Pan Mercedes. Tom 1

Stephen King. Mistrz słowa, mistrz obserwacji, mistrz przekazu. Tym razem postanowił napisać książkę detektywistyczną. Jak wyszło??? Doskonale to powiedzieć mało.

Na samym początku poznajemy przesympatyczną parę, która przypadkowo spotkała się w kolejce o pracę. Jest noc, zimno. Augie Odenkirk przychodzi dość wcześnie, aby stanąć na początku kolejki. Tuz przed nim stoi młoda kobieta Janice Cray, która przyszła tu ze swoją maleńką córeczką. Poświęciłam im chwilę uwagi, bo za chwilę ich życie się skończy. W tłum wjedzie mercedes, który zabierze życie naszej sympatycznej parze oraz paru innym osobom. Tu autor pozwolił nam na wstępie polubić tych ludzi, zacząć im kibicować, by po chwili ich uśmiercić. I nie jest to spojler, gdyż ich historia była za krótka.

My musimy skupić się na mordercy, a także emerytowanym detektywie Billym Hodgesie.

Pan Mercedes, bo tak mówi o sobie morderca, przesyła list do detektywa, chcąc go nakłonić do samobójstwa. Irracjonalnie, list ten wywołuje odwrotny skutek i detektyw powstaje z martwych. Nie dosłownie, lecz jego życie po przejściu na emeryturę wyglądało jak martwe i nic w nim się nie działo. Tak zaczyna się gra, pomiędzy dwoma mężczyznami. Przy czym jednemu wydaje się, iż jest niezmiernie przebiegły i nikt go nie złapie, ba, nawet nie wpadną na jego trop.

Historia biegnie dwutorowo. Z jednej strony Pan Mercedes (my już wiemy, kim jest, gdzie mieszka, co robi). Nie lubimy go, wręcz napawa nas obrzydzeniem.

Z drugiej strony detektyw, który wypadł z obiegu, lecz my widzimy, że niejedno ma w zanadrzu, a łeb nie od parady.

Pan Mercedes chce dokonać jeszcze jednej rzeczy, która uwieńczy jego życie, która pozwoli zapisać jego osobę złotymi zgłoskami w księdze złoli. Ma to być spektakularne wydarzenie i ma przebić wszystko, co do tej pory złego się wydarzyło. Przygotowuje się do tego skrupulatnie, z namaszczeniem, ciągle prowokując detektywa i podważając jego autorytet. Bill nie jest mu dłużny. I tak z wypiekami na twarzy śledzimy ich poczynania, kibicując Billowi i jego dwóm pomocnikom, aby jak najszybciej złapali mordercę.

Nikt nie potrafi pisać jak King. Niby słowa leniwie przepływają, dając nam czas do namysłu, a my mamy wrażenie, jakby przejeżdżało rozpędzone Pendolino i nie zamierzało się zatrzymać. Do tego doskonałe nakreślenie charakterologiczne postaci i wywleczenie ich słabości. Gra, którą obserwujemy. Jakbyśmy byli w kinie i zjadając popcorn, wstrzymywali co chwilę oddech. Chciałoby się więcej i na szczęście na tej jednej książce się nie skończyło.

Szumnie zapowiadany debiut Stephena Kinga w gatunku powieści detektywistycznej to tak na dobrą sprawę książka z pogranicza kilku gatunków literackich. Trochę tu kryminału, trochę sensacji, trochę thrillera psychologicznego - ot, taka to właśnie mieszanka. A jak ta mieszanka sprawdza się na papierze? Według mnie znakomicie!:)

Trzeba uczciwie przyznać, że "Pan Mercedes" to nie jest typ książki do którego przyzwyczaił nas King. Nic tu nie straszy, ani nie wygląda w nocy z ciemnego kąta, nie uświadczy się też tutaj żadnych nadprzyrodzonych niespodzianek i potworów z piekła rodem. Jedynym potworem w tej książce jest potwór w osobie tytułowego Pana Mercedesa, który jest kolejnym w karierze Kinga perfekcyjnie przedstawionym przykładem psychopaty. Znamy przy tym jego tożsamość od samego początku, więc książka kompletnie traci element zaskoczenia, jednak nadrabia to akcją i trwającym do samego końca pasjonującym wyścigiem z czasem w grze o ludzkie życie. Czy taki pomysł na książkę zdał egzamin po wyjściu spod pióra Kinga? Cóż... Widać, że autor nie tworzy tego rodzaju powieści na co dzień, ale według mnie tak.

Na duży plus trzeba policzyć "Panu Mercedesowi" szybką akcję, jak zwykle świetnie przedstawionych bohaterów (zarówno tego złego jak i tych dobrych; przy okazji: trio złożone z emerytowanego detektywa, czarnoskórego nastolatka ze smykałką do komputerów i neurotyczki palącej jak lokomotywa robi wrażenie) i sposób równoległego prowadzenia fabuły z perspektywy psychopaty i osób starających się go powstrzymać. Czyta się to wszystko jednym tchem:) A minusy książki? Według mnie brak większego doświadczenia Kinga w pisaniu tego rodzaju powieści i szczegóły natury techniczno-technologicznej; nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że King nie do końca orientuje się w tych kwestiach, że wielokrotnie korzystał z porad osób trzecich i że nie do końca naturalnie wyszło przedstawienie tych zagadnień.

Ogólnie rzecz biorąc powieść jest naprawdę fajna. Nie ma większych minusów, przyjemnie i szybko się czyta. Jest to przy tym pierwszy tom trylogii detektywistycznej, więc po świetnym pierwszym tomie nie pozostaje nic innego, jak przeczytać kolejne. Polecam:)

Książka zrecenzowana dzięki uprzejmości Księgarni [Adres usunięty]

Więcej o książce:

[Adres usunięty]