Pani z wieży

Mądra kobieta nie może polegać wyłącznie na mężczyznach. Czasami należy zatroszczyć się o samą siebie.*

Kształtują nas przeżycia, których doświadczamy. Wszystko, co nas spotyka, staje się lekcją i warto wynieść z niej odpowiednie wnioski. Zwłaszcza jeśli chcemy żyć według własnych zasad i zgodnie ze swoim sumieniem. Tylko jak być silnym, gdy najbliżsi cały czas zawodzą?

Zarys fabuły

Eliza Baranowska bardzo szybko straciła matkę, która jako jedyna dbała o to, by dziewczynka była szczęśliwa i kochana. Teraz, już jako dorosła kobieta, mieszka w rodzinnym majątku z macochą oraz siostrą. Pozostawiona sobie, odrzucana i wykorzystywana nauczyła się zajmować gospodarstwem, które przejęła po śmierci ojca i stara się naprawić, to co ten zniszczył swoim zaniedbaniem i chciwością. Nie jest to jednak łatwe, bo trwa wojna Polski z bolszewikami, a chłopi nie są przyjaźnie do nich nastawieni. Co gorsza, do strachu i niepewności o swoje życie dochodzi ból po zdradzie najbliższych.

Jak każda czytelniczka mam swoje sprawdzone autorki. To po ich książki sięgam w ciemno i wiem, że nie pożałuje czasu z nimi spędzonego. Tak właśnie mam między innymi z Magdaleną Walą. Bez zastanowienia sięgnęłam po jej najnowszy tytuł i teraz Pani z wieży jest już za mną.

Moje wrażenia

Magdalena Wala ma umiejętność pisania świetnych komedii obyczajowych, ale równie mocno lubię ją w wersji historycznej. Podoba mi się jej dbałość o szczegóły, oddanie klimatu dawnych czasów. Opisuje nie tylko losy swoich bohaterów, ale również skupia się na tym, jak kiedyś się żyło, ubierało i funkcjonowało. Malowniczo obrazuje codzienność mieszkańców tamtych czasów, ale i to, jak wszystko się zmienia przez wojnę. Ile zła nagle wychodzi z ludzi. To też przykre ukazanie tego, że dla niektórych najważniejsze jest posiadanie bogactwa i jak wiele dla pieniędzy są gotowi zrobić. Jednak u Magdy najbardziej lubię, to jakie tworzy postacie kobiece. No i oczywiście fakt, iż w jej książkach warstwa historyczna idealnie łączy się z wątkami obyczajowymi i tworzy rewelacyjną całość. Pani z wieży to kolejny przykład dobrze napisanej powieści. Autorka miała pomysł na fabułę i ani przez chwilę nie czułam, że coś w tej historii nie gra. Były emocje, zwroty akcji, może niezbyt szybkie, ale pasujące do tej opowieści.

Słów kilka o bohaterach

Tak jak wspominałam wyżej, autorka potrafi w postacie kobiece, które nie boją się być sobą i potrafią o to zawalczyć. Eliza z miejsca zdobyła moją sympatię. Nie należy do panien, którymi można drygować. Ma swoje zdanie, jest cierpliwa, pomocna, myśli racjonalnie i pomimo wielu przejść potrafi się zbuntować. Cechuje się niezwykłą odwagą, ale ma w sobie również delikatność. Tylko skrzętnie ją ukrywa, by ponownie nie cierpieć. Jest też Mateusz, umiejący trafić do tych łagodnych strun duszy Elizy i lubiący w niej jej charyzmę. Ogólnie podoba mi się charakterystyka postaci, są różni, łatwo po jakimś czasie odgadnąć, kogo myśli akurat poznajemy lub kto akurat mówi.

Na zakończenie

Pani z wieży zaciekawiła mnie od pierwszych stron i z każdym kolejnym zdaniem wpadałam coraz głębiej w opowieś. Intrygował mnie dalszy przebieg wydarzeń, zżywałam się z bohaterką i jej kibicowałam. Nie mogłam oderwać się od kolejnych stron. Wraz z Elizą przeżywałam każdy moment i powiem szczerze, było warto. Czułam jej emocje, wraz z nią się ukrywałam oraz męczyłam z macochą i siostrą. Uwielbiam ją za przenikliwość i ostry język, ale z zapartym tchem obserwowałam również sceny uczuciowe. I ta jej nieporadność. To było słodkie, obserwować, jak nie zauważa tego, co czytelnik dostrzega niemal od razu.

Pani z wieży zachwyca tym, że pokazuje, iż zawsze warto walczyć o swoje poglądy, uczucia oraz samą siebie. Jesteśmy ważne i tak samo możemy wszystko. Wzrusza, bawi, chwyta za serce, a także nie daje o sobie zapomnieć.

Ostatni trudny tydzień umilało mi czytanie najnowszej powieści Pani Magdy. Umilało, to słowo klucz, bo choć nie zawsze mój stan pozwalał mi na oddanie się lekturze, to wracałam do niej z miłą chęcią. Jak wiecie, uwielbiam książki historyczne, gdy autorzy w pełni oddają kulturę i klimat odległych lat.

Po raz kolejny poznałam silną kobietę, jaką jest Eliza i na moje nieszczęście jej macochę i przyrodnią siostrę. Każdy fragment o nich sprawiał, że miałam ochotę na nie nakrzyczeć, zamknąć w ciemnej piwnicy i nie wypuszczać aż do śmierci. To jednak ogromny plus, który sprawiał, że przeżywałam wszystkie wydarzenia całą sobą, a bolszewicka wojna nabrała większego rozpędu. W tej historii bardzo szybko udało mi się skojarzyć pewne fakty i niestety okazało się to minusem. Jednak ten minus nie zepsuł mi całości. Bardzo się cieszę, że mogłam ją przeczytać i wam także polecam.

Dziękuję @publicat_sa za egzemplarz.

Podróż w czasie, którą na kartach książki „Pani z wieży” odbyłam tym razem była dla mnie niesamowitą i fascynującą wyprawą. Tłem do tej historii jest wojna polsko-bolszewicka, a sama powieść oscyluje wokół rodzinnej legendy, gdzie poznajemy dziedziczkę pokaźnego majątku – Elizę Baranowską. To właśnie jej historia utkała kartki tej książki łącząc je z legendą kniaziówny Sonki niegdyś zamieszkującą tajemniczą wieżę znajdującą się w sąsiedztwie dworu. Wieżę, która choć ma złą sławę to w chwili wybuchu wojny z bolszewikami i napaści na dworek daje schronienie Elizie z macochą, jej przyrodniej siostrze i ludziom dla nich pracującym. I mimo, że losy więzionej we wieży Sonki splecione są po części z losami Elizy, ta swoim mądrym podejściem do życia stara się uchronić przed dzieleniem losu przodkini.

W książce tej znalazłam tajemnicę, miłość, pięknie przedstawione tło historyczne i emocje. Emocje głównie te o charakterze negatywnym związane z zachowaniem bliskich Elizy, związane z wojną, z szerzącymi się chorobami czy nawet z trudnościami życia codziennego w wojennej rzeczywistości… Mimo, iż historia w książce jest fikcją literacką autorka wykazała się niesamowitym wyczuciem łącząc ją z legendami, z wątkiem miłosnym i rodzinnymi tajemnicami... Główni bohaterowie zostali świetnie wykreowani, a miłość, która się między nimi rozwijała była interesującym elementem powieści. Oczywiście serdecznie polecam fanom książek obyczajowych z rozwiniętym tłem historycznym. A jeśli jesteście ciekawi jak zakończy się ta historia zapraszam do lektury książki. ..

„Mądra kobieta nie może polegać wyłącznie na mężczyznach. Czasami należy zatroszczyć się o samą siebie”.

Chodźcie, opowiem Wam historię, która tylko z pozoru przypomina tę o Kopciuszku. Główna rola przypadła Elizie Baranowskiej, która w rodzinnym majątku mieszka z macochą i przyrodnią siostrą, Modestą. Ich relacje są poprawne, aczkolwiek prawdziwej rodzinnej atmosfery ze świecą można szukać. Jak tu znaleźć wspólny język, gdy głowę macosze i Modeście zaprzątają bale, zbytki i szukanie odpowiedniej partii dla młodszej z sióstr a Eliza woli po prostu skupić się na zarządzaniu majątkiem? W głowie jej księgi inwentarzowe, wydatki, plany upraw i jak najlepsze gospodarowanie majątkiem, który w testamencie powierzyła jej ukochana mama.

I tutaj bajkowe porównania się kończą. Nie ma czarów, dobrej wróżki i zagubionego pantofelka a na swojego rycerza trzeba będzie cierpliwie poczekać. Za to nadciągają bunt chłopów, bolszewickie idee sprawiedliwości i lęk o życie swoje i bliskich. Eliza będzie musiała przełknąć wiele gorzkich łez, bo krzywda z rąk bliskich boli w dwójnasób.

„Nie wolno jednak dla zadowolenia innych doprowadzić do własnej destrukcji”

Eliza odziedziczyła po matce, bądź też wypracowała w sobie zestaw cech, który ponoć nie przystoi pannom we dworze. Cierpliwa, opanowana, racjonalnie myśląca i potrafiąca znaleźć wyjście z każdej sytuacji. Szukająca mężczyzny, dla którego byłaby partnerką a nie własnością i który będzie liczył się z jej zdaniem. Dla większości – rzeczy niepojęte, stąd łatwiej było Elizie przykleić łatkę starej panny w wieku 25 lat. Rodzinne historie potwierdzają, że kobiety w ich rodzie szczęścia w miłości nie zaznały. Eliza, pomna matczynych rad, postanawia zawalczyć o inne życie dla siebie, o to, by historia nie zatoczyła koła.

To będzie trudna walka. Rozczarowanie i złość spowodowane krzywdzącym zachowaniem bliskich sprawiły, że Eliza czuje się winna, ma wyrzuty sumienia, chociaż w niczym absolutnie nie zawiniła. To inni stchórzyli, zawinili kłamstwami, materialistycznym podejściem i wyborem niewłaściwych priorytetów.

„Lepiej próbować i ponieść klęskę, niż nie zrobić nic”

Ale „Pani z wieży” to nie tylko opowieść o walecznej Elizie. Nawet się nie zorientujemy, kiedy autorka nas wciągnie w opowieść o sekretach rodziny Baranowskich, ze smutną legendą o kniaziównie Sońce. Czasy to były niespokojne, łatwiej było ukryć niewygodne tajemnice, przeszkody wywieźć daleko a cisnące się na usta pytania uciszyć pieniędzmi.

Tłem dla tych wszystkich wydarzeń jest wojna z bolszewikami. Jednakże Magdalena Wala nie wysłała swoich bohaterów na pierwszą linię ognia a schowała ich na zapleczu medycznym. Codzienne obcowanie ze śmiercią, z rannymi pomaga im oswoić pewne kwestie, zrozumieć dokąd chcą zmierzać i z kim, jak i również dają odpowiedź, gdzie będzie ich miejsce na ziemi. Toczące się walki odzierają ze złudzeń, z pewności, z planów, które kiedyś człowiek ośmielił się robić.

Magdalena Wala w książce „Pani z wieży” snuje opowieść o tym, jak rok 1920 wkracza do życia zwykłych ludzi, przewracając je do góry nogami, stawiając nowe wyzwania i pytania. Czy główni bohaterowie wyjdą z tej potyczki silniejsi, odważniejsi i bardziej świadomi swoich pragnień i celów? W tej książce pierwsze skrzypce odgrywa Eliza – silna, niezależna, choć niezwykle krucha emocjonalnie. Kobieta, której przyszło się zmierzyć z poczuciem bezdomności i niekochania. A legenda o Sońce, będąca dopełnieniem tej historii, jest ku przestrodze. Nie bójmy się zawalczyć o siebie, o swoje uczucia i poglądy.

Eliza Baranowska jest dziedziczką majątku Janowice na kresach gdzie żyje razem z macochą oraz przyrodnią siostrą. Podczas wojny polsko-bolszewickien dwór zostaję napadnięty przez  Białorusinów, a kobiety znajdują schronienie w wieży. W której podobno straszy duch kniaziówny Sonki. Do Janowic dociera wojsko polskie w którym okazuje się że pełni służbę Mateusz daleki kuzyn Elizy. Wkrótce Eliza przy boku Mateusza zostaje sanitariuszką, a z czasem na jaw wychodzą rodzinne tajemnice.

"Pani z wieży" to moje pierwsze spotkanie z autorką ale już wiem że na pewno nie ostatnie. To niezwykle ciekawa i wciągająca od pierwszych stron powieść historyczna w której nie zabraknie również wątku miłosnego osadzonego na tle wojennej rzeczywistości. Całość czytało się niezwykle przyjemnie i szybko niewątpliwie dzięki dobrze wykreowanym postaciom oraz historycznym klimatem kresów.  Autorka pokazała iż kobiety sprowadzone były głównie do roli żon i matek. Niby mają coraz więcej prawa lecz w rzeczywistości mężczyźni często decydują za nie. Kobiety są również postrzeganie jako mniej inteligentne. Główna bohaterka zdecydowanie chce być silna, niezależna i decydować sama o swoim losie. Jedynym minusem jak dla mnie był wątek Sonki, który mógłby być zdecydowanie bardziej rozwinięty gdyż jak dla mnie został potraktowany zbyt pobieżnie. Serdecznie polecam bo to naprawdę cudowna książka