Ostatni

"Ostatni" to trzecia część ekologicznej tetralogii Mai Lunde. Jest ona mistrzynią przedstawiania apokaliptycznych wizji, które jako społeczeństwo sami sobie zgotowaliśmy. Wcześniej pisała o ginących pszczołach i braku wody na Ziemi. Więc jeśli czytaliście jej świetną "Historię pszczół" oraz "Błękit" to konstrukcja "Ostatniego" będzie Wam dobrze znana. Tak samo jak w pozostałych książkach, również w "Ostatnim" mamy trzy plany czasowe i trzy miejsca, które wzajemnie się przeplatają i uzupełniają.

Maja Lunde tym razem bierze na warsztat konie Przewalskiego, ostatni gatunek dzikich koni, których wciąż jest mniej i mniej...

Sankt Petersburg 1881 rok: Do zoologa Michaiła docierają z Mongolii ostatnie szczątki dziko żyjącego konia. Marzy ON o wyprawie badawczej do Mongolii i sprowadzeniu koni Przewalskiego do tutejszego zoo. Pomaga mu w tym ekscentryczny poszukiwacz przygód, Wolff. Ich relacje podczas podróży przerodzą się w coś, czego sami nie będą potrafili nazwać.

Mongolia, 1992 rok: Karin wraz z synem Mathiasem wyrusza do Mongolii, do Parku Narodowego Chustajn. Spędziła tam dzieciństwo przyglądając się koniom Przewalskiego trzymanych w niewoli. Marzy o tym, aby sprowadzić je z Europy do Mongolii i zapewnić im wolność. Jednak, czy jej się to uda?

Norwegia, 2064 rok: to najbardziej dystopijna i apokaliptyczna wizja naszej przyszłości. Eva wraz z córką prowadzi podupadłą farmę. W Europie brakuje jedzenia i prądu, a ludzie tułają się bez celu. Młoda Isa prosi matkę, by również uciekły, lecz ta nie potrafi opuścić zwierząt, a zwłaszcza dzikiej klaczy. Pewnego dnia w ich domu zjawia się tajemnicza Louis, która szuka noclegu. Eva będzie musiała stanąć przed bardzo trudnymi wyborami.

Maja Lunde oprócz zaprezentowania nam apokaliptycznej wizji świata jest również świetną obserwatorką i znawczynią ludzkiej psychiki. To książkach nie tylko o dzikich koniach, ale także o ludziach, ich emocjach, poświęceniu, wyborach i trudnych decyzjach, jakie muszą podjąć. Po raz kolejny Maja Lunde zadaje czytelnikom pytanie - czy zdążymy naprawić błędy, które sami wyrządziliśmy?

"Ostatni" to fantastyczna, wielowątkowa powieść, którą szczerze Wam polecam. Otwiera oczy na problemy naszej planety i zabiera nas w podróż w przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Tych refleksji dotyczących człowieka, jego miejsca w ekosystemie i priorytetów nie tylko związanych z ekologią, ale także z codziennym życiem jest naprawdę sporo. Nie musicie interesować się końmi ani być zagorzałymi ekologami, by docenić świetne pióro Lunde. Ta powieść zachwyca świetnym językiem oraz fabułą, która intryguje i często wzbudza niepokój.

Dla mnie must have tego roku!

"Ostatni" Maja Lunde

Rok 1881. Na mongolskim stepie zostaje odkryty nowy gatunek konia, co wzbudza zainteresowanie Michaiła. Postanawia ON wyruszyć w podróż, by sprowadzić konie do moskiewskiego ogrodu zoologicznego.

Rok 1992. Karin, która poświęciła Koniom Przewalskiego większość swojego życia decyduje udać się wraz z kilkoma okazami oraz synem do Mongolii, aby przywrócić koniom odebraną im niegdyś wolność.

Rok 2098. W gospodarstwie Evy przebywa ostatnia para koni Przewalskiego na świecie. Tymczasem Europa coraz bardziej pogrąża się w głodzie i cierpieniu. Życie w norweskim gospodarstwie płynie stałym rytmem, aż wywraca się do góry nogami, gdy Eva decyduje się przyjąć do domu tajemniczą nieznajomą.

"Ostatni", czyli trzecia już część kwartetu klimatycznego. Tym razem autorka skupia się na wymierających gatunkach, w tym wypadku konia Przewalskiego, który od dziesiątek lat był tępiony przez ludzi, aż doprowadzili oni do prawie całkowitego wyginięcia tego gatunku w jego naturalnym środowisku.

Maja Lunde pokazuje nam do czego prowadzi działanie człowieka, jego zbyt duża ingerencja w środowisko występowania różnych gatunków zwierząt. Autorka w "Ostatnim" bierze na warsztat bardzo poważny problem, który jak w poprzednich częściach staje się jedynie tłem ludzkich dramatów, tragedii i zmagań z brutalną rzeczywistością. Mimo, iż wydawać się może, że "Ostatni" jest opowieścią o koniach Przewalskiego, to wcale tak nie jest, mamy tutaj do czynienia z historią o ludziach oraz momentach ich zachowań, raz bezmyślnych, raz szlachetnych.

Jednym z ogromnych plusów całej powieści jest realność bohaterów, wszyscy z nich cechują się czym innym, wszyscy są unikatowi sami w sobie. W "Ostatnim" zachwyca również obraz świata przyszłości, świata, gdzie każdy człowiek troszczy się o siebie. Pieniądze straciły już wartość, a zyskało ją jedzenie i życie.

Ciekawym motywem w całej książce jest zastosowanie kilku linii czasowych, w których możemy porównać życie ludzi na przestrzeni lat, wieków. Jest to zabieg, który daje nam również świetny wgląd na sytuację klimatyczną w tamtych i przyszłych czasach.

Uważam, że cała ta książka jest arcydziełem samym w sobie. Gorąco wam ją polecam.

⭐10/10

Wspaniała! Rewelacyjna! Fantastyczna! Te słowa od razu przychodzą mi do głowy po przeczytaniu najnowszej książki autorki „Historii pszczół” i „Błękitu”. Maja Lunde kolejny raz otworzyła nam oczy na problemy naszej planety, kolejny raz zabiera nas w przygodę po przeszłości, teraźniejszości i przyszłości.

Były pszczoły i woda, teraz są konie Przewalskiego- ginący gatunek. Książkę rozpoczynamy poznając Evę i jej córkę w 2064 roku w Norwegii. Kobieta mieszka na oddalonej farmie. Walczy o przetrwanie w czasach po wielkiej wojnie. Opiekuje się ostatnią parą dzikich koni. W walce o codzienny byt widzimy jak te konie i troska o nie są dla niej ważne. Pewnego dnia spotyka młodą kobietę Luise i postanawia jej pomóc. Potem autorka przenosi nas do Sankt Petersburga do roku 1881 gdzie to zoolog Michail dowiaduje się o tajemniczym znalezisku- podobno odkryto dzikie konie. Postanawia więc zorganizować wyprawę do Mongolii po te tajemnicze stworzenia. Wyprawę organizuje z poszukiwaczem przygód Wolfem. Trzecia bohaterka to Karin, niemiecka weterynarz z roku 1992, która razem z synem Mathiasem wyrusza do Mongolii, żeby zasiedlić konie Przewalskiego ponownie na wolności.

Trzy odważne postaci, które nie boją się walczyć o dobro naszej planety. Trzy niesamowicie wykreowani bohaterowie. Trzy różne historie, a wszystkie mają na celu jedno- ochronę gatunku.

Autorka kolejny raz poruszyła trudny temat w bardzo przystępny sposób. Ta książka to przebudzenie się z głębokiego snu, kubeł zimnej wody na nasze społeczeństwo, wołanie do nas- Dzwoni już ostatni dzwonek, zróbmy coś z tym!

Książkę czyta się jednym tchem. Jest napisana bardzo dobrze, porywa czytelnika w swoje objęcia i przez długi czas nie puszcza. Nie można przejść obok tej książki obojętnie. Jest przerażająca, ale daje nadzieję, każe zatrzymać się i pomyśleć. Jej wymowa jest bardzo wyraźna- mamy jeszcze czas, ale pora już coś zrobić.

Zastanawiam się jakie słowa jeszcze by Was przekonały do przeczytania „Ostatni”. Takie książki jak ta trzeba po prostu przeczytać, trzeba o nich mówić. Jest to doskonała pozycja, obowiązkowy tytuł dla wszystkich.

Moje pierwsze zetknięcie z piórem pisarki i wiecie co? Jestem oczarowana..

Akcja powieści dzieje się na trzech płaszczyznach czasowych Pierwsza z nich przenosi nas do XIXw. Dwóch mężczyzn udaje się na wyprawę w poszukiwaniu koni, których gatunek już dawno uważano za wymarły.

Druga historia zabiera nas w to samo miejsce - do Mongolii - ale ponad 100lat później. Poznajemy tam Karin, która dbała o konie, które teraz ma wprowadzić do naturalnego środowiska.

Ostatnia historia to czasy bardzo odległe w porównaniu z tymi w książce. Rok 2064. Tym razem autorka przenosi nas do Norwegii, w okres klimatycznej katastrofy, gdzie nie ma już dosłownie nic. W tak trudnej sytuacji młoda kobieta musi zadbać o siebie, swojego syna i dwa konie, które są dla niej jak dzieci.

Wydaje się dziwne... Proste.. Nijakie?

Też tak na początku myślałam, ale im bardziej zagłębiałam się w tę historię tym bardziej byłam nią oczarowana, a za razem przerażona. Dwa skrajne uczucia, które często przyprawiały mnie o zawał serca. Autorka w przerażający sposób uświadamia czytelnika, jak bardzo prawdopodobnie może wyglądać nasz świat, kiedy będzie ON u progu apokalipsy. Przyznaję, że opisy przyprawiały mnie o szybsze bicie serca i zawsze ogarniający mnie smutek. Jest to jedna z lepszych powieści jakie dotychczas czytałam.

Jestem zachwycona tą książką i wiem, że pozostanie ona na długo w mojej pamięci. Jest ona bardzo delikatna, wręcz powiedziałabym subtelna. Napisana z ogromną wrażliwością.. Pierwszy raz spotykam się z tym, aby autor w taki sposób pisał książki.

Jestem pewna, że sięgnę po pozostałe z tej serii.

Zdecydowanie polecam.

Autor: Maja Lunde

Tytuł: Ostatni.

Część opisu książki ⬇️

Trzecia część klimatycznej tetralogii Mai Lunde – autorki bestsellerowej Historii pszczół i Błękitu – nareszcie w Polsce.

Sankt Petersburg, 1881 rok. Odnalezione w Mongolii kości nowego gatunku konia trafiają do zoologa Michaiła. Ten ze zdumieniem odkrywa, że szczątki do złudzenia przypominają szkielet prehistorycznego dzikiego zwierzęcia i marzy o wyprawie badawczej na stepy mongolskie. Czy awanturnik i poszukiwacz przygód Wolff pomoże mu ziścić to pragnienie?

Mongolia, 1992 rok. Karin wraz z synem Mathiasem zmierzają do Parku Narodowego Chustajn. Kobieta dorastała w rezydencji Hermana Göringa – Carinhall, gdzie konie Przewalskiego były trzymane w niewoli. Od tamtej pory nie ustaje w staraniach, żeby sprowadzić je z Europy do Mongolii, gdzie przed laty żyły na wolności. W końcu jest tego bliska. Jaką cenę przyjdzie jej zapłacić?

Pierwszy raz spotkałam się z autorką i jej pismem. Książka wciągnęła mnie od samego początku. Historia zadziwia swoimi faktami. Jestem pod wrażeniem tego w jaki sposób oraz o czym ona jest. Nie czytałam poprzednich tomów, ale na pewno zajrzę, bo ta jest bardzo wartościowa. Okładka jest tajemnicza, a zarazem piękna. Musiałam kilka razy odłożyć ją ze względu na obowiązki, jednak nie spowodowało to tego, że zgubiłam się w akcji. Jeżeli macie ochotę przeczytać książkę o takiej tematyce to polecam bardzo.

Ocena 9/10.

Proza, która jest niewygodna dla czytelnika, ponieważ tak wiele uświadamia i mocno wwierca się w codzienne myśli. Stwierdziłabym nawet, że twórczość Mai Lunde jest smutna, ponieważ w trakcie czytania poszczególnych historii obejmujących trzy ramy czasowe wszystkie elementy układanki wskakują na swoje miejsce i uświadamiają, że jesteśmy na najlepszej drodze do samozagłady, a czytelnika oblewa zimny pot. Z drugiej strony autorka nigdy nie zostawia z poczuciem beznadziei, zawsze niesie ze sobą otuchę, nie dołuje. Wskazuje, że absolutnie zawsze da się jeszcze coś zrobić i zawrócić zwrotnice dziejów. Mamy 6 stycznia, a ja już stwierdziłam, że to jedna z najlepszych książek tego roku. W przypadku tej pisarki nie mogło być inaczej.

Tym razem Maja Lunde wzięła na warsztat spowodowane działalnością człowieka wymieranie gatunków i w przepiękny sposób opisała jedynego dziko żyjącego konia - konia Przewalskiego. Historia z 1881 to opowieść o odkryciu tego gatunku, o tym jak trafił do ogrodów zoologicznych, co prawdopodobnie uwarunkowało jego przetrwanie. Wątek Karin przenosi nas do 1992 roku, gdy to kobieta poświęca całe swoje życie koniom i przywróceniu ich naturalnemu środowisku, natomiast rok 2064 w Norwegii przeraża, ponieważ na świecie nie ma miast, wsi, ludzie walczą ze sobą o pożywienie i podstawowe produkty, a większość gatunków zwierząt wymarła.

Czemu tak zachęcam do przeczytania? Po pierwsze i najważniejsze to książki z misją. Jak już pisałam, przerażająca wizja świata otwiera oczy i uświadamia wiele spraw. Jeśliby niosło to ze sobą realne działanie u chociaż kilku osób to już jest to jakiś sukces dla świata, ponieważ zmiany zawsze są spowodowane tysiącami małych kroczków. Ważne by były wykonywane w dobrym kierunku. Myślę, że suche fakty nie niosłyby ze sobą takiego przekazu jak historia i bohaterowie, z którymi czytelnik ma szansę się zżyć.

A po drugie, książki Mai Lunde są po prostu ciekawe, dobre i pięknie napisane. Jeśli nie przekonuje was ich wartość jaką jest poruszenie ważnych społecznie kwestii to przeczytajcie je dla samej przyjemności płynącej z lektury.

Ja jestem zawsze uwiedziona tymi powieściami, sposobem w jaki autorka opowiada o przyrodzie - czasem poetycko, innym razem w bardzo surowy, naturalistyczny sposób. Ta historia to próba zastanowienia się czym jest prawdziwa wolność, gdzie znajdują się jej granice. Czy zwierzęta wymagające ludzkiej pomocy można nazywać jeszcze dzikimi? Zawsze też zżywam się z bohaterami, którzy oprócz tego, że zmagają się z przeciwnościami losu spowodowanymi kryzysem na Ziemi to jeszcze trapią ich codzienne, ludzkie problemy. Wychowują dzieci, zastanawiają się czym jest macierzyństwo, miłość, trapią ich pierwotne, zwierzęce potrzeby.

Rzadko to piszę, ale tym razem sytuacja tego wymaga - czytajcie tę książkę i poprzednie Mai Lunde. Warto! Będę wdzięczna jeśli sięgnięcie po nie z mojego polecenia.