każdy, kto ma kłopot z samoakceptacją znajdzie tu receptę na polubienie siebie. W zabawny sposób autorka pokazuje, jak poczucie humoru i dystans do rzeczywistości ułatwia codzienne życie i pozwala być ponad złośliwość i nieprzychylność otoczenia.

Silny charakter i inteligencja głównej bohaterki pomaga jej koleżankom, które nie radzą sobie z przeciwnościami tak dobrze jak ona, nabrać pewności i uwierzyć w swoje możliwości.

To książka dla młodzieży ale dorośli też mogą ją śmiało przeczytać. Można się pośmiać ale też zrozumieć

rozterki nastolatek zwłaszcza tych którym daleko do modelek.

Polecam ją wszystkim młodym ludziom i ich rodzicom.

Hejt, samotność, brak akceptacji otoczenia, otyłość, pryszcze, a także zwycięstwo, zwycięstwo w konkursie anty piękności. Nic tylko, płakać, przeklinać los... rzucić się z mostu. Tak odpowiedziałoby większość nastolatek. Ale nie tym razem. Astrid, Mireille i Hakina zamiast tego wybierają podróż do Paryża… na tajną rowerową misję!

Clementine Beauvais to francuska pisarka a zarazem wykładowcą języka angielskiego i pedagogiki. Z problemami młodzieży styka się na co dzień, nic więc dziwnego, że zdecydowała się to opisać. Napisała powieść, w której porusza wiele wątków. Hejt, samotność, cyberprzemoc czy odtrącenie dziecka przez jednego z rodziców. Można stwierdzić, że to swego rodzaju poradnik dla nastolatków. Nie płacz, nie szukaj winnych, nie poddawaj się - idź przed siebie i weź życie we własne ręce.Walcz!

Mireille, Astrid, Hakina to trzy nastolatki. Mireille ciągle kłóci się z matką i ojczymem, jej ojciec - znany filozof nigdy jej nie uznał. Nawet nie odpisał na żaden z listów które mu wysłała. Astrid ucieka przed samotnością w gry komputerowe i muzykę. Hakina boi się ludzi. Jakby tego było mało, dziewczyny wygrywają pewien konkurs. Konkurs=nagroda, coś fantastycznego, sama idea zwycięstwa budzi na naszej twarzy uśmiech. Może i budzi, ale nie tym razem. Dziewczyny zostają okrzyknięte Pasztetami roku. Dla Mireille to nic nowego, od dwóch lat przoduje w tym rankingu. Mimo wielu przeciwności losu do wszystkiego podchodzi z dystansem i uśmiechem. Ojciec nie odpowiada na listy? Trudno, trzeba stanąć z nim twarzą w twarz. Kiedy? Skoro jego żona jest prezydentem, to najlepiej w święto narodowe Francji. Taka właśnie jest Mireille - ma ciężki charakter, jest pyskata ale szczera, bardzo szczera. Dzięki temu, że nie pieści się z dziewczynami udaje jej się zarazić je pozytywną energią.

Temat braku akceptacji czy nękania wałkowany był miliony razy, a mimo to książka jest oryginalna i niepowtarzalna. Nie jest typem “łatwo powiedzieć” i nie pokazuje też depresji czy przygnębienia. Na uznanie zasługuje też wielowątkowość książki. Poza problemami dzieci, autorka pokazuje jak trudne mogą być decyzje życiowe związane z karierą, relacją z partnerem czy dzieckiem. Język jest prosty, przyjemny i przede wszystkim dostosowany do nastolatków. Przez tę pozycję się płynie, jest do zjedzenia na raz. Poprawi humor wręcz, rozbawi do łez i może komuś pomóc nabrać dystansu do siebie, a przede wszystkim do życia.

Kompleksy to właściwie temat tabu. Dorosłym ciężko się ich pozbyć, a co dopiero nastolatkom, którym buzują hormony. Tak naprawdę zakompleksionej osobie ciężko pomóc, a ta książka jest swego rodzaju przyjacielem. Pokazuje, że można śmiać się hejterom w twarz, lajkować ich posty i jechać rowerem do Paryża. Ta podróż symbolizuje trochę bitwę, bitwę o siebie.