Pachinko

Rewelacyjna książka, która niesamowicie mną wstrząsnęła.

Przeznaczeniem kobiety jest cierpienie, to zdanie kilkakrotnie przewija się w tekście i jest wg. mnie takim jednozdaniowym podsumowaniem treści Pachinko.

Pachinko to saga, a jednocześnie wspaniała, mądra i poruszająca opowieść. Bohaterami jest kilkupokoleniowa biedna, ale dumna koreańska rodzina, którą m.in. zawirowania historii zmusiły do życia w Japonii. Niby oba kraje zbliżone do siebie kulturowo, ale jak się okazuje w trakcie lektury, to tylko pozory.

Przez pryzmat dziejów koreańskiej rodziny na przestrzeni kilku dekad XX wieku poznajemy dzieje Korei i Japonii (czyli historię, której tak naprawdę nie znamy, np. aneksję Korei przez Japonię i inne wydarzenia), to co łączyło oraz dzieliło oba kraje, los kobiety w ówczesnych społeczeństwach, los obcych w Japonii, siłę tradycji i religii w obu krajach.

Najważniejsze w tej opowieści są kobiety i historia. Kobiety są silne, mocne, mądre (choć na ogół niewykształcone, mądre życiową mądrością), odważne, wrażliwe, a historia...no cóż....jak twierdzi bohaterka książki...Historia przyniosła nam rozczarowanie, ale mniejsza o to (...)

Mimo, iż książka opowiada o Koreańczykach w Japonii, to tak naprawdę jest nie tylko o tym. To opowieść ponadczasowa o życiu na emigracji, o trudach z tym związanych, o tym, jak buduje się nowe życie w kraju, w którym już zawsze będzie się innym, obcym, o ukrywaniu swojej tożsamości, o tym co warto, a czego w żadnym przypadku nie należy robić.

Pachinko to opowieść o kulturze, religii, tradycji, ludziach, bólu, miłości, ale przede wszystkim o większej i mniejszej historii oraz jej roli w życiu zarówno pojedynczych ludzi, jak i całego narodu.

Pachinko, to trudna, ale niezwykle wartościowa, mądra i ponadczasowa powieść. Gorąco polecam.

„Pachinko” to powieść z głębokim i jakże mądrym przesłaniem. To historia o ludziach, którzy poszukują swojego miejsca na ziemi. Jeśli poszukujecie historii, która poruszy Wasze serca, to książka Min Jin Lee jest właśnie dla Was. Autorka mocno trafia nie tylko do naszej wyobraźni, lecz przede wszystkim do naszych emocji.

Na kartach tej powieści poznajemy poruszającą historię Sunji, dziewczyny pochodzącej z ubogiej rodziny. Już w młodym wieku zachodzi w ciążę, co nie spotyka się z aprobatą jej dumnej rodziny. Sunja nie tylko „walczy” z uprzedzeniami najbliższych, lecz również musi znaleźć się w nowej, trudnej dla niej sytuacji. Odepchnięta przez kochanka szuka wsparcia u młodego ministra. Ten oferuje jej pomoc, małżeństwo oraz spokojne życie w Japonii.

Powieść napisana przez amerykańską pisarkę koreańskiego pochodzenia ukazuje nam zawiłą historię czterech pokoleń. Autorka ilustruje losy koreańskiej rodziny emigrantów, która wyjeżdża do Japonii. To ciekawy kalejdoskop relacji na tle społecznym, kulturowym oraz religijnym. To przede wszystkim historia o poszukiwaniu własnego miejsca na ziemi, własnej tożsamości, przynależności.

Min Jin Lee utkała tę historię pięknymi słowami. Porusza do głębi. Rysuje historię, która nie ulatuje wraz z odłożeniem książki, lecz wzrasta w nas, pozostawiając trwały ślad w naszych emocjach i pamięci. To ciekawe spojrzenie na społeczne relacje koreańsko – japońskie. Na relacje międzyludzkie dyktowane uwarunkowaniami społecznymi, politycznymi. To również

ciekawe skupienie się na problemie emigracji.

„Pachinko” to poruszająca saga ukazująca historię koreańskiej rodziny. Książkę polecić mogę czytelnikom wrażliwym, otwartym na poznawanie historii i zwyczajów. Nieczęsto sięgam po lekturę książek koreańskich pisarzy i pisarek, a po przeczytaniu tej powieści, wiem, że warto częściej zerkać po literaturę z tego rejonu. Dzięki temu mogę poznać historię, kulturę z tego zakątka świata. Zdecydowanie polecam czytelnikom otwartym na ambitną literaturę. Ta historia będzie jeszcze długo żyła w Waszej pamięci.

Książka „Pachinko” ukazała się nakładem Wydawnictwa Czarna Owca

Historia, którą za chwilę Wam przedstawię(w wielkim skrócie)tak bardzo mną wstrząsnęła, że nie mogę przestać o niej myśleć.

Historia dotycząca Koreańczyków w Japonii.

Japończycy koreańskiego pochodzenia, którzy przyszli na świat w rodzinie emigrantów, bądź w czasie okupacji wyemigrowali do Japonii.

Na przełomie 19 i 20 wieku biedny koreański rybak wraz z żoną postanowili przyjąć lokatorów pod swój dach, by zarobić trochę grosza.

Najstarszy syn rybaka-Hun, który miał zajęczą wargę ożenił się z dziewczyną bardzo skromną i biedną. Dwóch jego synów umarło, aż wreszcie urodziła się Sunja. Wtedy ojciec jej zmarł i matka sama musiała wychowywać dziewczynkę.

Sunja poznała Hansu i zaszła z nim w ciążę.

Nie mogła jednak wiedzieć, że mężczyzna jest żonaty i ma troje dzieci.

Sunja więc urodziła ślicznego chłopca, a nią i jej synem zaopiekował się pobożny pastor Isak, który się z nią ożenił i dał nazwisko dziecku.

Ciężko bowiem żyło się kobiecie niezamężnej, która miała dziecko. Sąsiedzi nigdy by tego nie zaakceptowali.

No i jaki by los czekał to dziecko bez nazwiska?

Isak więc bardzo pokochał to dziecko i traktował je jak swojego młodszego syna Mozasu, którego urodziła mu Sunja.

Po śmierci Isaka, Sunji było bardzo ciężko samej z dziećmi. Nie miała za co żyć i co jeść, postanowiła więc, że sama będzie robić i sprzedawać Kimchi (kapusta z rzodkiewką i przyprawami).

Jakież było jej zdziwienie, że daniem tym zainteresowała się największa restauracja w Korei. Okazało się, że jej właścicielem jest Hansu i z podziwem obserwuje jak jego syn-Noa dorasta.

Czy Noa dowie się kim jest jego biologiczny ojciec?

Jak chłopiec zareaguje?

Sunja biła się z myślami.

Czy człowiek w życiu powinien kochać tylko jedną osobę?

Czy tą drugą osobą był dla niej Hansu czy Isak?

I czy Hansu ją w ogóle kochał? Czy tylko chciał ją wykorzystać.

Jeśli zaś miłość wiąże się z poświęceniem, to Isak kochał ją prawdziwie.

W końcu Sunja odkryła, że ukochane osoby, nigdy nie odchodzą na zawsze, zawsze pozostają z człowiekiem, co stanowiło swego rodzaju pocieszenie dla matki, która straciła ukochanego syna.

Młodszy syn zaś ożenił się i też miał syna-Solomona, który został chrześcijaninem.

Niektórzy Japończycy wierzyli, że chrześcijaństwo to sekta. Tak-Solomon był chrześcijaninem jak wszyscy członkowie jego rodziny. Jego dziadek ze strony ojca-Isak był pastorem o Osace. W okresie dojrzewania słyszał, jak parafianie nazywają jego dziadka męczennikiem, ponieważ został uwięziony za przekonania religijne i umarł zaraz po zwolnieniu.

Dunja, Mozasu i Solomon chodzili na mszę w każdą niedzielę.

Kobiety koreańskie uważały, że muszą cierpieć jako dzieci, jako żony, jako matki, że muszą cierpieć nawet na łożu śmierci.

Sunja cierpiała, aby dać pierworodnemu synowi lepsze życie, ale to nie wystarczyło.

Czy powinna była nauczyć syna znosić upokorzenia?

Koniec końców Noa odmówił dalszego cierpienia związanego z pochodzeniem.

Czy zatem matki popełniają błąd, nie mówiąc swoim dzieciom, że prędzej czy później czeka je w życiu cierpienie?

Przepiękna, wzruszająca i chwytająca za serce saga.

Książka dotykająca ważnych tematów: niekończące się pytania dotyczące Koreańczyków w Japonii, ale też historii chrześcijaństwa w czasach okupacji japońskiej, pracy policji, imigracji czy lokali nocnych takich jak-Pachinko.

Książka wydana w trzech częściach, w miękkiej oprawie, zawiera 575 stron.

Czytajcie więc i napawajcie się tym bestsellerowym dziełem, bo jest naprawdę zjawiskowa i zasługuje na Waszą uwagę.

Polecamy, zespół [Adres usunięty]