Paranoja

MĘŻCZYŹNI

W tej części zdecydowany prym wiodą mężczyźni. Komisarz Sebastian i doktor Marek mają twardy orzech do zgryzienia, ale dzięki sprawnej współpracy całkiem dobrze sobie radzą. Marek jest inteligentny, odważny i przystojny. W dodatku potrafi się oprzeć pięknej kobiecie, a to za sprawą uczuć, które zaczyna żywić do powracającej do miasta lekarz psychiatrii. Zmienia się emocjonalnie mężczyzna, a razem z nim jego apetyt na przelotne przygody. Teraz jednak ma inny problem, noszący prostą nazwę, a zarazem skomplikowany przebieg. Paranoja. Czy zaczyna go dopadać?

KOBIETY

Na drugim planie wyraziste osobowości: doktor Joanna Skoczek – znana czytelnikom Obsesji z historii opisanej w poprzednim, emocjonującym tomie serii W lekarskim fartuchu oraz gburowata, owiana legendą tej złej, choć prowokująca do sarkazmu przejawiającego się w dialogach prokurator Natalia Świetlik, wymagająca cierpliwości i nerwów trzymanych na wodzy. Obie panie sporo wnoszą w treść, i tak, jak Asia dała się już poznać czytelnikom jakiś czas temu, tak w przypadku pani prokurator dochodzi do przełomu, w wyniku którego właśnie teraz bohaterka otwiera się i daje zrozumieć.

OFIARY I WARSTWA OBYCZAJOWA

Kolejne zwłoki, łączący ich element, przewijający się motyw kabały i ukrywający się morderca. A może paranoja? Pomiędzy tym wszystkim prywatne życie bohaterów, uczucia budzące się w lekarzu Marku Zadrożnym, powracająca do normalnego życia Joanna, która przecież tak wiele przeszła i dziecko znajdujące się pod opieką wujka po śmierci rodziców. Autorka, na dość rozbudowanej warstwie obyczajowej zbudowała powieść kryminalną – z wątkiem śledztwa, niejasności, z wyrazistym momentem przełomowym, którego mnie nie udało się przewidzieć. Nie mogłabym mówić o towarzyszącym przez cały czas napięciu, co jednak nie odebrało mi przyjemności poznawania tej historii. Pomimo tego, że nie było mi dane zapoznać się z poprzednią częścią, zostałam poczęstowaną wystarczającą ilością informacji, by uporać się z tym tomem i zakończyć go z satysfakcją.

STYL

Przez dialogi przeplata się i humor i sarkazm. Są kąśliwe komentarze, dopasowane do charakterów i osobowości, jest także typowo medyczna terminologia zdradzająca wykształcenie autorki, która w książkowy świat przemyciła porcję swojej wiedzy. Wszystko wypada wiarygodnie, może bez wielkiego napięcia, za to z elementem zaskoczenia i aurą niepewności. Mnie autorka nie zawiodła.

[Adres usunięty]

Co może łączyć projektantkę mody, starszą panią i mieszkającego pod mostem bezdomnego? Pozornie nic, pomijając fakt, że wszystkie te osoby popełniły ostatnio samobójstwo. Po wykonanej sekcji zwłok prokuratura mogłaby zamknąć dochodzenie i zająć się innymi sprawami, a jednak lekarz medycyny sądowej, Marek Zadrożny, uważa że wszystkie zgony coś łączy. Czy nikt nie widzi, że każdy samobójca miał na ciele fragment czerwonej włóczki? Czy tylko jemu wydaje się podejrzane, że bezpośrednia przyczyna zgonu u wszystkich denatów była taka sama? A może wcale nie były to samobójstwa? Czy to możliwe, że po Warszawie grasuje kolejny seryjny morderca? A może Marka zaczyna pomału ogarniać paranoja?

W drugim tomie serii „W lekarskim fartuchu”, Katarzyna Berenika Miszczuk skupia się na postaci lekarza medycyny sądowej, Marka Zadrożnego, którego mieliśmy już okazję poznać (a także pokochać) w pierwszym tomie, czyli „Obsesji”. Szczerze mówiąc nie mogłam doczekać się bliższego poznania tej postaci i jego perspektywy, bo szalenie przypadł mi do gustu w trakcie czytania pierwszej części. O ile w „Obsesji”, autorka postawiła na pierwszoosobową narrację lekarki Joanny Skoczek, tak w „Paranoi”, ku mojej rozpaczy narratorem wcale nie został Marek, a wszystkie wydarzenia poznajemy z perspektywy narratora trzecioosobowego. Naprawdę liczyłam na to, że będę miała okazję bardziej zajrzeć do głowy, temu niesamowitemu mężczyźnie, ale muszę przyznać autorce rację, że tym razem wszechwiedzący narrator sprawdził się bardziej niż perspektywa jednej postaci.

Choć to Marek bezapelacyjnie jest głównym bohaterem „Paranoi”, dzięki trzecioosobowej narracji rozwinęło się również wiele wątków pobocznych. Szczególnie zachwyciła mnie relacja przyjaciela Marka- policjanta Sebastiana Pola i pani prokurator Natalii Świetlik. Cóż to była za para! Ich przekomarzaniom nie było końca, a specyficzna więź zrodzona z wzajemnej nienawiści, generowała masę przezabawnych scen. Mam szczerą nadzieję, że kolejna książka, będzie się skupiała właśnie na nich.

Również Joanna dostała swoje pięć minut, choć tym razem już nie jako narratorka a postać drugoplanowa. Po dramatycznych wydarzeniach z „Obsesji”, bohaterka wciąż dochodzi do siebie. Na chwilę nawet całkiem zniknęła z Warszawy. Teraz jednak powraca a jej relacja z Markiem wreszcie ma okazję się rozwinąć. Nie obejdzie się jednak bez kolejnej tony przeszkód, a na drodze do szczęścia stanie im ktoś jeszcze.

W gatunkiem jakim jest kryminał, autorka znana z fantastyki wciąż jeszcze się „dociera”. Zgrabnie buduje napięcie i całkiem sprawnie kreuje kolejne zbrodnie, ale jeszcze nie wstrząsa i nie szokuje, tak jak, mam nadzieję, zrobi to w przyszłości. Zaimponowała mi za to bardzo przygotowaniem się do opisywanych wydarzeń. Środowisko lekarskie z racji wykonywanego zawodu jest autorce doskonale znane, ale tym razem poszerza znacznie „podwórko” głównych bohaterów. Do opisania pracy prokuratora, policjantów, a nawet gwiazdy telewizji, autorka przygotowała się solidnie, przeprowadzając szereg rozmów z odpowiednimi osobami, dzięki czemu książka zyskała na wiarygodności. Widać od razu, że Pani Miszczuk naprawdę szanuje swoich czytelników i daje z siebie wszystko nie tylko kreując rewelacyjnych bohaterów, ale też przywiązując dużą wagę do rzetelności przekazanych informacji. Nawet opis biegania w pełnym stroju motocyklowym, został poprzedzony rozmową z przyjaciółką motocyklistką!

O CZYM? Lektura „Paranoi” była kolejnym bardzo udanym spotkaniem z piórem autorki, która jest w stanie nawet kryminał napisać z lekkością, wdziękiem i odrobiną poczucia humoru. Nie jest to może najlepsza książka Pani Miszczuk, wciąż wolę ją bardziej w wydaniu fantasy, ale nie zmienia to faktu, że świetnie bawiłam się czytając drugi tom serii „W lekarskim fartuchu” i chętnie zapoznam się także z trzecim, a nawet czwartym tomem, jeśli autorka zdecyduje się je napisać. Na chłodne jesienne wieczory, ta powieść jest wręcz idealna. Polecam!

[Adres usunięty]

”Paranoja” jest jak już pewnie wszyscy wiecie kontynuacją pierwszego tomu cyklu, czyli „Obsesji”. Czy udaną? W moim mniemaniu jak najbardziej tak, chociaż z dużym ALE w związku z zakończeniem. Książkę czyta się błyskawicznie, wciąga niczym najlepszy serial. Postaci są jak żywe, opisy są plastyczne, czytając ma się nieprzeparte wrażenie, że jest się częścią opisywanych zdarzeń, dlatego tak ciężko było mi odłożyć ten tytuł, a jednocześnie żal mnie ogarniał na samą myśl, że niedługo go skończę i co wtedy? I wszystko byłoby cudownie i idealnie, gdyby nie słabe w moim osobistym odczuciu zakończenie - takie bez polotu 🙈 Gdzieś w trakcie czytania coś mi mówiło kim będzie morderca i o dziwo nie pomyliłam się, jednak nie to jest dla mnie problematyczne, a przyczyna jego zbrodni 🙊 Wytłumaczenie mordercy jest tak płytkie, że na samą myśl wzdycham bezwiednie. Oczekiwałam czegoś lepszego, z przytupem, takiego wiecie, zapierającego dech w piersi, niż „bo tak” 🙈 Jednak nawet to fatalne zakończenie nie zmienia faktu, że książka sama w sobie jest świetnie poprowadzona, a Marek Zadrożny jest po prostu rewelacyjny zarówno jako lekarz medycyny sądowej, jako ojciec dla swojej bratanicy, czy po prostu jako mężczyzna, a w duecie z komisarzem Polem i w parze z panią psychiatrą Joasią sprawia, że ma się ochotę zakrzyknąć TO KIEDY BĘDZIE TEN SERIAL?! Bo ja bym bardzo chciała zobaczyć ekranizację tej serii, a Wy? I tak się tylko zastanawiam, kogo obsadzilibyście w głównych rolach? 🤔 Czytaliście już „Paranoję”? Jak Wasze wrażenia? 🧐