Overemotional

"Overemotional" to książka, którą od dłuższego czasu miałam na oku, spodziewałam się po niej lekkiej młodzieżówki, raczej takiej spokojnej i delikatnej. Nie sądziłam, że znajdę w niej nowego ulubieńca, jeśli chodzi o młodzieżówki, naprawdę miło mnie zaskoczyła!

Styl autora jest niezwykle przyjemny, aż trudno uwierzyć, że to debiut, a na dodatek, sam autor jest komikiem, zatem humor jest bardzo solidnym elementem tej powieści.

Kreacja bohaterów również mi się spodobała - polubiłam dosłownie wszystkich, choć mam wrażenie, że jedna postać nie została należycie doceniona, zatem liczę na to, że autor naprawi to w kolejnej części.

Ujęło mnie to jak uroczy są ci bohaterowie, tak ludzcy, indywidualni, z głębią charakteru, ze swoimi zaletami i wadami. Świetnie mi się o nich czytało, myślę, że stanowią trzon tej historii, a wraz z ich humorem sprawiają, że to właśnie dla nich czytelnik przewraca kolejne strony tej książki.

Fabuła również mnie zaskoczyła, momentami bywała mocniejsza niż się spodziewałam, przypominała mi trochę "Stranger things" i choć przewidziałam większość wydarzeń, to podoba mi się, że autor poszedł w nieco odważniejszym kierunku ze swoją historią.

Klimat również przypadł mi do gustu, system magiczny oparty na emocjach, kolorach i kontroli własnych uczuć też mi się spodobał. Kolejna niespodzianka to to, że jest to urban fantasy - gatunek, za którym nie przepadam, a jednak tym tytułem jestem zachwycona!

Niezwykle miło spędziłam czas z tą książką, wprost nie mogę w to uwierzyć, że spodobała mi się aż tak. Wiele razy zaśmiałam się pod nosem, a czasem nawet na głos, polubiłam bohaterów i szczerze im kibicowałam, dałam się porwać historii, klimatowi i emocjom, które wylewają się ze stron tej książki. Myślę, że to wyjątkowa młodzieżówka, która zasługuje na większy rozgłos i chyba trafi do grona moich ulubieńców z tego gatunku 🤭

Polecam 🥰

„Overemotional” Davida Fenne to debiutancka powieść autora i chyba moja pierwsza historia z gatunku urban fantasy, ale przyznam szczerze, że spodobało mi się. Książka teoretycznie została napisana z przeznaczeniem dla młodzieży, niemniej jednak myślę, że idealnie nadaje się również dla osób, które dopiero rozpoczynają swoją przygodę z tym gatunkiem.

Steven posiada moce, które mają bezpośredni związek z jego odczuwanymi przez niego emocjami. Jego moce są niezwykle silne i mocno odczuwalne w skutkach. Gdy chłopak odczuwa szczęście, to wokół dzieją się rzeczy złe, natomiast jego smutek potrafi poprawić pogodę. Nie jest łatwo zapanować nad emocjami, dlatego chłopak decyduje się na ucieczkę do Grunsby on Sea, które nie wyróżnia się niczym szczególnym. Śladem chłopaka jednak rusza jego przyjaciółka Freya z chłopakiem Marcusem oraz kolegą Troyem. Steven napotyka na swojej drodze również tajemniczego bruneta, który chce mu pomóc, ale jest jeszcze organizacja Dema, tylko czy aby na pewno można jej ufać.

Trudne wybory, ryzyko i niebezpieczeństwo, jakie mogą nieść ze sobą magiczne moce posiadane przez Stevena, zdecydowanie przysparzają więcej problemów, aniżeli korzyści grupie przyjaciół, a zapanowanie nad nimi i nauczenie się możliwości ich kontrolowania może być znacznie bardziej skomplikowane, aniżeli ktokolwiek mógł przypuszczać.

Autor w dużej mierze zwraca uwagę na przyjaźń i jej wartość w życiu, w znacznym stopniu również ukierunkował historię w relację LGBT. W historii nie brakuje emocji, szybko toczącej się akcji, dzięki której z pewnością nie będziecie się nudzić!

Ja bardzo polecam ten tytuł.

Uwielbiam książki, które nie tylko trzymają w niesamowitym napięciu, ale też silnie mącą w głowie, ściągają na czytelnika otumaniający niepokój. David Fenne nakreślił wyjątkowo odurzającą powieść młodzieżową, jaka zdecydowanie wpisuje się w kanon tych nieobliczalnych, uzależniający pozycji. Autor w mistrzowski sposób poprowadził fabułę, zabawił się z bohaterami i czytelnikiem w kotka i myszkę, umiejętnie zwodząc i manipulując, czyniąc w ten sposób z naszkicowanej opowieści nadzwyczaj angażujące doświadczenie, jakie porywa bez reszty i nie wypuści ze swych macek, nim nie dotrzemy do samego, równie szokującego finału. Bezsprzecznie, fani mocniejszych wrażeń i wątków paranormalnych będą totalnie zachwyceni!

Tematyka, jaką została naszpikowana ta misternie nakreślona fabuła, nadaje jej wyjątkowego charakteru. Począwszy od tajemniczych zdolności głównego bohatera, który zaznając silnych emocji, wytwarza potężną energię wpływającą na pogodę czy stany psychiczne innych osób, poprzez tajemnicze organizacje zajmujące się zakazanymi eksperymentalnymi doświadczeniami na żywych organizmach, aż po odkrywanie własnej tożsamości. To wszystko w połączeniu z tajemniczością, mrokiem i doskonałymi portretami psychologicznymi tworzy uzależniającą opowieść, która z każdą kolejną stroną pochłania czytelnika coraz silniej, nie dając mu ani chwili wytchnienia.

Fabuła została misternie uknuta, akcja jest niebywale wartka i oryginalna, a zagmatwana sieć powiązań i sekretów absolutnie wbija w fotel. Wtedy to cała sytuacja nabiera nowego wydźwięku, napięta atmosfera sięga zenitu, a dezorientacja i niebezpieczeństwo nie pozwalają nawet na najkrótszą przerwę w lekturze!

„Overemotional” to mistrzowsko nakreślona powieść młodzieżowa, która mąci w głowie i otumania niczym silny narkotyk. Znakomicie stopniowane napięcie, wartka, nieobliczalna akcja, miażdżąca sieć niebezpiecznych sekretów, genialne, wyjątkowo złożone portrety psychologiczne, a w tle wspaniała przyjaźń, poszukiwanie „swojego ja” oraz stopniowe określanie i celebrowanie własnej tożsamości. Polecam gorąco!💙

Początkowo nie byłam przekonana, czy ta pozycja będzie dla mnie, ale postanowiłam dać jej szansę i… nie żałuję!

Generalnie jestem fanką takich seriali jak Riverdale (aczkolwiek do pewnego sezonu XD) i tego typu innych kreacji świata, niż ten, który znamy z naszego życia w Polsce. Co zatem urzekło mnie w Overemotional, że postanawiłam się z Wami tym podzielić?

Na pewno głębia, jaką można wyciągnąć między wersami. Autor umiejętnie operuje językiem, przez co tekst na pozór prosty i przystępny dla każdego, niesie za sobą pokłady terapeutycznego i wyjaśniającego wiele, przekazu.

Zacznijmy jednak od tego, o czym w ogóle jest ta książka.

Główny bohater zauważa, że posiada pewne moce, nie są one jednak tak oczywiste i sprawiają mu niemało problemów, przez co, dla dobra ogółu, postanawia uciec i się ukrywać. Tutaj już mi troszkę zgrzytało, no bo jak nastolatek może mieć szanse na to, żeby „niezauważonym” wyjechać i mieszkać w jakiejś miejscowości? W końcu ktoś musiałby się nim zainteresować, bo gdzieś musi wynająć mieszkanie lub pokój i coś jeść (a najbardziej: za coś żyć), ale wiemy, że i takie historie się zdarzają, więc czytałam dalej.

Jego śladem rusza jednak niezaprzeczalnie najlepsza przyjaciółka Ever, która dla Stevena nie zawaha się przed niczym. W poszukiwania za nimi dołączają jeszcze: irytujący chłopak przyjaciółki i, powiedziałabym, randomowy trochę, turbo przystojny, znajomy z ich szkoły.

Jak można zauważyć, jest to typowo przerysowany obraz znajomych: dziwak, przebojowa laska, irytujący typek i przystojniak-sportowiec. Ma to jednak swój urok, bo przecież lubimy takie historie i od razu wiemy, kto jakie miejsce, TEORETYCZNIE, zajmuje w grupie. Ale, ale… czy ta czwórka się spotka? Co wydarzy się w trakcie całej historii? Dlaczego Steven ma moce i czemu, kiedy jest szczęśliwy, komuś może na przykład EKSPLODOWAĆ głowa?

Do tego wszystkiego na jego drodze pojawia się mroczny, niebezpieczny chłopak, który przyciąga głównego bohatera jak magnes… oj będzie się tutaj działo!

Żeby nie było tak kolorowo, to organizacja DEMA i jej tajni agenci, również mają pewną „chrapkę” na niebezpiecznych i obdarzonych mocami ludzi, więc nie zawahają się, żeby ich dopaść.

Uwielbiam poczucie humoru, z jakim wita nas autor: „Steven prowadzi nas do kuchni i od razu włącza czajnik elektryczny. Bo owszem, czasem stereotypy się potwierdzają. Brytole nie są w stanie zrobić absolutnie nic, jeśli wcześniej nie napiją się gorącej herbaty. Odczuwają patologiczną potrzebę spożywania gotowanego soku z liści. I każdy ma w domu czajnik, nieważne, czy go używa, czy nie. Freya wręcz się na mnie wydarła, gdy jej powiedziałem, ze u siebie w domu herbatę zalewam wodą ugotowaną w mikrofali. Jakbym popełnił grzech śmiertelny albo zabił szczeniaczka. Też lubię herbatę, ale Angolę nie uznają żadnych wariaci. Piją - i trzymają w domach - tylko to, co nazywają „normalną herbatą” z cukrem i mlekiem albo bez. To wszystko” s. 86.

Sam autor, David Fenne jest aktorem i komikiem mieszkającym w Londynie, co pozwala mu również przemycić dużą dawkę zabawnych scen. Najbardziej urzekały mnie te, kiedy Troy próbuje poderwać Stevena — to tak urocze, że aż uśmiech sam się maluje na mojej buzi.

To świetna książka i czeka mnie teraz jej kontynuacja, a dla Was zostawiam obydwie okładki. Jeśli szukacie czegoś nieszablonowego, co rozbawi, ale również otuli jak ciepły kocyk — polecam.

Świetna młodzieżówka, chociaż ten wiek, mam już dawno za sobą ;).

Przyznam się wam, że nieco mnie ta książka zaskoczyła. Lekarstwowe wydanie dialogów było napisane w zupełnie innym stylu, co reszta książki. Podczas rozmów między postaciami nie widziałam i nie czułam tam emocji. To były bardziej stwierdzenia, które przeważnie określały czas dokonany, więc nie pobudzało mnie do współczucia. Jednak większa część, która jest tutaj opowiedziana z perspektyw postaci gdzie nie było dialogów, przemawiała do mnie w stu procentach. To tam dowiedzieliśmy się, że Steven ma jakąś dziwną moc, która wybuchała w momentach jakichkolwiek emocji. On sam miał bardzo porywczy charakter, szybko się denerwował i później zdając sobie sprawę ze swoich mocy sam starał się manifestować odpowiednie myślenie i zachowanie, by nie pobudzać tej dziwnej siły. O dziwo nie mówił nic o swoich rodzicach, ale z dużą miłością wypowiadał się o swojej przyjaciółce Frei. W jego słowach jakby zastępowała mu wszystkich bliskich i rozumiała go jak nikt inny. Pomimo tego, że wiedział, iż może stworzyć dla niej zagrożenie i tak pragnął tej bliskości i oparcia, które mu dawała. Ona sama jest totalnie szalona i często wpierw działa zanim pomyśli. Lubi swoją paczkę kumpli, choć nie zawsze każdy jest ze wszystkimi szczery. Najważniejszym zadaniem jakiego się podjęli to ochranianie chłopaka z mocami. Czytając ją widzimy, że pewna organizacja bardzo się zainteresowała zdolnościami Stephena, a raczej podejrzewają, że ktoś z ich paczki je posiada. Kobieta, której zadaniem jest obserwowanie ich nie grzeszy inteligencją i wprowadza przez to zabawny nastrój. Niedługo po tym pojawia się też ktoś, kogo paczka przyjaciół będzie chciała poznać. Czyżby zatem w końcu natrafili na kogoś takiego jak chłopak z nadmiernymi emocjami? Jak to się dla nich zakończy? To była część pierwsza i miłe było to, że nie pozostawiła po sobie znaków zapytania. Momentami była wciągająca, ale nie zawsze. Poprzez większość zdań twierdzących nie zawsze pojawiało się uczucie by kontynuować czytanie pomimo wszystko. Nie należy jednak do takich, że pozostawia się ją nieskończoną. Zwyczajnie jest dobra i tyle. Przede mną tom drugi i często bywa tak, że jest dużo lepszy od pierwszego, ale zobaczymy. Mało było w niej entuzjazmu, raczej zdołowanie, wyobcowanie i niekontrolowany smutek. Poczucie inności i chęci przynależności. Wydaje mi się, że po przeczytaniu drugiego tomu będę umiała powiedzieć o niej coś więcej:-)