Ostatni. Prawdziwa historia żołnierza warszawskiej mafii

Bardzo dobre, wcale nie przypomina takiej sensacji "zabili go i uciekł", tylko rzetelnie pokzuje cąłe zło mafijnych porachunków i inetersów. Ludzie są tam nikim, dlatego tak trudno się im wyrwać.

"Dostać zlecenie na zabójstwo to dowód zaufania. Dostać zlecenie na zabójstwo to powód do dumy. Bo zabójstwo zagraża temu, co je zleca, i jest ściganie do końca życia. A zabicie kogoś to dowód nieustraszoności. I dobre pieniądze. "

Mocna, brutalna, przerażająca rzeczywistość lat 90-tych gdzie na ulicach Warszawy tworzyły się pierwsze gangi hooliganów, a metalowcy, skinheadzi toczyli bójki między sobą. To czasy gdzie królowały też kolorowe ortaliony, na dyskotekach puszczano największe przeboje disco polo takie jak "Mydełko Fa", rósł biznes narkotykowy, a jak grzyby po deszczu otwierały się agencje towarzyskie.

W takich czasach nasz "bohater" żył, walczył, przesiadywał w więzieniach. "Normalna, codzienna praca to haracze, zawinięcia a czasem zlecenia ekstra." Życie mocno go doświadczyło już od czasów dzieciństwa i ukształtowało na człowieka mafii.

Porachunki gangsterskie, walka o wpływy, ofiary liczone w dziesiątkach i wyścig "kto kogo pierwszy zabije" to jego świat. Świat pełen heroiny, burdelów, strzelanin.To książka, po której ma się mętlik w głowie. Wstrząsa, momentami wywołuje przerażenie, złość.

To książka dająca do myślenia, którą bardzo ciężko odłożyć. A sam bohater...to już wy musicie ocenić.

Ta książka to opowieść o trupach. Większość osób w niej przedstawionych nie żyje. Mudyn/Budyń przeżył i opowiada, jak to było. Czy rzetelnie, czy wszystko - śmiem wątpić, bo za mało wody w Wiśle upłynęło i niejedna ofiara jeszcze czeka na odkopanie. Ale i tak starcza na mocne "kino".

Trudne dzieciństwo, poplątane ścieżki życia, zagmatwane wybory, naznaczone konsekwencje, to tylko jedne z wątków tej książki, która odsłania nie tylko kulisy tworzących się formacji gangstersko mafijnych minionych lat, ale przede wszystkim wpływ środowiska, ciągnącej się niefortunnej przeszłości na wszystko, do czego dojdzie w niedalekiej przyszłości w życiorysie jednostki. Szczera do bólu i zaskakująca. Dla mnie to prawdziwa jazda bez trzymanki. Nie potrzeba też żadnych filozoficznych wywodów, by domyśleć się, że to książka typowo biograficzna, a jej bohater to świadek bólu, brutalności, przemocy, nierzadko doświadczający w młodości tego sam.

Czytając wielokrotnie jeżył mi się włos i cisnęły na usta liczne pytania. Obok bezpośredniości merytorycznej, nikt w tej książce niczego nie udaje i nie udoskonala. Życiorys jednego z żołnierzy warszawskiej mafii to znakomity dokument, relacja, w której nie brakuje wcale emocji. I to sprawia, że ta historia przemawia do nas swą porażającą autentycznością. Wiele w niej zostało odsłonięte, ale jeszcze więcej przerwanych stereotypów i szablonów. Jestem pełna podziwu dla autorki w drążeniu do suspensusów. Światek przestępczy końcówki lat dziewięćdziesiątych zostaje tutaj pokazany od przysłowiowej kuchni. W nim nie ma miejsca na sentymentalne wywody, ale twarde charaktery i zasady pozbawiające często zasad etycznych. A stawka jest wysoka, więc gra musi toczyć się ekstremalnie i zdecydowanie.

Autorka pokazała psychologiczne aspekty portretu swojego bohatera w ujęciu trudnego dzieciństwa, braku poczucia bezpieczeństwa, skomplikowanych relacji z otoczeniem, które miały niewiarygodny wpływ na to, jak potoczy się dalszy jego los. Nam, daje zaś przestrzeń na snucie własnych refleksji i wewnętrzny bunt do stawiania sobie pytań. Mocna i warta uwagi! Szczerze polecam!

[Adres usunięty]

Literatura faktu rządzi się swoimi prawami, niełatwo przecież wydać osąd, bo kto właściwie ma prawo oceniać czyjeś życie. Zwłaszcza, że te nie często jest usłane różami jak w przepięknej bajce. Zwykle jest zupełnie na odwrót, a książka będąca swoistą spowiedzią, ukazuje światu przyczynę takiego, a nie innego postępowania, nakreśla źródło piętna, jakie towarzyszy człowiekowi już do końca życia. To od niego zależy, czy będzie kroczył ścieżką dobra czy zła, jednak nie zapominajmy, jak kluczową wartość ma dzieciństwo, w którym otrzymujemy wszelkie wzorce.

Jak ktoś, kto nie zaznał akceptacji, miłości czy zwykłej dobroci za młodu, może wiedzieć, jak powinien funkcjonować w tym skomplikowanym, często brutalnym świecie?

Czy zaniedbanie pierwszych lat w życiu młodej osoby może raz na zawsze przypieczętować jej los?

Piotr Mydyn to były żołnierz żoliborskiej grupy przestępczej, który wiele lat spędził w więzieniu. Poznajemy jego szokujące dzieciństwo, pełne bólu, upokorzeń, odrzucenia, jakie uświadomiło mu, że musi się bronić, walczyć. Początkowa osłona i przeciwdziałanie dość szybko zamieniają się w atak, chuligaństwo. Młody chłopak, pozbawiony jakichkolwiek głębszych wartości, porzucony, nie znający opieki, troski czy miłości, nieświadomy kruchości granicy między zabawnym wybrykiem a nieodwracalnym złem, wkracza na bezlitosną mafijną ścieżkę, z której niełatwo się wycofać. Świat przestępców, który początkowo dał mu wszystko o czym marzył, akceptację, szacunek, dobrobyt, przyjaciół, nagle obraca się przeciwko niemu i bezdusznie odbiera jeszcze więcej, ściągając go na same dno. Utrata brata, zdrowia psychicznego i fizycznego, poczucie klęski sprawiają, że podczas ostatniej odsiadki dojrzały już Piotr podejmuje decyzję o porzuceniu gangsterki. Jego ostatnią nadzieją staje się buddyzm, otwierający duszę i oczy, wyciszający, przepełniający serce nadzieją na lepsze jutro. Czy jednak można tak po prostu odbić się od dna? Jak na psychice Mudyna odcisnęły się wszystkie bezlitosne, upokarzające doświadczenia? I jak ciężka czeka go praca, by odzyskać dawno utracone, a może raczej głęboko zagrzebane człowieczeństwo?

"Najgorsze nie było fizyczne cierpienie, siniaki i rozcięcia dało się wyleczyć. Najgorsze było psychiczne poniżanie, wyśmiewanie się, wyzywanie, pogarda. Degradacja poczucia wartości."

To pozycja, która wielokrotnie szokuje, przeraża, przyprawia o ciarki i podsuwa do głowy przeróżne pytania bez odpowiedzi. Sama świadomość, że możemy poznać największe tajemnice świata przestępczego podnosi adrenalinę, ale gdy ta mroczna rzeczywistość stoi przed nami praktycznie otworem, emocje sięgają zenitu, kroczymy po kolejnych stronach w amoku, nie jesteśmy w stanie opisać własnych, niesłychanie intensywnych uczuć, które coraz bardziej popadają w skrajność. Autentyczny przekaz sprawia, że nikt nie będzie potrafił przejść obok tej książki obojętnie. Brutalność, ból, ale i strach pomieszany z zagubieniem biją niemal z każdej strony i obezwładniają czytającego.

"Bo tylko jeśli się mnie boją - szanują. Na tym polega cały świat."

Piotr ukazuje swoje życie bez zbędnego owijania w bawełnę, nie koloryzuje go, nie robi z siebie ani bohatera, ani ofiary. Przyznaje się do popełnionych grzechów, opisuje też chwile, które zajmują w jego sercu szczególne miejsce. Szczerze do bólu mówi o morderstwach, narkotykach, różnorodnych przekrętach, ale nie zapomina również o paranoicznym strachu, który wkrótce stał się nieodłącznym elementem codzienności. Jego wewnętrzna przemiana jest czyś godnym podziwu, skłania do głębokich refleksji, udowadnia, iż nie ma rzeczy niemożliwych i od każdego dna można się odbić, wystarczy tylko tego chcieć.

"Dostać zlecenie na zabójstwo to dowód zaufania. Dostać zlecenie na zabójstwo to powód do dumy. Bo zabójstwo zagraża temu, co je zleca, i jest ścigane do końca życia. A zabicie kogoś to dowód nieustraszoności. I dobre pieniądze."

"Ostatni. Prawdziwa historia żołnierza warszawskiej mafii" jest szokującą, poruszającą, szczerą do bólu, mocną pozycją, ukazującą wstrząsającą transformację biednego, upokarzanego, dręczonego chłopca w mściwego, bezlitosnego kata. To także autentyczna powieść o przewrotności losu, przypominająca, jak łatwo upaść na dno, stracić wszystko, co zdawało się być wieczne. Wkroczcie do nieobliczalnego, niebezpiecznego świata przestępców, poznajcie zasady tu rządzące i przekonajcie się na własnej skórze, dokąd może zaprowadzić zwykłe pragnienie bezpieczeństwa, przynależności i lepszego statusu. Droga powrotna okaże się o wiele trudniejsza i bolesna, ale na przykładzie bohatera już doskonale wiemy, że nie jest niemożliwa do przejścia. Ta książka to zarówno przestroga, jak i źródło nadziei, świadczące o tym, że odrodzenie się i zmiana, nie są czymś nieprawdopodobnym.

Polecam gorąco!