Ostatnie pięć dni

Nigdy nie wiemy co przyniesie nam jutro, jakie plany ma względem nas życie. Przed jakimi wyborami będziemy musieli stanąć i jakie decyzje przyjdzie nam podjąć. Życie to jedna wielka loteria i nigdy nie będziemy mogli przewidzieć jaki los, uda nam się wyciągnąć.

Mara od czterech lat zmaga się z chorobą Huningtona. Gdy tylko usłyszała diagnozę, podjęła dramatyczną decyzję, będzie musiała popełnić samobójstwo. Hunington całkowicie przejął kontrolę nad jej życiem. Straciła pracę i marzenia, a każda chwila zdawała się przeciekać przez palce. Mara wie, że nie ma dla niej ratunku i jedyne co ją czeka, to śmierć. Nie chce jednak obarczać swojej rodziny odpowiedzialnością za siebie. Nie chce by mąż i córka patrzyli na jej chorobę, by musieli opiekować się nią, gdy już całkowicie zniedołężnieje. Samobójstwo zdaje się być jedynym wyjściem z sytuacji, a gdy choroba zaczyna siać coraz większe spustoszenie w życiu Mary, ta wie, że w końcu nadszedł moment by wykonać decydujący krok. Zostało jej ostatnie pięć dni, by poukładać wszystkie sprawy i pożegnać ludzi których kocha.

Scott, razem ze swoją żoną Laurie, sprawują opiekę nad ośmioletnim Curtisem. Mężczyzna pokochał chłopca jak własnego syna i nie wyobraża sobie momentu, w którym będzie musiał się z nim rozstać. Czas jednak biegnie nieubłaganie i po roku czasu, nadchodzi moment by dziecko wróciło do swojej biologicznej matki. Zostało mu pięć dni by pogodzić się z rozstaniem i pożegnać chłopca.

Mara i Scott zmagają się z cierpieniem i bólem, nie jest im łatwo pogodzić się z tym co ma nadejść. Oboje udzielają się na internetowym forum, gdzie zwierzają się ze swoich problemów i wymieniają się doświadczeniami na temat rodzicielstwa. Między tymi z pozoru obcymi ludźmi, nawiązuje się nić porozumienia, a internetowe forum staje się miejscem ich spotkań. Wiedzą że mogą na sobie polegać i liczyć na wzajemne wsparcie.

"Ostatnie pięć dni" to książka wyjątkowa i niezwykła. Porusza serce i duszę, wyciska łzy z oczu, wkrada się głęboko do naszych myśli, by pozostać tam na długi czas. Historia Mary jest prawdziwa aż do bólu, sprawia że człowiek zatrzymuje się na chwilę, by zastanowić się nad swoim życiem, nad tym co posiada i jaką, być może podjąłby decyzję będąc w podobnej sytuacji. Książka Julie Lawson Timmer to kolejny fenomenalny debiut i aż ciężko uwierzyć, że jest to pierwsza książka jaka wyszła spod pióra autorki. Jestem oczarowana jej stylem i tym z jak wielką lekkością i starannością kreśli emocje. Bo trzeba przyznać że te, aż wylewają się z każdej zapisanej kartki. Od początku do końca, bardzo przeżywałam książkę i często nie mogłam zapanować nad potokiem łez. Ciężko się nie wzruszyć, czytając o przeżyciach Mary i Scotta, bo te choć bardzo dramatyczne, to zostawiają w sercu nadzieję. Choć wiemy, jaką decyzję podejmie Mara, to i tak nie pozostajemy obojętni. Zapewniam was, że autorka niejednokrotnie was zaskoczy, a książka sprawi, że jeszcze długo po przeczytaniu nie będziecie mogli dojść do siebie.

Julie Lawson Timmer opowiada o trudnych wyborach, z jakimi przyjdzie się zmagać bohaterom. Nakreśla nam obraz choroby Huningtona, a przez postać Mary, pokazuje nam jak ciężko z nią żyć osobie nią dotkniętej, jak również rodzinie chorego. Choć choruje Mara, to tak naprawdę cała rodzina musi zmagać się z nieuniknionym. Choroba na każdym z nich odbija swoje piętno, a kobieta nie może znieść świadomości, że nadejdzie dzień, gdy mąż i rodzice, będą musieli się nią zająć. Już teraz traci kontrolę nad swoim ciałem, miewa częste zmiany nastrojów i wybuchy złości. Nie panuje nad podstawowymi czynnościami i potrzebami, co wielokrotnie wpędza ją w zakłopotanie i zawstydzenie. Nie chce by rodzina, musiała patrzeć na jej upokorzenie i to jak z dnia, na dzień zmienia się w bezwolną istotę, całkowicie nieświadomą tego co dzieje się dookoła. Przeraża ją również świadomość, że jej córka będzie musiała patrzeć na jej upadek i żyć z matką, która zamiast uczestniczyć w jej życiu, coraz bardziej zatraca się w odmętach choroby. Nie chce przynosić jej wstydu i pragnie by Leks, miała normalne dzieciństwo.

Autorka w niesamowity sposób ukazuje emocje i przeżycia bohaterów, wyraźnie nakreśla relacje międzyludzkie. Pisze wyczerpująco i szczerze, dotyka tematów trudnych, ale robi to z niezwykłą delikatnością i precyzją. Również Scott i jego dramat, wywołuje w naszych sercach ból. Razem z bohaterem nie możemy pogodzić się ze świadomością, że Curtis, będzie musiał wrócić do matki, która po rocznej odsiadce w więzieniu, wychodzi na wolność i dalej zamierza zajmować się chłopcem. Ale czy jest to możliwe? Zwłaszcza że, nigdy tak naprawdę nie potrafiła się nim odpowiednio zająć, a narkotyki i alkohol, były niejednokrotnie ważniejsze od dzieci. Scott jest zdruzgotany, ale wie, że miejsce dziecka jest przy matce i to tam będzie mu najlepiej. Czy na pewno?

"Ostatnie pięć dni" to głęboko poruszająca i wartościowa lektura, która porusza temat śmierci, życia i choroby. Skłania do refleksji i wywołuje w sercu ból, ale również daje nadzieję i wiarę. To piękna i mądra książka, która niejednokrotnie was zaskoczy, wyciśnie łzy i zakorzeni się w waszej duszy. Julie Lawson Timmer napisała niezwykłą powieść, którą warto przeczytać. Zapewniam was, że nie będziecie zawiedzeni. Gorąco polecam!