Ostatnia chowa klucz

Dobry kryminał w wydaniu Ałbeny Grabowskiej. Z jednej strony jest to miłe zaskoczenie, ponieważ autorka chce pokazać, że nie tylko umie pisać ckliwe powieści obyczajowej. Z drugiej - nie wiedziałem, czego mam się do końca spodziewać. Efekt? Książka spełniła moje oczekiwania, zapewniając spotkanie z niezwykłymi tajemnicami, których nie można wyjaśnić przez długi czas. Akcja cały czas trzyma w napięciu, chociaż...finał mnie nie zaskoczył. Może spodziewałem się czegoś innego? Chyba tak. W każdym razie i tak książka mi się podoba. Daje autorce solidne cztery z małym plusem, a także zapraszam innych do czytania.

Dużo tajemnic, zagadka kryminalna i ciekawy bohaterowie. Tak chyba w skrócie mogłabym opisać tą książkę. Nie nudziłam się podczas jej czytania. W pewnych momentach byłam już święcie przekonana, że znam rozwiązanie całej tajemnicy, ale autorka mile zaskoczyła mnie na samym końcu. Historia opowiada o licealistkach, więc na początku myślałam, że jest to książka dla młodych czytelników, ale się pomyliłam. Czy polecam? Tak. Jeżeli ktoś szuka takiej opowieści, gdzie tajemnica goni tajemnicę, to przy tej książce będzie się dobrze bawił. Ałbena Grabowska stanęła na wysokości zadania, oferując taką historię.

Książka pt. Ostania chowa klucz to bardzo ciekawa propozycja autorstwa A. Grabowskiej. Mówiąc szczerze nie spodziewałam się, że aż tak mnie wciągnie. Moim ulubionym gatunkiem literackim są książki tego typu czyli właśnie kryminały. Czytam ich naprawdę dużo i ciężko jest mnie zaciekawić. Jednak autorce tego kryminału doskonale się to udało. Podoba mi się tajemniczość tej książki. Czytałam ją z dużym zaciekawieniem i nutą niepewności co wydarzy się na kolejnej kartce. Sposób w jak została napisana książka idealnie pokazuje uczucia bohaterek dzięki czemu jako odbiorca poczułam się jakbym sama uczestniczyła w wydarzeniach, które miały miejsce w małym miasteczku na obrzeżach Warszawy. Podoba mi się również zastosowanie koperty jako ostatniej strony książki. Ogólnie szczerze polecam.

Nie znałem wcześniej twórczości Ałbeny Grabowskiej. Kojarzę ją jedynie z tego, że napisała słynne "Stulecie Winnych". Ostatnio jednak w moje ręce wpadła jej książka "Ostatnia chowa klucz" i jestem naprawdę pozytywnie zaskoczony. Dawno nie czytałem tak dobrze napisanej książki, tak wciągającej i pełnej takiej energii, która porywa i nie daje o sobie zapomnieć. Na duży plus był fakt, że powieść okazała się kryminałem, a to mój ulubiony gatunek literacki. Jeśli więc macie ochotę na lekką i przyjemną lekturę na wieczór, to koniecznie dajcie szanse tej autorce. Nie będziecie na pewno żałować. Zachęcam.

Znam twórczość Ałbeny Grabowskiej bardzo dobrze. Czytałam jej książki i byłam niby naprawdę urzeczona. Autorka ma w sobie niezwykły dar opowiadania fabuły. Potrafi w niesamowicie przejmujący i przekonujący sposób wpleść daną opowieść w konkretne tło historyczne. Ogromnie cenię u niej także sposób, w jaki kreuje swoich bohaterów. Są to zawsze postaci z krwi i kości, z którymi czytelnik może się utożsamiać. Nie mam za dużo wolnego czasu, dlatego lubię książki, które po prostu czyta się nie tylko przyjemnie, ale i szybko. "Ostatnia chowa klucz" jest właśnie taką pozycją. Naprawdę warto po nią sięgnąć i oddać się przyjemności czytania.

Po najnowszą powieść Ałbeny Grabowskiej sięgałam z wielkimi nadziejami. Moje oczekiwania wynikały ze wcześniejszych doświadczeń z tą autorką. Znam jej twórczość dobrze, nigdy się nie zawiodłam i zawsze miałam możliwość przeżycia niesamowitej przygody z lekturą. Tym razem jednak moje oczekiwania nie zostały zaspokojone tak do końca. Owszem, książkę czyta się szybko, ale tak naprawdę nie miałam zbyt dużej przyjemności z czytania. Muszę przyznać, że czegoś mi zabrakło, nie jestem tak całkiem usatysfakcjonowana. Moim zdaniem zabrakło jakiegoś uderzenia, jakiegoś bum, czegoś, co sprawi, że akcja powieści nagle i nieoczekiwanie przyśpieszy. Warto przeczytać, ale nie wolno oczekiwać zbyt wiele.

Nigdy wcześniej nie czytałem żadnej książki tej autorki. Nie miałem więc pojęcia, jak ona pisze i czy warto w ogóle jej powieści czytać. "Ostatnia chowa klucz" to lektura, którą dostałem w prezencie od przyjaciółki. Na początku byłem dość sceptycznie nastawiony, miałem obawy, czy książka mi się spodoba. Jednak już po kilku stronach moje obawy rozwiały się, a ja oddałem się niezwykle przyjemnej lekturze, która porwała mnie całkowicie. Nie pamiętam już, kiedy ostatnio coś wciągnęło mnie tak bardzo mocno. Nie mogłem się oderwać, czytałem niemal non stop. Ałbena Grabowska ma w sobie to coś, co sprawia, że chce się ją czytać. Koniecznie muszę nadrobić poprzednie jej pozycje.

Kiedy zaczynałam czytać tą książkę nie spodziewałam się, że będzie aż tak tajemnicza. Akcja toczy się w małym podwarszawskim miasteczku, gdzie cztery nastolatki spotykają się na strychu, żeby dokonać inicjacji przyjęcia do klubu jednej z nich. Reguły przyjęcia ulegają zmianie i od tego momentu życie każdej z nich już nigdy nie będzie takie same...

.

Nowo przyjęta Julka nie wraca tego wieczoru do domu... Co się z nią stało? Kto ją porwał? Czy żyje? Takie pytania towarzyszyły mi podczas czytania ... Marzena - nasza główna narratorka jest zwykłą nastolatką, która chodzi do szkoły, przeżywa rozterki miłosne i sama na własną rękę próbuje znaleźć sprawcę porwania Julki... Kiedy dziewczyna się znajduje, okazuje się, że nic nie pamięta. A może nie chce nic pamiętać? W niedługim odstępie czasu zostaje znaleziona martwa kolejna z nastolatek z jakże to pamiętliwego wieczoru na strychu...1Pytanie brzmi: co tak naprawdę dzieje się w tym małym miasteczku? Ile tajemnic skrywa? Kim jest morderca i porywacz? Czy to jedna i ta sama osoba?

.

Tak... wiele pytań skrywała ta książka. Główna bohaterka, w mojej opinii, była irytująca. Sama robiła wszystko na własną rękę... Jej rozterki miłosne i zazdrość o chłopaka doprowadzały mnie momentami do szewskiej pasji😋

.

Rzeczą, która bardzo mi się podobała było rozpoczynanie każdego rozdziału przemyśleniami naszego mordercy... był bardzo tajemniczy, mroczny...i był tak blisko! Nie spodziewałam się, że to on!😁

Rozdziały kończyły się krótkimi spostrzeżeniami pewnej osoby, która jak się okazuje na samym końcu, pełniła bardzo kluczową rolę!

.

Mocnym atutem książki jest umiejscowienie, na jej ostatniej stronie, koperty zawierającej list do głównej bohaterki. A kim jest nadawca? Przekonajcie się sami! 😊

.

"Zapytacie, czemu zatem zabiłem tę dziewczynę? Z kilku powodów. Po pierwsze - nie była tamtą, po drugie znała mnie i widziała, a trzeci powód jest bardziej złożony i wymaga podróży w przeszłość."

[Adres usunięty]

Ciekawa powieść, zaskakująca, wciągająca. Główną narratorką powieści jest Marzena lecz na każdym początku rozdziału mamy spotkanie ze sprawcą, a na końcu z osobą, która go zna i wie co zrobił. Bardzo spodobała mi się postać Marzeny, dziewczyna ma swoje marzenia chce zostać pisarką i to zamiłowanie do pisania oraz jej bystrość napędzają ją do znalezienia sprawcy. Autorka bardzo dobrze przedstawia uczucia nastolatki, jej postrzeganie świata. Chociaż powieść nie ma zaskakujących zwrotów akcji, jednak mnie zaciekawiła. Jako czytelnik byłam przekonana, że wiem kto jest sprawcą lecz był to zły trop. Przypadł mi do gustu klimat książki nastoletnich rozterek, życia w blokowisku oraz pierwszych miłości. Pierwszy raz spotkałam się z tak fajnym zakończeniem, żeby je poznać trzeba rozciąć kartki na samym końcu książki. I właśnie zakończenie jest najbardziej nieoczekiwane i zaskakujące.

[Adres usunięty]

Byłam przekonana, iż rozpoczynając przygodę z twórczością Ałbeny Grabowskiej najpierw sięgnę po pierwszy tom "Stulecia Winnych". Jednak jakiś czas temu na moją półkę przywędrowała "Ostatnia chowa klucz", której tematyka dość mocno mnie zaintrygowała, aczkolwiek przy każdym przeglądaniu tej lektury, coś nieustannie mnie od niej odciągało. Być może to białe kartki, za jakimi nie przepadam, bądź dość duża ilość tekstu na stronie w połączeniu z niewielką czcionką. Nie mam pojęcia, co było tego powodem. Na szczęście w końcu nadszedł moment, iż usiadłam z powieścią na kanapie, dając się porwać tej tajemniczej historii.

Małe podwarszawskie miasteczko, w którym wszyscy się znają - pozornie ciche i dość spokojne. Wydawałoby się, że spotkanie czterech nastolatek na opuszczonym poddaszu nie zmieni niczego w ich życiu. Jednak los bywa przewrotny, a konsekwencje przeciętnych czynów mogą być dalekosiężne. Nikogo nie można być pewnym, bo w każdym może czaić się zło...

"Jedni uważają, że kiedyś byli inni, drudzy, że kiedyś chcieli być inni, ale im się nie udało. Według mnie ludzie się nie zmieniają. Rodzą się z pewnymi predyspozycjami i hodują je w sobie niczym rzadkie kwiaty lub pozwalają rosnąć jak chwastom. Im lepsze cechy dostaliśmy przy urodzeniu, tym bardziej się plenią, wypuszczają coraz więcej pędów i rozrastają w gęsty żywopłot." *

Narratorką tej opowieści jest Marzena - jej nastoletni pogląd na świat oraz potrzeba przypodobania się rówieśnikom za wszelką cenę sprawiają, iż niejednokrotnie zachowuje się irracjonalnie. Radością nie napawa także bezczynność policji oraz zamiatanie pod dywan wielu istotnych faktów, czego idealnym podsumowaniem jest powiedzenie "ręka rękę myje". Nawarstwiające się tajemnice i powiązania rodzinne sprawiły, że w mojej głowie zaczęło szumieć jak po całkiem niezłej dawce alkoholu.

Książka ma dość niespotykaną formę, ponieważ przed i po każdym rozdziale znajdują się krótkie teksty przedstawione z perspektywy winowajcy oraz tajemniczej kobiety, która bardzo dobrze zna sprawcę. Początkowo podejrzewałam każdego, ale dość szybko pojęłam, kto stoi za całym złem dziejącym się w lekturze. Pierwszy raz spotkałam się z zakończeniem kryjącym się w kopercie, którą należy przeciąć, aby poznać finał. To bardzo interesujący zabieg, podsycający ciekawość. Autorka na pewno popisała się niemałą kreatywnością.

Nie pamiętam, abym trafiła na bloga recenzującego tę książkę. Nie jest też ona zbyt mocno rozchwytywana na innych portalach czytelniczych, a na pewno nie zbiera ogromu pozytywnych opinii. Trochę mnie to dziwi, a także nieco smuci, gdyż gorsze pozycje są wychwalane, a ta gdzieś umyka w gąszczu innych. Owszem, nie jest to rewelacyjny kryminał zwalający z nóg (może bardziej obyczajówka z dość rozbudowanym wątkiem kryminalnym?) a i wykonanie niekiedy nieco kuleje - pewne sprawy wydają się niewyjaśnione, czasami brakuje logiki w niektórych zachowaniach czy wydarzeniach, a do tego zakończenie, które miało wszystko rozjaśnić, wcale nie sprawiło, iż czuję się usatysfakcjonowana, bo nielicznych kwestii nadal nie pojmuję. Podziwiam autorkę za to, że nie pogubiła się w całej historii i mam wrażenie, iż jest jedyną osobą, która wszystko ogarnęła swoim umysłem. Jednak rzadko kiedy książka tak mnie pochłania, wywołując ciarki na plecach. Chaos w narracji, jak również pewne niedopowiedzenia denerwują, ale całość sprawiła, że nawet pod odłożeniu powieści na półkę, ciągle o niej rozmyślałam.

* cytat ze str. 115